Αντίο, Μόουζες Οντουμπάτζο – Ένας μαχητής ζωής που φόρεσε την κιτρινόμαυρη

Το ποδόσφαιρο συχνά αφηγείται μόνο το αποτέλεσμα. Σπάνια αφηγείται τη διαδρομή. Στην περίπτωση του Μόουζες Οντουμπάτζο, όμως, η διαδρομή έχει μεγαλύτερη σημασία από τον προορισμό.

Μια μεγάλη μορφή της μπασκετικής ΑΕΚ ο Μηνάς Γκέκος είχε πει σε μία συνέντευξή του: «ΑΕΚ είναι να πέφτεις και πάντα να σηκώνεσαι».

Η ιστορία του Μόουζες Οντουμπάτζο είναι ακριβώς αυτή — μια αφήγηση για όνειρα που γεννήθηκαν στους δρόμους του Λονδίνου και την αποφασιστικότητα ενός παιδιού που δεν ήθελε να σταματήσει να κυνηγάει την μπάλα, ακόμη κι όταν όλα φαίνονταν να έχουν χαθεί.

Η ζωή δεν χαρίζει ίσες ευκαιρίες σε όλους. Ο Μόουζες Οντουμπάτζο έμαθε από πολύ μικρός τι σημαίνει να πολεμάς ενάντια στις αντιξοότητες.

Γεννήθηκε στις 28 Ιουλίου 1993 στο Γκρίνουιτς, μία από τις πιο ζόρικες και υποβαθμισμένες γειτονιές του Λονδίνου, από Νιγηριανούς γονείς, χωρίς όμως να γνωρίσει ποτέ τον πατέρα του. Η μητέρα του, Έσθερ, που εργαζόταν ως νοσοκόμα, ανέλαβε μόνη της την ανατροφή του Μόουζες και των δύο μεγαλύτερων αδερφών του.

Το 2005, η μητέρα του συμμετείχε σε εθελοντική αποστολή στην Αφρική, όπου προσβλήθηκε από ελονοσία. Επέστρεψε στο Λονδίνο με συμπτώματα της ασθένειας και, παρά τις προσπάθειες για θεραπεία, απεβίωσε το 2006 σε ηλικία 45 ετών. Ο Μόουζες ήταν τότε μόλις 13 ετών.

Μετά την απώλεια της μητέρας τους, τα τρία αδέρφια αποφάσισαν να μην αποκαλύψουν τον θάνατό της, φοβούμενα ότι οι κοινωνικές υπηρεσίες θα τους χώριζαν. Ζούσαν με ένα επίδομα, λιγότερο από 400 λίρες το μήνα, τρώγοντας κυρίως κονσέρβες. Υπήρχαν μέρες που δεν είχαν ηλεκτρικό ρεύμα και θέρμανση. Κάποιες φορές έκαναν μπάνιο σε γειτονικά σπίτια.  «Αν τελείωνε το αέριο, τελείωνε. Φορούσαμε επιπλέον πουλόβερ γιατί προτιμούσαμε να τρώμε» είχε πει στη TheSundayPeople.

Όπως ήταν φυσικό, η απώλεια της μητέρας του είχε τεράστιο αντίκτυπο πάνω του εκείνη την εποχή. Ο ίδιος έχει δηλώσει ότι δεν ήξερε πώς να το διαχειριστεί όλο αυτό. Ούτε καν να κλάψει δεν μπορούσε καθώς μεγάλωνε σε μια περιοχή που όποιος έκλαιγε ήταν αδύναμος δηλαδή τελειωμένος. Βαθιά σοκαρισμένος, ο Οντουμπάτζο σταμάτησε το ποδόσφαιρο. «Έχασα το ενδιαφέρον μου για τα πάντα», είχε πει σε συνέντευξή του παλαιότερα.

«Ήμουν 13 και έπαθα σοκ τους πρώτους πέντε μήνες. Δεν θα το ευχόμουν σε κανέναν να χάσει τον γονιό του σε τόσο μικρή ηλικία. Πάντα έβλεπα τη μαμά μου ως μια τόσο δυνατή γυναίκα, τίποτα δεν θα την επηρέαζε. Ο θάνατος της μαμάς με άλλαξε για λίγο, ήταν σαν να είχε ξεριζωθεί ένα κομμάτι μου. Έχασα ακόμη και το ενδιαφέρον μου για το ποδόσφαιρο, αλλά ευτυχώς τελικά μετέτρεψα τη θλίψη μου σε κίνητρο για να γίνω επαγγελματίας ποδοσφαιριστής και καλύτερος άνθρωπος και αυτό είναι το επίκεντρό μου από τότε. Είναι η κληρονομιά της μαμάς. Θα χαιρόταν τόσο πολύ να δει πού βρίσκομαι τώρα – όλη η σκληρή δουλειά της αποδίδει», είχε πει ο Οντουμπάτζο.

Ο Idris, ο μεγαλύτερος αδελφός του, ο οποίος ήταν 19 ετών τότε, κατέληξε στην φυλακή αμέσως μετά, αφού καταδικάστηκε σε δύο χρόνια φυλάκιση για ληστεία.

Το μόνο που ήξερε να κάνει ο Οντουμπάτζο ήταν να κλωτσάει τη μπάλα. Επέστρεψε, έτσι, το 2009, στο ποδόσφαιρο που είχε παρατήσει, ψάχνοντας μια ομάδα να του δώσει μια ευκαιρία. Αυτή ήταν η Λέιτον Όριεντ. Όταν έμαθε ότι τον πήραν με υποτροφία παραλίγο να τον συλλάβουν στις αποβάθρες του μετρό στο Λονδίνο όπου τον πέρασαν για λαθρεπιβάτη.

«Είμαι στην πλατφόρμα του σταθμού Stratford, περιμένοντας την κεντρική γραμμή και είμαι στο τηλέφωνο με τους φίλους μου, φωνάζω, περπατάω πάνω κάτω και τους ενημερώνω ότι ήταν η μέρα της δοκιμής. Τότε ένιωσα ένα σκούντημα στον ώμο από έναν αστυνομικό της Βρετανικής Αστυνομίας Μεταφορών και μου είπε: «Συνειδητοποιείτε ότι φωνάζετε στο τηλέφωνο;».

«Στη συνέχεια ζήτησε να δει την κάρτα μου και νομίζω ότι πίστευε ότι την έκλεψα, οπότε του εξήγησα ότι αυτή είναι η κάρτα του γείτονά μου. Δεν την έκλεψα και είμαι σε δοκιμή σε επαγγελματικό σύλλογο. Είναι η τελευταία μου μέρα και πρόκειται να μάθω αν πήρα συμβόλαιο ή όχι. Τον παρακάλεσα να τηλεφωνήσει στον προπονητή του συλλόγου, ο οποίος  επιβεβαίωσε την ιστορία, οπότε με άφησαν να φύγω. Πραγματικά πίστευα ότι θα με πάνε στο αστυνομικό τμήμα».

Το 2014 η Μπράντφορντ που αγωνιζόταν στην Champioship, την δεύτερη κατά σειρά ποδοσφαιρική κατηγορία στην Αγγλία, πληρώνει 1 εκατομμύριο λίρες για να τον αποκτήσει.

Το 2015 υπέγραψε τριετές συμβόλαιο με την Χαλ Σίτι η οποία εκείνη την χρονιά κερδίζει το εισιτήριο ανόδου στην Πρέμιερ Λιγκ. Ωστόσο κατά τη διάρκεια της θερινής προετοιμασίας για τη σεζόν 2016–17, ο Οντουμπάτζο υπέστη εξάρθρωση της επιγονατίδας, που προκάλεσε βλάβη στους συνδέσμους. Ήταν η αρχή ενός νέου Γολγοθά. Στην προσπάθεια του να επιστρέψει, η επιγονατίδα του ξεκόλλησε άλλες δύο φορές.  Οι πόνοι είναι αφόρητοι, έφτανε σε σημείο να μην τον πιάνει κανένα παυσίπονο. H αποθεραπεία πηγαίνει χάλια. Για δύο χρόνια μένει εκτός γηπέδων. «Εκείνη την περίοδο ένιωσα ότι τα όνειρά μου κατέρρεαν», παραδέχτηκε σε μια συνέντευξη.

Το ατύχημα τον έφερε κοντά στην απόγνωση. Ο εσωτερικός του κόσμος κατέρρευσε. Η κατάθλιψη τον γονατίζει.

«Υπήρχαν μέρες που δεν ήθελα να σηκωθώ από το κρεβάτι μου, δεν ήθελα να κάνω μπάνιο, δεν ήθελα να φάω. Δεν ήμουν εγώ. Μεγαλώνοντας είχα πάντα αυτό το ένστικτο της επιβίωσης, την νοοτροπία πως τίποτα δεν μπορεί να με σπάσει».

Ήταν από τους πρώτους ποδοσφαιριστές που μίλησε ανοιχτά για την μάχη του με την κατάθλιψη, χωρίς να ντρέπεται ή να φοβάται κάτι. Πηγαίνει σε ειδικούς, το παλεύει και τελικά επιστρέφει στις προπονήσεις της πρώτης ομάδας τον Μάρτιο του 2018.

Το 2022 υπογράφει στον Άρη αγωνιζόμενος 1η φορά εκτός Αγγλίας και στις 18 Ιουλίου του 2024, ο Οντουμπάτζο ανακοινώθηκε από την ΑΕΚ για 2 χρόνια.

Στην ΑΕΚ ήρθε σαν ένας άνθρωπος που ήξερε πολύ καλά την αξία κάθε ευκαιρίας. Όχι σαν σταρ, αλλά σαν εργάτης. Σαν παίκτης που σεβόταν τη φανέλα γιατί γνώριζε τι σημαίνει να φτάνεις ως εκεί από το μηδέν και πρόσφερε ό,τι είχε. Δεν έδειξε ποτέ αδιαφορία, δεν κρύφτηκε, δεν δημιούργησε θόρυβο, δεν ζήτησε τίποτα παραπάνω απ’ όσα άξιζε. Δεν δημιούργησε ποτέ θέμα κι ας μην συγκαταλεγόταν στις βασικές επιλογές. Στις καλές και στις δύσκολες στιγμές, στάθηκε με αξιοπρέπεια. Και αυτό, σε έναν σύλλογο με βαριά ιστορία και απαιτήσεις, μετράει.

Η πορεία του ίσως να μην ήταν όσο μακρά ή όσο γεμάτη θα ήθελαν όλοι, όμως το ποδόσφαιρο είναι έτσι. Κύκλοι που ανοίγουν και κλείνουν. Και ο κύκλος του Μόουζες Οντουμπάτζο κλείνει αφήνοντας πίσω του μια αίσθηση αξιοπρέπειας και προσπάθειας.

Το αντίο του δεν συνοδεύεται από τρόπαια ή μεγάλες στιγμές που θα γραφτούν με χρυσά γράμματα. Συνοδεύεται όμως από κάτι εξίσου σημαντικό: τον σεβασμό. Γιατί η ΑΕΚ πάντα αναγνώριζε τους παίκτες που παλεύουν. Και ο Μόουζες Οντουμπάτζο πάλεψε σε όλη του τη ζωή.

Η κιτρινόμαυρη πορεία του ολοκληρώνεται, αλλά η ιστορία του μένει. Ως υπενθύμιση ότι κάποιοι άνθρωποι δεν κρίνονται από τους τίτλους, αλλά από το πόσες φορές σηκώθηκαν όταν όλα έμοιαζαν χαμένα.

Καλή συνέχεια, Μόουζες. Η ΑΕΚ αποχαιρετά έναν ποδοσφαιριστή, αλλά κυρίως έναν μαχητή ζωής.