Λε Ταβλέ… η ΑΕΚ πάλι

Τι να σχολιάσει πάλι κανείς για την σημερινή εικόνα της ομάδας; Το μόνο που έμεινε είναι ο θερμός… κόσμος που περίμενε να δει την ΑΕΚ. Μια κανονική ΑΕΚ… Αλλά που;

Εντός αγωνιστικού χώρου θα μπορούσε να πει κανείς ότι είδε κάτι συνηθισμένο πια. Κάθε εβδομάδα είμαστε εδώ να λέμε τα αυτονόητα. Μέχρι πότε όμως; Οι ευθύνες για ακόμα μια φορά βαραίνουν τη διοίκηση. Άμα λέγεται έτσι ακόμα, αυτό το χάλι.

Ωραία μέρα σήμερα με καλό καιρό… Λέγαμε “επιτέλους θα πάμε γήπεδο σαν άνθρωποι χωρίς να ξεπαγιάσουμε”… Ποιος περίμενε όμως να γίνει ξανά αυτό; Μια εικόνα τόσο απογοητευτική, που δεν την περιμέναμε. Μια αεκ (με μικρά γράμματα για να μην παρεξηγούμε τις έννοιες) μια αεκ που δεν μοιάζει με ΑΕΚ και που παλεύει έστω να “μπει” στην Ευρώπη. Όπως περιμένουμε πως και πως να μπούμε και στο γήπεδο μας στο οποίο παρόλο που το περιμένουμε σαν τρελοί, με ομάδα τέτοιου επιπέδου μάλλον θα ντροπιάσουμε και εκεί… την ιστορία του συλλόγου, στα Άγια χώματα. Είναι ΞΕΦΤΙΛΑ να βιώνουμε τέτοιες καταστάσεις.

Ο κορονοϊός περνάει, η ΑΕΚ ποτέ… Σύμφωνα με τελευταίες εξελίξεις είναι μια καταστροφική αρρώστια που κολλάει συνήθως Κυριακή με συμπτώματα την κατάθλιψη και την αϋπνία. Εκτός από 1 – 2 παίκτες χαιρετίσματα στους άλλους με αγάπη και ρομαντισμό πάνω απ’ όλα. Η μόνη νίκη ήταν από την μεριά του λαού της Ένωσης που έκανε το χρέος του, φώναξε, τραγούδησε, διαμαρτυρήθηκε για την διαιτησία αλλά ανάλογη απάντηση από την ομάδα δεν είχαμε. Το γιουχάρισμα στους παίκτες μόνο περίεργο δεν ήταν από τον εξαγριωμένο πια κόσμο που δηλώνει πάντα παρόν και χαλάει τις Κυριακές του με ηρεμιστικά και σταγόνες για τα μάτια.

Στράτος Αγγελίδης

Υ.Γ Μην απορείτε και αγανακτείτε δικαίως με την διαιτησία για τα σφυρίγματα υπέρ του ΑΡΗ. Άμα έκανε αλλιώς θα είχε θέματα… με τον έμπορο