Απαιτείται ριζικός μετασχηματισμός της οπαδικής συνείδησης 

«Ο αθλητισμός είναι η ηρωική πράξη μιας κοινωνίας που δεν έχει ήρωες»  

Καρλ Μαρξ 

Ο ιδιοκτήτης μιας ποδοσφαιρικής εταιρείας, είναι συγκεντρωμένη οικονομική δύναμη, ενώ ο οπαδός το μόνο που μπορεί να διαθέσει είναι η λαϊκή μαζικότητα. Συνεπώς, η σύμβαση ανάμεσα στον ιδιοκτήτη της εταιρείας και στον οπαδό δεν μπορεί ποτέ να στηρίζεται πάνω σε δίκαιους όρους, ούτε καν με την έννοια μιας κοινωνίας ανθρώπων που θέτει από τη μία πλευρά την ιδιοκτησία των μέσων επιβίωσης μιας επαγγελματικής ομάδας και από την άλλη, τις ζωτικές οπαδικές δυνάμεις του συλλόγου. Το τονίζω: Η μόνη κοινωνική δύναμη των οπαδών, εντός μιας ομάδας υπό την οικονομική εξουσία μιας ΠΑΕ, είναι ο αριθμός τους. 
 
Η οικονομική εξουσία μιας ΠΑΕ και οι συνακόλουθες ηγεμονικές της ιδέες, σε μια κοινωνία ανθρώπων που οι οπαδοί αντανακλούν τις ανησυχίες τους και αυτό που αντιλαμβάνονται ως συμφέρον για την ομάδα τους, αναπαράγει την κοινωνική της εξουσία και διαιωνίζει τις άνισες και εκμεταλλευτικές σχέσεις εξουσίας εντός του συλλόγου. Ας το ξεκαθαρίσουμε: μια ΠΑΕ ασκεί οικονομική εξουσία, δηλαδή στην ουσία είναι μια οργανωμένη βία μιας τάξης πραγμάτων, εναντίον μιας άλλης τάξης. Σε αυτή την «άλλη τάξη» δεν τοποθετούνται μόνο οι ποδοσφαιριστές – εργαζόμενοι της εταιρείας, όπως θα πίστευαν κάποιοι, αλλά κυρίως οι οπαδοί – πελάτες. 
 
Το σύγχρονο ποδόσφαιρο της αγοράς διεξάγεται με τους κανόνες της καπιταλιστικής οικονομίας, κάτι που σημαίνει ότι κάνει και εδώ την εμφάνιση της η βασική αντίθεση ανάμεσα στον κοινωνικό χαρακτήρα της παραγωγής του ποδοσφαιρικού θεάματος και στην καπιταλιστική ιδιοκτησία των ΠΑΕ που συνεπάγεται την ιδιοποίηση των αποτελεσμάτων τους. Οι πλούσιες ομάδες γίνονται πλουσιότερες και οι φτωχές φτωχότερες. Η νομοτελειακή κληρονομιά του καπιταλισμού που είναι η ανισότητα, δε θα μπορούσε παρά να κάνει την εμφάνιση της και εδώ, στο ποδόσφαιρο της αγοράς. Ας επισημάνουμε ακόμα μια φορά την αναγκαιότητα της ύπαρξης συνειδητοποιημένων οπαδών που θα αποκαλύπτουν την πραγματικότητα της εκμεταλλευτικής φύσης του συστήματος του κερδοσκοπικού ποδοσφαίρου της αγοράς, οξύνοντας την αντιπαράθεση με τα φερέφωνα των αφεντικών, για να αντιμετωπιστούν οι καλλιέργειες των αυταπατών μέσα στους οπαδούς. 
 
Μέσα στο πλαίσιο της ηγεμονίας των ΠΑΕ, όλοι οι θεσμοί του ποδοσφαίρου της αγοράς συμπράττουν ώστε να αποκρύψουν την αρπακτική φύση του κερδοσκοπικού ποδοσφαίρου και να επινοήσουν μηχανισμούς για να εμποδίσουν όσους στέκονται απέναντι. Εδώ είναι που χρειάζονται συνειδητοποιημένοι οργανωμένοι οπαδοί, στοχοπροσηλωμένοι, που να αναγνωρίζουν πως ο «αθλητισμός» της αγοράς είναι εγγενώς και αμετάκλητα ελαττωματικός και δεν μπορεί να διορθωθεί. Από τη φύση του ο «αθλητισμός» της αγοράς είναι κερδοσκοπικός και παρασιτικός γεμάτος αντιαθλητικές παθογένειες. Δεν μπορείς να οικοδομήσεις ένα υγιές ποδοσφαιρικό στερέωμα, αν δεν καταργήσεις την εκμετάλλευση των ομάδων από τις ΠΑΕ. Κι εδώ έρχεται η εφιαλτική για το σύστημα προοπτική της σύνδεσης του οπαδικού κινήματος με το ευρύτερο λαϊκό κίνημα. Γιατί πως αλλιώς μπορεί να καταργηθεί η επιχειρηματική δράση στον αθλητισμό χωρίς αυτό να είναι απόφαση μιας κοινωνίας που θα έχει καταργήσει τις καπιταλιστικές σχέσεις παραγωγής και θα έχει οικοδομήσει μια λαϊκή εργατική εξουσία; Αθλητισμός και επιχειρηματική δράση δεν μπορούν να συνυπάρξουν. Πώς όμως μπορείς να απομονώσεις τον αθλητισμό από τους κερδοσκόπους αν πρώτα δε δώσεις σαν κοινωνία ένα τέλος στο ίδιο το καπιταλιστικό σύστημα που γέννησε και ανατρέφει τον αθλητισμό της αγοράς; Οι οικονομικοί ανταγωνισμοί που είναι η αιτία για όλες τις παθογένειες του αθλητισμού της αγοράς δεν μπορούν να εξαλειφθούν σε καθεστώς καπιταλιστικής οικονομίας. Το ποδόσφαιρο των αφεντικών δεν μπορεί να εξυγιανθεί. Καμία ΠΑΕ ποτέ και πουθενά δε θα μπορέσει να αποδεχθεί τέτοιας φύσης ριζικές αλλαγές. Είναι αναγκαία η ρήξη μαζί τους. Η εξουσία των ΠΑΕ και οι καλοπληρωμένοι υπάλληλοι τους δε θα παραδεχτούν ποτέ την ευθύνη για το θάνατο του ποδοσφαίρου. Ούτε θα αποχωρήσουν ποτέ οικειοθελώς από το προσκήνιο αποδεχόμενοι την αποτυχία τους, αν δεν αναγκαστούν να το κάνουν. 
 
Όπως γίνεται αντιληπτό, εδώ μπαίνουν δύσκολα και πολύπλοκα καθήκοντα για ένα συνειδητοποιημένο και καλά οργανωμένο οπαδικό κίνημα, που ξεφεύγουν κατά πολύ από τη νοοτροπία που θέλει τους οπαδούς αποκλειστικά στην εξέδρα να τραγουδάνε. Συνεπώς, ένα βασικό ζήτημα μιας τέτοιας μορφής οπαδικής στρατηγικής είναι να δημιουργήσει τις συνθήκες για έναν ριζικό μετασχηματισμό της οπαδικής συνείδησης. Για να επιτευχθούν τέτοιες συνθήκες είναι αναγκαίο όχι μόνο να δημιουργηθούν τέτοιοι πρωτοποριακοί σύνδεσμοι οπαδών, αρχικά σε όλες τις ομάδες με πολύ κόσμο, αλλά επιπλέον να υπάρχει μια συνειδητή συμμετοχή των πλατιών λαϊκών οπαδικών μαζών. Ο καθοδηγητικός ρόλος που θα πρέπει να έχουν σε αυτούς τους συνδέσμους οπαδών, πολύ συγκεκριμένες και στοχοπροσηλωμένες δυνάμεις, διαφυλάσσεται με συνειδητή σχεδιασμένη δράση. Υπό αυτή την έννοια, οι οργανωμένοι οπαδοί σε μια τέτοια βάση και λογική, πρέπει να είναι προετοιμασμένοι να κάνουν όλα τα απαραίτητα βήματα για να ανεβάσουν και να δυναμώσουν την συνείδηση και την κουλτούρα διεκδίκησης στο σύνολο των οπαδών.