Φανέλα με δικέφαλο…

Ανάρτηση της ιστορικής Μικρασιατικής Χίου στα κοινωνικά δίκτυα. Απολογισμός χρονιάς… Μαθήματα ιστορίας…

Σήμερα, σε ένα παιχνίδι χωρίς άγχος, στο τελευταίο της σεζόν, ήταν μια στιγμή απολογισμού… μια στιγμή που έκανε όλους να σταθούν και να σκεφτούν τι πραγματικά είναι η Μικρασιατική.

Από το 1924, όταν ιδρύθηκε για να δώσει στους πρόσφυγες της Μικράς Ασίας μια ποδοσφαιρική οικογένεια, μέχρι σήμερα, ο λόγος ύπαρξής της παραμένει ίδιος.
Μια αγκαλιά. Ένα καταφύγιο. Ένας τόπος όπου μαθητές, φοιτητές, παιδιά της Χίου αφήνουν πίσω την πίεση της καθημερινότητας και για λίγες ώρες γίνονται ξανά απλά… μια παρέα που παίζει μπάλα στα Μεζάρια.

Στο σημερινό τελευταίο παιχνίδι, γίνεται φανερό κάτι βαθύτερο: τα “μικρά μας” μεγάλωσαν… και αυτό γεμίζει όλους περηφάνια αλλά και μια γλυκιά συγκίνηση.

Ο Νίκος ο Γεωργούλης, ο Νίκος ο Νομικός, ο Γιώργος ο Κουγιούλης… παιδιά που ανδρώθηκαν μέσα στη Μικρασιατική και ο Νίκος ο Μονιός, που ήρθε φέτος και έγινε αμέσως ένας από εμάς.
Παιδιά που κάποτε, στα 14 τους, φόρεσαν για πρώτη φορά τον δικέφαλο στο στήθος και φέτος έβαλαν το περιβραχιόνιο και ηγήθηκαν. Τώρα ετοιμάζονται να ανοίξουν τα φτερά τους και να κυνηγήσουν τα όνειρά τους, ίσως μακριά από το νησί μας.

Ο Θανάσης ο Γδύσης ο φαντάρος μας που με μόλις δύο μήνες κοντά μας, κι όμως πρόλαβε να γράψει τη δική του μικρή ιστορία, χαρίζοντας δύο νίκες με τα γκολ του. Σαν να ήταν γραφτό, στο πέρασμά του από το νησί, να δεθεί με τα κιτρινόμαυρα.

Και έπειτα οι φοιτητές… μια ξεχωριστή κατηγορία αυτής της οικογένειας.
Παιδιά που ήρθαν στο νησί για σπουδές, μακριά από τα σπίτια τους, και βρήκαν στη Μικρασιατική κάτι πολύ περισσότερο από μια ομάδα. Βρήκαν παρέα, στήριγμα, καθημερινότητα, ανθρώπους. Που “σε λίγο φεύγουν”… αλλά οταν έρθει εκείνη η ώρα, θα φύγουν έχοντας γίνει κομμάτι της Μικρασιατικής, κουβαλώντας μαζί τους φιλίες, στιγμές…

Και μαζί τους, φέτος, και ο κόουτς μας…
που στάθηκε δίπλα στην ομάδα με αγάπη και υπομονή, προσπαθώντας κάθε μέρα να τη μάθει και να τη καταλάβει.
Γιατί κάθε ομάδα έχει τον χαρακτήρα της, τα “χούγια” της, τη δική της ψυχή. Και προσπάθησε να βγάλει τον καλύτερο εαυτό της!

Και τέλος… τα “μικρά μας”.
Για όλους μας θα είναι πάντα μικρά παιδιά, ακόμα κι αν είναι οι αρχηγοί μας!
Παιδιά που μεγάλωσαν μέσα στην ομάδα, που φόρεσαν τη φανέλα με ευθύνη και την τίμησαν.
Που κράτησαν ζωντανό το πνεύμα της Μικρασιατικής και το μετέφεραν στους επόμενους.
Και έτσι, μαζί τους, μεγαλώνει και η ίδια η ομάδα… χρόνο με τον χρόνο.

Γιατί τελικά… η Μικρασιατική δεν είναι μόνο μια ομάδα.
Είναι ιστορία. Είναι μνήμη. Είναι άνθρωποι.

Είναι όλοι αυτοί που πέρασαν… και όλοι αυτοί που θα έρθουν.

Και αυτό δεν τελειώνει ποτέ.

Στα 102 χρόνια ιστορίας που συμπλήρωσε στις 11 Μαρτίου, είναι σαν μια φλόγα που δεν σβήνει… αλλά περνά από χέρι σε χέρι, κρατώντας ζωντανή την ιστορία.

Γιατί η Μικρασιατική δεν ανήκει σε κανέναν… ανήκει σε όλους όσοι πέρασαν, σε όλους όσοι είναι και σε όλους όσοι θα έρθουν.