Έτσι ερχόμαστε…;

Ο Ιορδάνης Χρυσοβελώνης γράφει για την “επιστροφή” στις ημέρες δόξας της ΑΕΚ.

Τόσο καιρό περιμένω να δω την επιστροφή της ΑΕΚ, όπως ακούγαμε πριν από περίπου ένα χρόνο. Πίστευα και εγώ όπως και όλοι οι φίλοι της ομάδας, πως τέλος τα προβλήματα, τέλος η γκρίνια, τέλος το “ζητιάνεμα”. Κάτι τέτοιο όπως βλέπετε γίνεται μόνο στο ποδοσφαιρικό τμήμα. Ούτε καν στο μπάσκετ που έγιναν τόσες προσπάθειες όλη την χρονιά για ανέβουμε στην Α1.

Στο μπάσκετ, “Ήρθαμε”. Και; Μας ενδιαφέρει μόνο η φιλική συμμετοχή; Δε νομίζω. Δυστυχώς φοβάμαι πως θα  έχουμε ένα ρόλο κομπάρσου στην κορυφαία κατηγορία του μπάσκετ, καθώς οι άνθρωποι που την “διοικούν” δεν φαίνεται να είναι πρόθυμοι να λύσουν τα προβλήματα που υπάρχουν ήδη, προσπαθώντας να τα παραβλέψουν, όπως γίνονταν και τις περασμένες χρονιές.

Παρόμοια πράγματα γίνονται και με το τμήμα γυναικείου βόλεϊ της ΑΕΚ, με τους μέχρι πρότινος οικονομικούς υποστηρικτές να σφυράνε αδιάφορα. Τα πολλά προβλήματα των περασμένων χρόνων, είναι αυτά που βάζουν στοπ στην δημιουργία μιας ανταγωνιστικής ομάδας.

Και το χειρότερο είναι στο τμήμα του χάντμπολ. Όταν μια ομάδα φέρνει κούπες και τα πάει καλά και στα ξαφνικά βαράει διάλυση κάτι δεν πάει καλά. Κάπου κολλάει το θέμα. Και να πεις ότι υπήρχε γκρίνια για τυχών αποτυχίες να πω εντάξει. Αλλά εδώ δεν έγινε τίποτα απολυτός.

Σε καλύτερη μοίρα φαίνεται πως είναι το τμήμα του ανδρικού βόλεϊ της ΑΕΚ, καθώς μετά την άκρως επιτυχημένη χρονιά και την κατάκτηση του League Cup, οι άνθρωποι που την διοικούν φαίνεται να έχουν την διάθεση και τα χρήματα ώστε να φτάσουν την ομάδα ψηλότερα.

Η ΑΕΚ όμως δεν είναι 2-3 τμήματα. Υπάρχει και η ερασιτεχνική η οποία διοικείται από ανθρώπους που τους νοιάζει μόνο το εμπορικό ποδόσφαιρο, μη δίνοντας ΟΥΤΕ ψίχουλα στα ερασιτεχνικά τμήματα, παρά μόνο συμβουλές.

Ιορδάνης Χρυσοβελώνης