Αλήθεια τι έχει κάνει τον Πινέδα να μην ακούει;

Όταν ένας παίκτης είναι ικανοποιημένος εκεί που είναι δεν σκέφτεται να φύγει…

Η ομάδα είναι σαν την (τον) σύντροφο μας… Αν είσαι καλά, χαμογελάει η ψυχή σου, δεν σκέφτεσαι να πας αλλού, δεν σκέφτεσαι σαν προοπτική το άγνωστο και ενδεχομένως προβληματικό…

Αυτό που γίνεται με τον Πινέδα, πρέπει να μας προβληματίσει. Δεν έγινε ξαφνικά σκατά… ο χαρακτήρας του παίκτη, που μέχρι σήμερα δεν έχει δείξει κανένα σημάδι ανασφάλειας και αναξιοπιστίας. Κάτι ενοχλεί και προβληματίζει τον Μεξικάνο, κορυφαίο παίκτη της Ένωσης και αυτό πρέπει να το εντοπίσουμε, αν δεν το έχουν κάνει ήδη οι ειδικοί… Και να αρχίσουμε να το μαζεύουμε… Υπάρχει πρόβλημα, σοβαρό πρόβλημα…

Δεν έγινε ξαφνικά ο κακός της παρέας ο Πινέδα, δεν έγινε ξαφνικά ο ξεμυαλισμένος που δεν θέλει με τίποτα να επιστρέψει στη βάση του, στο σπίτι του, στην οικογένεια του. Κάτι συμβαίνει… Και είναι πολύ βαθύ αυτό, πέρα από τα επιδερμικά αναφωνήματα τύπου “αχ αυτοί οι μάνατζερς”.

Δεν αντιλέγω στο ότι είναι άθλιος ο τρόπος σκέψης και λειγτουργίας των επαγγελματιών (μάνατζερς) που ζουν από το επιχειρηματικό ποδόσφαιρο, διαχειριζόμενοι πολλές φορές τους αθλητές σαν ένα κομμάτι κρέας προς πώληση. Όμως εδώ κάτι ενοχλεί και προβληματίζει. Κάτι φαίνεται πως δεν κολλάει πλέον στον Πινέδα, όπως στα πρώτα δυο χρόνια. Κάτι ο τίτλος που χάθηκε, όπως χάθηκε, κάτι η ξαφνική αλλαγή στα διοικητικά δεδομένα. Προσοχή, αυτό που γράφω, ΔΕΝ αποτελεί μομφή στη νέα διοικητική πραγματικότητα… ας μην τρέξουν κάποιοι να το εκμεταλλευτούν. Μιλώ για την “αβεβαιότητα” που ενδεχομένως είδε μπροστά του ο σούπερ σταρ της ΑΕΚ, το ασταμάτητο αυτό μηχανάκι που δεν έχει κατεβάσει σχεδόν καθόλου ρυθμό δύο χρόνια τώρα…

• Η αβεβαιότητα ενός χαμένου τίτλου, έτσι ακριβώς όπως το κατάφεραν ΟΛΟΙ μαζί να τον χάσουν.

• Η αβεβαιότητα της ξαφνικής αλλαγής σκυτάλης, ενώ πουθενά δεν φαινόταν καπνός…

• Η αβεβαιότητα ενός ρόστερ που αν δεν αλλάξει ριζικά, ΔΕΝ έχει τίποτα σοβαρό να προσφέρει…

• Η αβεβαιότητα του… δεν έχω τελικά άλλο δεξί μπακ, παίξε εσύ να μας ξελασπώσεις… και μια και δυο και δεκαδύο φορές…

Δημοσιογραφικά το ενδιαφέρον της υπόθεσης μεταφέρεται τεχνηέντως και εν γνώσει των φυλάκων σε δυο ζητήματα… Το πρώτο έχει να κάνει με την προσπάθεια διαμόρφωσης μιας κακής αντίληψης γύρω από τον παίκτη… με σημαία τους αδηφάγους (όντως…) μάνατζερς…

Το δεύτερο έχει να κάνει με τη λαγνεία της δημοσιογραφικής πένας για τις εισπράξεις (λες και θα τα βάλουν στις τσέπες τους ή θα πιστωθούν ΑΜΕΣΑ προς όφελος, πλήρως, της ΑΕΚ). Επιχείρηση είναι μάγκες και οι επιχειρηματίες κοιτάζουν τη δική τους τσέπη, όπως είχε γίνει και με προκατόχους της θέσης που κατέχει σήμερα ο Μάριος Ηλιόπουλος.

ΔΕΝ πρέπει να μας νοιάζει πόσα θα πιάσει ο Πινέδα σε περίπτωση που σπάσει το συμβόλαιο του, πόσα θα βάλει στα ταμεία της η ΠΑΕ, πόσα το ένα, πόσα το άλλο… Εκείνο που εμάς σαν απλός λαός, ως κόσμος που ζει και αναπνέει για τα τρία μαγικά γράμματα, πρέπει να μας ενδιαφέρει, είναι το να ΜΗΝ πωληθεί επ’ ουδενί αυτή η παικτάρα… Αν θέλεις να λέγεσαι και να λογίζεσαι μεγάλη ομάδα.

Ας αφήσουν λοιπόν οι σπεσιαλίστες του είδους κονδυλοφόροι, την προσπάθεια αποπροσανατολισμού του κόσμου μέσα από τους άξονες “αλλαγής κλίματος” που προανέφερα και ας ασχοληθούμε όλοι μαζί με τα πραγματικά δεδομένα, σε μια προσπάθεια να πείσουμε τον αθλητή μας, ότι τα πράγματα θα γίνουν ξανά… όπως αξίζουν σε αυτό το τεράστιο αθλητικό και κοινωνικοπολιτικό σύνολο, την ΑΕΚ μας…

Νίκος Αγγελίδης