Αγαπητέ Μίμη…

Σε γνώρισα μόλις πριν κάτι χρόνια σε μια εκδρομή.

Μιλώντας μαζί σου κατάλαβα ότι δε χρειάζεται κάποιος να υποκρίνεται ούτε να επιδεικνύεται για να είναι το επίκεντρο της προσοχής, μπορεί απλά να είναι ο εαυτός του. Αυτό θα ενοχλεί ορισμένους, προσελκύει όμως έτσι και αληθινούς φίλους.

Κάποιος μπορεί να αφιερώσει τη ζωή του σε κάτι, που για αυτόν θα είναι η μεγαλύτερή του αγάπη, ενώ για κάποιους άλλους θα είναι κάτι μέτριο, για άλλους υποχρέωση, για άλλους κάτι αδιάφορο. Για αυτόν όμως θα είναι το σημαντικότερο πράγμα στον κόσμο, άσχετα με το τι πιστεύει ο καθένας. Και για τον ίδιο δεν έχει, και δεν θα έπρεπε να έχει σημασία τι πιστεύουν οι άλλοι. Αλλά είναι ο χρόνος που αφιερώνει σε αυτό το κάτι που το κάνει σημαντικό.

Κάποιος μπορεί να έχει ζήσει διάφορες καταστάσεις στη ζωή του, συμπάθειες, αντιπάθειες, υποκρισίες, προδοσίες, φιλίες, έχθρες, και παρόλα αυτά να κρατάει την ίδια αγνή συμπεριφορά προς όλους, να έχει μέσα του την ίδια πίστη προς τον άνθρωπο, να ζει χωρίς προκαταλήψεις, χωρίς εμπάθειες. Να σε ξέρει 5 λεπτά και να σου μιλάει σαν να σε ξέρει χρόνια, με την ίδια σπιρτάδα στο βλέμμα και στις λέξεις, που μιλάει σε όλους.

Όταν είδα την Κατερίνα δίπλα σου, πάντα ήταν εκεί, μιλήσαμε και κατάλαβα πως για εσένα ήταν το άλλο σου μισό. Αξίζει και στους δυό σας να είστε δίπλα ο ένας στον άλλον. Η Κατερίνα δεν σε βλέπει πλέον, εσύ τη βλέπεις όμως, και θα είστε πάντα μαζί. Δύο άνθρωποι τόσο διαφορετικοί μεταξύ τους, αλλά με την ίδια ζεστασιά στο χαμόγελο, στα λόγια, στις πράξεις τους.

Αγαπητέ Μίμη, η γενική προσφορά σου είναι ασύλληπτη. Οπαδικά και κοινωνικά. Άλλαξες όχι μόνο την οπαδική κουλτούρα της ΑΕΚ, αλλά άθελά σου διαμόρφωσες και τις συνειδήσεις πολλών, ΑΕΚτζήδων και μη. Η ΑΕΚ σου ήταν ο τρόπος ζωής σου, όχι επειδή έτσι έπρεπε, μα σου έβγαινε αυθόρμητα, λες και ήταν περασμένη στο DNA. Για την ΑΕΚ σου θα έκανες τα πάντα, και η ιδέα της ήταν ο λόγος, που έβαζες τελικά τον άνθρωπο πάνω απ’όλα.

Κάποιοι είχαμε την τύχη να σε γνωρίσουμε, κάποιοι όχι. Αισθάνομαι όμως ότι όσο περισσότερο μιλάμε για εσένα τόσο περισσότερο θα σε γνωρίζουν οι επόμενες γενιές, διαβάζοντας και ακούγοντας για σένα. Εμείς στο σήμερα ίσως και να μην έχουμε συνειδητοποιήσει ακόμα πόσο σημαντικό για να αποκτήσουν οι οπαδοί στην Ελλάδα παιδεία, ήταν το έργο σου. Γιατί όλα αυτά που έκανες, δύσκολο να γίνουν αντιληπτά από όσους υπήρξαμε αφελείς στα 67 χρόνια ζωής, 49 χρόνια παρουσίας σου. Θα πρέπει να σε ακούμε για πολλά χρόνια για να σε επεξεργαστούμε στο μυαλό μας, να σε καταλάβουμε. Να σε αφομοιώσουμε.

iRia