Έφυγε μια θρυλική μορφή της ΑΕΚ…

Από τον Φώτη τον Αρμπή το πληροφορήθηκα μέσα από ανάρτηση του στα κοινωνικά δίκτυα… Καταντήσαμε να τρέμουμε να ανοίξουμε υπολογιστή ή κινητό…

Έφυγε ο Χρήστος από την Ορεστιάδα. Τεράστια μορφή του οπαδικού κινήματος, με αγώνες και πολύ τρέξιμο για την ΑΕΚ.

Θυμάμαι όταν μιλούσαμε στο τηλέφωνο, από Αμερική ακόμα εγώ, μου εξιστορούσε τη μάχη που έδινε κάθε Σάββατο διανύοντας 10 χιλιόμετρα με το ποδήλατο, για να μπορέσει να βγει τον αγαπημένο μας Δικέφαλο.

Γενιές ολόκληρες γαλουχημένες με την πένα του “Δ”άσκαλου Φαίδωνα Κωνσταντουδάκη.

Ο Χρηστάρας είχε τεράστιο πάθος με την ΑΕΚ. Πάθος που πήγαζε μέσα από την καρδιά μου, με ιδεολογικό υπόβαθρο… Δεν ήταν για τον Χρήστο απλά μια ποδοσφαιρική ομάδα. Ήταν όλα τα υπόλοιπα και μια ομάδα που έδινε πότε χαρές και πότε λύπες, μεγάλες λύπες… Τότε τρελαινόταν ακόμα περισσότερο. “Τώρα την αγαπάμε πιο πολύ” μου έλεγε όποτε ανοίγαμε δίαυλο επικοινωνίας από Ορεστιάδα μέχρι Νέα Υόρκη…

Κάποια χρόνια τον έχασα, έφυγε μετανάστης στη Γερμανία. Πάντα ρωτούσα για ‘κεινον. Πριν χρόνια όταν έμαθε ότι πήγαινα στην Κύπρο για να παρουσιάσω το βιβλίο μου ΟΛΕΣ ΟΙ ΑΕΚ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ, με πήρε ξανά… Μου μίλησε για ένα αδέρφι μας τον Πασχάλη, που υπηρετεί μόνιμα στις δυνάμεις της Κύπρου και θα ερχόταν να με δει…

Είχε στο μυαλό του τα πάντα τακτοποιημένα γύρω από την ΑΕΚ. Με αυτήν ξυπνούσε, με αυτήν κοιμόταν αγκαλιά το βράδυ…

Καλό δρόμο αδερφέ Χρήστο… Πάρε και το ποδήλατο μαζί. Να βρίσκεις τον παλιό καλό Δικέφαλο στο περίπτερο εκεί ψηλά, κάθε Σάββατο…

Σε αγαπώ πολύ

Romeo