Αν εξαιρέσουμε το σκορ…

Μακριά από εμάς η λογική των εξιλαστήριων θυμάτων. Δεν έχουμε ανάγκη να κρεμάσουμε κανέναν στα τσιγκέλια για να νιώσουμε «ανακουφισμένοι» και «δικαιωμένοι». Ούτε είμαστε από εκείνους που αναλαμβάνουν τέτοιου είδους εργολαβίες για να αθωώνονται κάθε φορά οι πραγματικοί υπεύθυνοι.

Από την πρώτη στιγμή, είχαμε εκφράσει τις ενστάσεις μας για την επιλογή Νίκολιτς, ενστάσεις που δεν έχουν να κάνουν με το αν είναι καλός ή κακός προπονητής, αλλά το αφήσαμε εκεί γιατί σεβαστήκαμε την ευρύτερη οικογένεια της ΑΕΚ που αποφάσισε να παραβλέψει κάποια πράγματα για το λεγόμενο «καλό της ΑΕΚ».

Και κυρίως, μακριά από εμάς η τεχνητή αντιπαράθεση «Αλμεϊδικών» και «Αντιαλμεϊδικών» που μόνο αποπροσανατολίζει από τα πραγματικά ζητήματα του συλλόγου. Δεν είναι αυτό το πρόβλημα της ΑΕΚ.

Είναι πρόβλημα όμως να ακούς μετά από ένα ήσυχο 2-0 στον Πειραιά, απέναντι σε έναν τραγικό Ολυμπιακό, όπου το πρώτο μας σουτ στο τέρμα ήρθε στις καθυστερήσεις… τη φράση:

«Αν εξαιρέσουμε το σκορ, δεν πήγε τόσο άσχημα το ματς.»

Κάπου εκεί δεν μπορείς να κάνεις πως δεν άκουσες. Δεν είναι θέμα αποτελέσματος, είναι θέμα αντίληψης.

Γιατί όταν αρχίζεις να συνηθίζεις την ήττα, να την «εξηγείς» ή να τη ντύνεις με μοιρολατρία, τότε το πρόβλημα έχει ήδη περάσει από το γήπεδο στο DNA σου.