Όλου του κόσμου οι Κυριακές…

Βγαίνει δειλά δειλά ο ήλιος. Εδώ στης Φιλαδέλφειας τα μέρη… Σε σκέφτομαι όπως όταν ήμουν μικρό παιδί… Και η καρδιά μου χτυπάει έντονα… Κυριακή φτάνει… Μικρά παιδιά μετρούσαμε όλη την εβδομάδα  για να έρθει η ευλογημένη Κυριακή και να χαθούμε στην αγκαλιά της… Το ταξίδι Νέα Υόρκη – Νέα Φιλαδέλφεια το κάνω πάντα στη σκέψη μου με αστραπιαίες κινήσεις… Είναι μάλλον η ζωή μου η ίδια σε ταινία, που περνάει μπροστά μου σα να με κοροϊδεύει, ίσως και να με ειρωνεύεται…

Εκεί στα χιόνια με τον Τζιμμάρα πρωι πρωι μέσα στην παγωνιά, στο 30 Avenue… Να τραγουδάμε… Ασταμάτητα… Εκεί αφήσαμε το Γιάννη, εκεί και τον πατέρα μου, εκεί τον Μηνά τον Πιπέρη από το Τέξας και τον Γιώργο Παπαδόπουλο από τη Βόρεια Καρολίνα.

Ο Μπατίστα τους τρυπάει ακόμη, τα πανό κρέμονται στην Αστόρια, που να τολμήσει να πλησιάσει κανείς;

Για το μόνο που έχω μετανιώσει στη ζωή μου είναι που δεν έζησα έναν αγώνα της ΑΕΚ από απόσταση 100 μέτρων από το Ναό της Ξενιτιάς για να ένιωθα πως ακουγόταν όταν έβαζε η Θεά γκολ…

Ο Καλαβέσιος ακόμη φωνάζει ότι η ΑΕΚ είναι τρόπος ζωής, ο Γιωτίτσας μας καλεί στα γουναράδικο για καφέ και ο Αρχηγός θα μας αφήσει με το παράπονο ότι ποτέ δεν ήρθε εκεί… Στους καλούς καιρούς… Ήταν ένα όνειρο τότε… Μια παρέα ασύλληπτη…

Όλα αλλάζουν, εκείνη μένει ίδια. Στη σκέψη μας… Δεν είναι η ΑΕΚ του Μελισσανίδη, ούτε ήταν ποτέ η βολοδερμένη ΑΕΚ του Αδαμίδη και του Δημητρέλου… Είναι η ΑΕΚ. Απλά… Η αγάπη των παιδικών μας χρόνων…

Και όταν σε βλέπω η καρδιά μου χτυπά πιο δυνατά, πιο δυνατά…

Χαζεύω πάντα το ίδιο πράγμα. Το σύμβολο στη φανέλα… Αυτό βλέπω. Μόνο… Δεν θυμάμαι αν παίζει στην ΑΕΚ ο Σταθάκης ή ο Σαμπανάτζοβιτς… Μάλλον δεν με πολυενδιαφέρει κιόλας… Αυτός ο έρωτας διαρκεί πάνω από έξι μήνες. Είναι αέναος… Τι να κάνουμε τώρα; Πάντως δεν θα ήταν άσχημα να είχαμε και έναν Σάμπα με την τρέλα του στην ομάδα…

Περνάω κάθε μέρα από την Φιλαδέλφεια. Ούτε επιστάτης να ήμουνα. Γεμίζω μπαταρίες σε αυτή την δύσκολη στιγμή της ζωής μου… Μάλλον μόνο αυτό με γεμίζει αισιοδοξία. Ούτε να σκεφτώ δεν θέλω ότι κάτι θα στραβώσει… Να προχθές άκουσα κάτι σενάρια προερχόμενα από δημοσιογράφους (;) του ρεπορτάζ της ΑΕΚ. Κολλάει το έργο έλεγε το σενάριο… Ούτε για αστείο…

Ο Μιχαλάκης ανεβαίνει στη χαρτοπαικτική λέσχη του Ολυμπιακού στην Αστόρια και τους κάνει πλάκα. Τους παίρνει και μια παρτίδα στο κουμ καν άμα λάχει…

Ο Γιαννάκης ονειρεύεται τον Μάθιου στην πατρίδα του Τσάβες και τραγουδά για την ΑΕΚ στο Μπρονξ. Ζόρικα εκεί…

Ο Τζιμμάκος κρατάει γερά με το Δημητράκη στο Μπρούκλιν που κάποτε το κάναμε και σύνθημα για το θρυλικό club – παράρτημα του ιστορικού Συνδέσμου Οπαδών ΑΕΚ Νέας Υόρκης..

Κάπου θα σκάσουν και οι Μαμαγκάκηδες, κάπου θα έρθει και ο Wood με το σκουκαρίκι στη γλώσσα, κάπου θα ξεπροβάλλει και το Κουπί ξενυχτισμένος όπως πάντα…

Η ζωή μας αλλάζει μα παραμένει η ίδια… Και ο Μολότοφ είναι εκεί, όσο “μακριά” κι αν είναι…

Και έπειτα η συνέχεια τ0υ έργου. Ίδια συστατικά, άλλες εποχές, ολόιδιο πάθος… Ο Βασιλάκης, ο Αντρίκος, ο Πόντιος, ο Θανασάκης που το κρατάει μόνος του, ο Νίκος ο ποιητής, ο Μιχαλάκης που δεν λέει το βάλει κάτω, ο σύντροφος, ο Αντρέας από τη Λευκωσία, οι μικροί της παρέας, ο πολιτευτής και η υπόλοιπη παρέα στο πεδίο των μαχών. Ολους σας αγαπάω όπως τα αδέρφια μου της Νέας Υόρκης…

Ζήτω η επανάσταση. Πάντα… Η ΑΕΚ μας δείχνει το δρόμο…

Νίκος Αγγελίδης