Στις δύσκολες εποχές που βιώνουμε – παρά την αγωνία μας για την κατάσταση – μελαγχολούμε κάποιες φορές για απλά και όμορφα πράγματα… που δεν μπορούμε να κάνουμε λόγω της επιδημίας… Όπως η γλυκειά καθημερινή επαφή με την ΑΕΚ…

Γράφει ο Στράτος Αγγελίδης

Δεν αντέχεται το γεγονός ότι δεν μπορούμε να πάμε στο γήπεδο να δούμε την αRRώστεια μας.  Βρισκόμασταν κοντά της και χάναμε το νου μας είτε με καλό είτε με κακό τρόπο. Με την ΑΕΚ άλλωστε… δε είσαι ποτέ σίγουρος. Παρόλα αυτά μένουμε δυνατοί και συντονισμένοι για να επιστρέψουμε ξανά στην πραγματικότητα. Το μόνο θετικό στοιχείο μέσα στην αρνητικότητα της εποχής είναι ότι δεν θα ξαναδώ αυτό το άθλιο γήπεδο, το ΟΑΚΑ που το έχω φάει στα μούτρα εδώ και 15 χρόνια… Θα με ευχαριστήσει η απουσία αυτού του νεκρού… γηπέδου με την ελπίδα της Ριζούπολης του χρόνου και της επιστροφής στη Νέα Φιλαδέλφεια του παραχρόνου. Ας δούμε και το θετικό της ιστορίας… Αν το πρωτάθλημα αρχίσει κεκλεισμένων των θυρών… γλυτώνουμε το μαρτύριο του ΟΑΚΑ και τελειώνουμε με δαύτο, ελπίζοντας στην όσο το συντομότερο δυνατό επιστροφή στο δικό μας γήπεδο, αυτό που μας νανούριζε στα πιο γλυκά παραμύθια από μικροί. Το παραμύθι για την ομορφότερη πόλη του κόσμου και το ομορφότερο γήπεδο του κόσμου… που ακούγαμε για να κοιμηθούμε και που δεν προλάβαμε να ζήσουμε.