Και τα φαντάσματα… θα τρέμουν εκεί πάνω στο πέρασμα σου

Έτσι σε γνώρισα… Σε κάποιο πέταλο του κόσμου, μαζί της… Θυμάμαι εκείνη τη φορά που κατηφόρισες από τη Θεσσαλονίκη για να με αποχαιρετήσεις, πριν φύγω για την ξενιτιά (ξανά)… Μόλις είχα τελειώσε το φανταριλίκι. Πιτσιρικάδες ήμασταν… Ήπιαμε μια θάλασσα εκείνη τη νύχτα. Θυμάσαι φιλαράκο;

Ούτε την ΑΕΚ δεν σε ένοιαξε να δεις σε εκείνο το ταξίδι. Ήρθες μόνο για να με ξεπροβοδίσεις αδερφέ μου. Σε ρώτησα… “Καλά ρε Κυριάκο, αύριο παίζουμε με την Ξάνθη, δεν θα κάτσεις να δεις την ΑΕΚ;”
Όχι… μου απάντησες και μου εξήγησες το γιατί…Είναι κάτι που δεν θα το ξεχάσω ποτέ στη ζωή μου.

Χαθήκαμε τα τελευταία χρόνια, όπως κάνουμε όλοι μας, “ξεχνώντας” τον κόσμο γύρω μας, μέσα στο ανελέητο τρέξιμο της καθημερινότητας και της ανάγκης να τα προφτάσουμε όλα…

Είχα καιρό να σε δω και να σου μιλήσω αδερφέ μου… Και τώρα είδα μια φωτογραφία που ανέβασε ο Πάνος στο Facebook και πρέπει να το καταπιώ… Έτσι γίνεται πια… Διαβάζουμε τα θανατικά των δικών μας ανθρώπων σε αυτό το μαραφέτι… Τρόπος επικοινωνίας, των ανθρώπων που ολοένα και αποξενώνονται…

Τι να σου πω ρε Κυριάκο; Πως να σε χαιρετήσω γαμώτο;
Θα λείψει πολύ από την ΑΕΚ, η καρδιά η δική σου…

Κάπου στα άλμπουμ πρέπει να έχω πολλές φωτογραφίες που είμαστε μαζί… Δεν μπορώ σήμερα να ψάξω. Δεν πάει το μυαλό μου ακόμη σε αυτό που έγινε…

Καλό ταξίδι καρντάσι… Ghost Club για πάντα και τα φαντάσματα θα τρέμουν εκεί πάνω στο πέρασμα σου.

Νίκος Αγγελίδης