Όσο λείπουν οι σερβιτόροι της, δουλειά δεν θα γίνεται…

Την μία προβληματική εμφάνιση μετά την άλλη πραγματοποιεί η ΑΕΚ το τελευταίο διάστημα με αποκορύφωμα την ήττα προ δύο ημερών από την Ανόρθωση.

Γράφει ο Βασίλης Γούσιος

Το παιχνίδι του Δικεφάλου μοιάζει κάτι παραπάνω από προβλέψιμο και παρά το γεγονός ότι είμαστε ακόμα στην αρχή της σεζόν, αρκετοί από τους ποδοσφαιριστές της ομάδας μοιάζουν να ξεμένουν εύκολα από δυνάμεις όπως ακριβώς στη διαδικασία των πλέι-οφ ανόδου στη Super League πριν από λίγους μήνες.

Αν προσπαθήσει κάποιος να καταγράψει τις αδυναμίες που παρουσιάζει εντός αγωνιστικού χώρου το σύνολο του Τραϊανού Δέλλα το μόνο βέβαιο είναι ότι θα συμπληρώσει μια ολόκληρη λίστα με αυτές, καθώς τα προβλήματα των κιτρινόμαυρων διακρίνονται ανεξαιρέτως σε όλα τα μήκη και τα πλάτη του γηπέδου, ακόμα και στη θέση κάτω από τα δοκάρια, στην οποία έπρεπε τουλάχιστον να υπάρχει περισσότερη ασφάλεια ενόψει του νέου πρωταθλήματος.

Ωστόσο, για μένα προσωπικά, το μεγαλύτερο πρόβλημα που αντιμετωπίζει η ΑΕΚ, το οποίο αφενός έχει φανεί ιδιαίτερα στους δύο τελευταίους αγώνες της ομάδας και αφετέρου έχει κυριολεκτικά εκνευρίσει τη μεγαλύτερη μερίδα των φίλων της Ένωσης ανιχνεύεται κυρίως στο κομμάτι της δημιουργίας. Αρκεί κανείς να παρακολούθησε την τελευταία αναμέτρηση του Δικεφάλου κόντρα στην Ανόρθωση για να διαπιστώσει ότι η ομάδα δεν δημιούργησε ούτε μία ορθολογικά ανεπτυγμένη επιθετική προσπάθεια, ενώ και οι μοναδικές φορές που απείλησε ουσιαστικά την κυπριακή ομάδα προήλθαν από συγκυρίες (φάση του γκολ) ή στημένες φάσεις.

Και φυσικά αυτή η εμφανής δυσλειτουργία στον τρόπο παιχνιδιού των κιτρινόμαυρων έχει ονοματεπώνυμα. Ρόναλντ Βάργκας και Πέτρος Μάνταλος. Η απουσία των δύο «σερβιτόρων» της ΑΕΚ και συνάμα των πιο ποιοτικών τεχνικά ποδοσφαιριστών της ομάδας έχει πλήξει εξαιρετικά τον τομέα «δημιουργία» της Ένωσης.

Ο «Πετράν» τραυματίστηκε σοβαρά στον επαναληπτικό του Κυπέλλου με τον Ολυμπιακό στο ΟΑΚΑ και έκτοτε, μέχρι και το τέλος της σεζόν, ζήτημα ήταν εάν η ΑΕΚ πραγματοποίησε μία καλή εμφάνιση στα 15 παιχνίδια (συμπεριλαμβανομένων των αγώνων στα πλέι-οφ) που απέμεναν για τη λήξη της αγωνιστικής περιόδου. Από την άλλη, ο Ρόναλντ Βάργκας πρόλαβε να αγωνιστεί μόλις σε δύο φιλικές αναμετρήσεις πριν μείνει εκτός για τα παιχνίδια με Χάποελ Ιερουσαλήμ και Ανόρθωση και παρά το γεγονός ότι στις αναμετρήσεις με Χάποελ Τελ Αβίβ και Κορόνα Κιέλτσε αγωνίστηκε σχετικά ελάχιστα κατάφερε να δείξει την ποιότητά του μεταμορφώνοντας εντελώς την εικόνα της ομάδας του «Κολοσσού» σε κάθε επαφή του με τη μπάλα.

Το δυστύχημα σε αυτή την ΑΕΚ είναι ότι τη δεδομένη στιγμή δεν υπάρχει κανένας άλλος ποδοσφαιριστής που να μπορεί να υποκαταστήσει έστω στο 50% την παρουσία των προαναφερθέντων παικτών εντός του γηπέδου. Ούτε καν ο Μπαρμπόσα, ο οποίος παρά το γεγονός ότι διαθέτει αρκετά υψηλή τεχνική υστερεί εμφανώς στην ποδοσφαιρική «νοημοσύνη» και την απλότητα των κινήσεων που κατέχουν οι Βάργκας και Μάνταλος μέσα στον αγωνιστικό χώρο.

Σαφώς και η Ένωση προβληματίζει και σε τακτικά θέματα όπως επίσης και στο γεγονός ότι αρκετοί νεοαποκτηθέντες ποδοσφαιριστές όπως είναι ο Σιμόες, για τον οποίο υπάρχουν μεγάλες προσδοκίες, δεν έχουν βρει ακόμα τα «πατήματά» τους στην ομάδα, ωστόσο είναι βέβαιο ότι σε βάθος χρόνου τα πράγματα θα βελτιωθούν. Μην ξεχνάμε άλλωστε ότι ο Δέλλας ακόμα πειραματίζεται με τη θεωρητικά καινούρια ομάδα που έχει στα χέρια του και σωστά πράττει. Το πιο σημαντικό πάντως κατά τη γνώμη μου είναι ο «Τράι» να βρει τη φόρμουλα ώστε το ρόστερ του να αντεπεξέρχεται ικανοποιητικά ακόμα και στις πιο δύσκολες συνθήκες, ακόμα και όταν απουσιάζουν οι καλύτεροι παίκτες της ομάδας.

Ίσως, θα έπρεπε, έχοντας μάλιστα εικόνα του τι συμβαίνει σε ανάλογες περιπτώσεις από πέρσι, όταν ο Μάνταλος βγήκε εκτός αγωνιστικής δράσης, να έχει προνοήσει ώστε να υπάρχει ένα αξιόπιστο Plan B για παν ενδεχόμενο. Η ΑΕΚ βέβαια χρειάζεται επιπλέον 2-3 ουσιαστικές προσθήκες πριν ξεκινήσει το πρωτάθλημα και σίγουρα πρέπει να κινηθεί σωστά για να καλύψει τις ανεπάρκειες και τα κενά του παρόντος. Ο χρόνος υπάρχει αλλά πρέπει να αξιοποιηθεί σωστά.