Η «ανάκαμψή» μου στην αρθρογραφία περί της κιτρινόμαυρης καθημερινότητας, ίσως να ανέμενε κάποιος να δοθεί μέσω ενός ερεθίσματος από την ποδοσφαιρική ομάδα, ή μέσω της αγαπημένης μας βασίλισσας…

Γράφει ο Ρένος Αρβανίτης 

Και όμως το δικό μου «ερέθισμα»… ήταν η κατ’ εμέ… dream team της ΑΕΚ τα τελευταία 3 χρόνια τουλάχιστον. Οι κορασίδες του τμήματος βόλεϊ. Μία ομάδα την οποία προσπαθώ να παρακολουθώ και στην οποία γίνεται μία πραγματικά αξιοσημείωτη δουλειά. Με συνέπεια και μεράκι. Διότι μόνο έτσι μπορούν να έρθουν οι επιτυχίες.

Χωρίς χρήματα, αλλά με την αγάπη των παιδιών που περιστοιχίζουν το τμήμα. Δουλεύοντας γι’ αυτό (όσο και αν φανεί υπερβολή αυτό που θα γράψω) σε επαγγελματικά πλαίσια. Καταφέρνοντας να κάνουν την ομάδα τους πρωταγωνίστρια. Καταφέρνοντας να κάνουν τη συμμετοχή στο final 4 της ΕΣΠΑΑ ρουτίνα… Χωρίς «περικοκλάδες». Μένοντας συνειδητά μακριά από τα «φώτα της δημοσιότητας». Προστατεύοντας με αυτό τον τρόπο την δική τους δουλειά, το δικό τους το δημιούργημα.

Το βράδυ της Κυριακής (19/04) απλά ολοκλήρωσαν αυτό που φάνταζε σε έναν «ουδέτερο παρατηρητή» ως το αυτονόητο αποτέλεσμα της πολυετούς δουλειάς τους. Σήκωσαν την κούπα του πρωταθλήματος που συμμετέχουν. Κερδίζοντας μία ομάδα μοντέλο, όσον αφορά τις υποδομές Βόλεϊ, τον Ηρακλή Κηφισιάς.

Επιτυχία αν μη τι άλλω μεγάλη. Η μεγαλύτερη όμως για εμένα επιτυχία των ανθρώπων αυτής της ομάδας είναι άλλη. Είναι ότι κατάφεραν μέσω του έργου που έχουν παραγάγει όλα τα προηγούμενα χρόνια, να κάνουν ξανά «μόδα» την ΑΕΚ στα κορίτσια της Νέας Φιλαδέλφειας. Διότι δεν υπάρχει μεγαλύτερη χαρά από το να βλέπεις κορίτσια, μαθήτριες του δημοτικού, του γυμνασίου και του λυκείου με μπλουζάκια της ΑΕΚ, με t-shirts του τμήματος υποδομών βόλεϊ! Σε μία πόλη που να είστε σίγουροι (νομίζω πως είστε…), που δεν τους υποδέχθηκε με «κόκκινα χαλιά» και «στεφάνια». Κάθε άλλο θα έλεγα. Απλά τους «ανέχθηκε», δίνοντάς τους το «ξεροκόμματο» που τους «αναλογούσε».

Μπράβο σε όλους λοιπόν. Μπράβο στις παίκτριες, στους προπονητές αλλά κυρίως στους «σωματοφύλακες» αυτού του τμήματος…, τον Γρηγόρη, τον Γιώργο, τον Γιώργο, τον Γιάννη κλπ. Επώνυμα δεν χρειάζονται…, διότι… αυτοί που ασχολούνται ξέρουν.

VAMOS!!!