EDITORIALS
Ας μιλήσουμε για μπάσκετ
Στις περισσότερες από τις καθημερινές μας δραστηριότητες, επιλέγουμε σαν οπαδοί, σαν άνθρωποι, σαν μέλη μιας κοινωνικής ομάδας μια ατζέντα και αναπτύσσουμε μια στρατηγική για την επίτευξη του εκάστοτε στόχου. Δημιουργούμε το πρόγραμμα δράσης.
Η επίγνωση, όμως, της Αντικειμενικής Πραγματικότητας κινείται διαφορετικά. Το πρόγραμμα συμβαίνει γύρω μας. Ο κόσμος είναι ο πράττων και εμείς είμαστε οι μάρτυρες. Στον κόσμο του «αθλητισμού» της αγοράς και ιδιαίτερα σε αυτόν του Μπάσκετ που οι νόμοι του «αθλητισμού» των ισχυρών οικονομικώς παραγόντων και των χρυσών χορηγών, είναι κυριολεκτικά αυτοί που διαμορφώνουν τη δυναμική μιας ομάδας, έχουμε ελάχιστο ή καθόλου έλεγχο επί του περιεχομένου.
Σε αυτό το πλαίσιο, ο απλός οπαδός έχει ελάχιστο έως καθόλου έλεγχο πάνω στο περιεχόμενο. Αν ο μεγαλομέτοχος της ομάδας δεν μπορεί ή δεν θέλει να διαθέσει τα κεφάλαια που απαιτούνται για να παραμείνει ανταγωνιστική, τότε θα είναι μια ομάδα κομπάρσος και συμπλήρωμα, ανεξάρτητα από το πάθος και την αφοσίωσή του οπαδού, ανεξάρτητα από τον αριθμό εισιτηρίων διαρκείας που θα αγοράσει. Είναι τραγικό, αλλά είναι αλήθεια. Είναι η πάντα δύσκολη Αντικειμενική Πραγματικότητα: Στις διαμορφωμένες καταστάσεις του Μπάσκετ της αγοράς, το αποτέλεσμα του παιχνιδιού είναι προκαθορισμένο από παράγοντες που βρίσκονται έξω από το γήπεδο.
Η εμπορευματοποίηση υποβαθμίζει τον ίδιο τον αθλητισμό σε μια απλή αγοραπωλησία ταλέντου και ικανοτήτων, όπου ο πιο πλούσιος «αγοραστής» έχει σχεδόν πάντα το πλεονέκτημα. Είναι μια σκληρή αλήθεια, αλλά η αναγνώριση αυτής της πραγματικότητας είναι το πρώτο βήμα για να μπορέσουμε να καταλάβουμε τι συμβαίνει στην ομάδα μπάσκετ της ΑΕΚ, αλλά και γενικά τι συμβαίνει γύρω μας.
Έχουν δίκιο οι οπαδοί της ΑΕΚ να απογοητεύονται όταν στο δεύτερο πιο δημοφιλές άθλημα στη χώρα η ομάδα τους είναι τόσα επίπεδα κάτω από το ιστορικό της στάτους. Η τρίτη θέση, που κανονικά είναι η τελευταία για την ΑΕΚ, πανηγυρίζεται ως επιτυχία από την ίδια την ΚΑΕ ΑΕΚ. Αν οι χρηματοδότες που εμφανίστηκαν για τον Άρη και τον ΠΑΟΚ αποδειχτούν υπαρκτές περιπτώσεις, τότε πολύ πιθανόν οι παρατρεχάμενοι της ΚΑΕ να προσπαθήσουν να μας πείσουν ότι θα είναι επιτυχία η πέμπτη θέση. Η ΑΕΚ, λοιπόν, κινδυνεύει να γίνει ο καρπαζοεισπράκτορας του ελληνικού μπάσκετ, όχι γιατί ο λαός της δεν αγοράζει διαρκείας, αλλά γιατί εκεί την κατατάσσει το ύψος της χρηματοδότησης απέναντι στον ανταγωνισμό. Και για τη χρηματοδότηση μιας ΚΑΕ δεν είναι υπεύθυνος ο κόσμος, αλλά η ιδιοκτησία της.
Η ΚΑΕ ΑΕΚ, όπως και καμία ΚΑΕ, δεν μπορεί να είναι ενάντια στο μοντέλο του σύγχρονου επαγγελματικού αθλητισμού που έχει καταστήσει την οικονομική δύναμη τον απόλυτο καθοριστικό παράγοντα της επιτυχίας. Ας αναλάβει τις ευθύνες της, λοιπόν, μέσα σε αυτό το πλαίσιο. Κανένας συστημικός οργανισμός, συμπεριλαμβανομένης της ΚΑΕ ΑΕΚ, δεν μπορεί να αμφισβητήσει τους κανόνες της αγοράς από τη στιγμή που και η ίδια είναι μια Ανώνυμη Εταιρεία που κινείται με βάση αυτούς τους κανόνες. Δεν μπορεί να είναι ενάντια σε ένα σύστημα που καθορίζει τους κανόνες ενός παιχνιδιού που και η ίδια η ΚΑΕ ΑΕΚ είναι ενεργό μέλος του.
Φυσικά χρειάζεται μια χρηστή και έξυπνη διαχείριση του μπάτζετ, ενός μπάτζετ όμως επαρκώς ανταγωνιστικού απέναντι στους βασικούς σου αντιπάλους, γιατί αν μιλάμε για 2 απέναντι σε 20 τότε η κουβέντα για χρηστή χρήση και έξυπνη διαχείριση μάλλον μοιάζει σαν να κοροϊδευόμαστε μεταξύ μας. Φυσικά και χρειάζεται καλή οργάνωση των ακαδημιών και αναζήτηση ταλέντων με μικρότερο κόστος. Τα στελέχη όμως που οργανώνουν μια ακαδημία είναι ανάλογης ποιότητας με τα χρήματα που διαθέτεις για το όλο οικοδόμημα των υποδομών. Για να έχεις μια πραγματικά καλή ακαδημία, χρειάζεσαι εξειδικευμένους προπονητές, αθλητικούς επιστήμονες και διευθυντές υποδομής. Όλα αυτά απαιτούν υψηλή χρηματοδότηση. Επομένως, το ύψος του μπάτζετ δεν καθορίζει μόνο την πρώτη ομάδα, αλλά και το πόσο ποιοτικό θα είναι το «εργοστάσιο» παραγωγής ταλέντων. Και κάπου εδώ να πούμε ότι μέσα από τα οικονομικά δεδομένα θα έχεις και ένα ξεκάθαρο πλάνο για το μέλλον. Γιατί όσα ταλέντα να ανακαλύψεις και να αναπτύξεις θα είναι τρύπα στο νερό αν καταλήγουν στους ανταγωνιστές σου όταν φτάσουν στο υψηλότερο επίπεδο. Για ποιες ακαδημίες και για ποια νέα παιδιά μιλάτε κάθε φορά που σας ρωτάμε με ποιον τρόπο μέσα στις διαμορφωμένες συνθήκες θα γίνει η ΑΕΚ μια πρωταγωνίστρια ομάδα στο μπάσκετ; Εάν η ΑΕΚ αναπτύξει έναν παίκτη από το μηδέν, επενδύοντας χρόνο, χρήμα και πόρους, και αυτός ο παίκτης, μόλις φτάσει σε επίπεδο πρωταγωνιστή, φεύγει στους ανταγωνιστές που μπορούν να του προσφέρουν πολύ υψηλότερο συμβόλαιο (λόγω του μεγάλου τους μπάτζετ), τότε οι μόνοι ευνοημένοι από την όλη διαδικασία θα είναι οι εμπλεκόμενοι στα νταλαβέρια. Η ΑΕΚ πάλι κομπάρσος πολυτελείας θα παραμείνει.
Χρειάζονται πολλά, λοιπόν, τόσα κι άλλα τόσα, αλλά το κύριο που χρειάζεται σε εμάς τους οπαδούς της ΑΕΚ είναι το χάρισμα της επίγνωσης. Το χάρισμα της επίγνωσης μας επιτρέπει να παρατηρούμε τι συμβαίνει γύρω από τον λεγόμενο επαγγελματικό αθλητισμό της αγοράς, αλλά και μέσα στην ΑΕΚ, όπως αυτή παρουσιάζεται στο διαμορφωμένο περιβάλλον. Και να το καταφέρνουμε αυτό χωρίς προσκόλληση ή εμπλοκή. Όπως μαθαίνουμε με κάθε επίγνωση της πραγματικότητας να παρατηρούμε την αναπνοή μας. Να ακούμε τον παλμό μας, να βλέπουμε τις σκέψεις μας να περνούν σαν σύννεφα. Να νιώθουμε το σώμα μας, χωρίς να ταυτιζόμαστε μαζί του. Να έχουμε ένα χάρισμα επίγνωσης κι έτσι να ζούμε πιο αληθινά. Έτσι μπορούμε να κλείσουμε τα μάτια και να παρατηρούμε τον ήχο που κάνουν τα παπούτσια στο παρκέ. Το βουητό της εξέδρας που ανεβαίνει, όχι από τα πνευμόνια μας, αλλά από κάτι πιο παλιό, από κάτι που έμεινε άρρητο στον ξεριζωμό. Το ρίγος στα χέρια μας κάθε φορά που γινόμαστε παιχνιδάκι στα κεφάλαια της ΒΙΑΝΕΞ και της Χαλυβουργίας, δεν είναι φόβος, είναι μνήμη. Είναι το χάρισμα της επίγνωσης που αφήνει τις σκέψεις μας να περνούν, όπως περνά ο καπνός του συνθήματος στο φως των προβολέων. Το χάρισμα της επίγνωσης… Ακούμε. Βλέπουμε. Μυρίζουμε. Αγγίζουμε. Μα δεν είμαστε μόνο αυτό. Είμαστε κι εκείνοι που παρατηρούμε, που συνειδητοποιούμε ότι η ΑΕΚ είναι «η ομάδα μας». Είναι ο καθρέφτης όπου βλέπουμε τον εαυτό μας να μεγαλώνει, να πονά, να θυμάται, να σηκώνεται όρθιος. Παρατηρούμε τις σκέψεις που μας έρχονται πριν από κάθε ματς. «Θα τα καταφέρουμε;» Ποιοι; Εμείς που η ΑΕΚ είναι η ομάδα μας ή αυτοί που η ΑΕΚ είναι η εταιρεία τους; Το χάρισμα της επίγνωσης. Η ΑΕΚ είναι το πεδίο παρατήρησης της ψυχής μας. Όπως ο ασκητής παρατηρεί τον νου του, ο οπαδός της ΑΕΚ παρατηρεί το κιτρινόμαυρο μέσα του. Κι όσο το βλέπουμε καθαρότερα, τόσο καταλαβαίνουμε πως δεν την αγαπάμε επειδή κερδίζει, αλλά επειδή μας βοηθά να θυμόμαστε ποιοι είμαστε. Το χάρισμα της επίγνωσης. Η δική μας ΑΕΚ δεν χάνει ποτέ, η δική τους ΑΕΚ δεν κερδίζει ποτέ, μόνο αγοράζει ό,τι μπορεί να αγοράσει. Το χάρισμα της επίγνωσης.
Δες, λοιπόν, αγαπημένε μου οπαδέ, τους νόμους της αγοράς και την οικονομική υποβάθμιση της ΚΑΕ ΑΕΚ μέσα στο όλο οικοδόμημα, και μην ταυτίζεσαι με την αποτυχία του οικονομικού μοντέλου. Όχι, δεν φταις εσύ επειδή δεν εξαντλείς τα εισιτήρια διαρκείας στα εξωτικά Άνω Λιόσια. Ούτε ήταν δική σου επιλογή να φύγεις από το ΟΑΚΑ για να αφήσεις ανενόχλητο τον ολιγάρχη της ΒΙΑΝΕΞ να φτιάξει το Τelekom Center Athens. Είπαμε… Το χάρισμα της επίγνωσης. Δεν φταις εσύ αγαπημένε μου οπαδέ που δεν αγοράζει εισιτήρια διαρκείας σε ένα γήπεδο που δεν έχει ομαλή πρόσβαση με τα ΜΜΜ και αν βρεις αυτοκίνητο για να πας είναι πολύ πιθανό να μη το βρεις μετά το τέλος του αγώνα για να γυρίσεις. Ούτε φταις εσύ που το αποτέλεσμα το καθορίζει το χρήμα και σου λένε ότι πρέπει να είσαι ευτυχισμένος με την τρίτη θέση. Μη ξεχνάς… Το χάρισμα της επίγνωσης.
Μέσω της αποστασιοποιημένης παρατήρησης η επίγνωση της αντικειμενικής πραγματικότητας επιτρέπει σε ένα λουλούδι που παρατηρούμε να αποκαλύπτει περισσότερα για τον εαυτό του χωρίς τη δική μας παρέμβαση. Αυτό ισχύει για όλα τα πράγματα. Και για τα πιο περίπλοκα, όπως είναι η αποστασιοποιημένη από τις παρεμβάσεις της οικονομικής εξουσίας παρατήρηση της λειτουργίας ενός οικοδομήματος όπως το Ελληνικό μπάσκετ της αγοράς.
Η επίγνωση της αντικειμενικής πραγματικότητας δεν είναι μια κατάσταση που επιβάλλεις με το ζόρι. Δεν χρειάζεται ιδιαίτερη προσπάθεια, αν και η επιμονή παίζει καίριο ρόλο. Είναι κάτι που επιτρέπεις ενεργά να συμβεί. Είναι παρουσία και αποδοχή αυτού που συμβαίνει στο αιώνιο παρόν.
Από τη στιγμή που κατονομάζεις μια πτυχή της Πηγής κάθε παθογένειας που σε βασανίζει σαν οπαδό, δεν παρατηρείς πλέον, αλλά μελετάς. Αυτό ισχύει για κάθε σκέψη που σε απομακρύνει από το αντικείμενο της επίγνωσής σου, είτε πρόκειται για ανάλυση είτε απλώς για συνειδητοποίηση του ότι έχεις επίγνωση. Η ανάλυση είναι μια δευτερεύουσα λειτουργία. Η επίγνωση συμβαίνει αρχικά ως καθαρή σύνδεση με το αντικείμενο της προσοχής σου. Γι’ αυτό η εξουσία πασχίζει να σου βρει αφορμές για να τα βλέπεις όλα ενδιαφέροντα ή όμορφα. Είτε είναι ευρωπαϊκοί θεσμοί με ομάδες δευτεροτρίτου επιπέδου για να σου επιτρέπουν τη διάκριση, είτε ανακαλύπτοντας αντιπάλους σαν τον Προμηθέα του Λιόλιου.
Είναι εύκολη η αντικειμενική πραγματικοτητα αγαπημένε μου αναγνώστη : Η εξουσία θα σου βρει «αφορμές ενδιαφέροντος» (όπως το BCL ή τεχνητές αντιπαλότητες) είναι στην ουσία η κατασκευή ενός θεάματος-αντιδότου. Η εξουσία φοβάται την καθαρή επίγνωση του οπαδού, γιατί η επίγνωση αποκαλύπτει τη γύμνια του οικονομικού μοντέλου. Όταν η ΑΕΚ υποβιβάζεται οικονομικά, το «σύστημα» της προσφέρει «ευκαιρίες» για διάκριση σε χαμηλότερο επίπεδο για να κρατήσει τον οπαδό σε καταστολή. Πρώτα ζεις αυτή την εμπειρία σαν οπαδός. Μόνο κατόπιν θα μπορούσες να επιχειρήσεις να κατανοήσεις την αντικειμενική πραγματικότητα της κατάστασης. Αν όμως σταματήσεις να «μελετάς» το αποτέλεσμα και απλώς «παρατηρείς» τη δομή, βλέπεις ότι ο Προμηθέας ή οποιοσδήποτε άλλος είναι απλώς πιόνια σε μια σκακιέρα που την ορίζει η χρηματοδότηση και όχι η αθλητική αξία. Κάποτε το Μαρούσι κατακτούσε το Κύπελλο Σαπόρτα, μετά ο Βωβός βαρέθηκε ή δεν είχε πλέον ανάγκη το παιχνιδάκι του και τώρα δεν ξέρουμε καν σε πια κατηγορία βολοδέρνει.
Μολονότι δεν μπορούμε να αλλάξουμε αυτό που παρατηρούμε στα πλαίσια της αντικειμενικής πραγματικότητας, μπορούμε να αλλάξουμε την ικανότητά μας να παρατηρούμε στα πλαίσια της αντικειμενικής πραγματικότητας.
Μπορούμε να διευρύνουμε και να περιορίσουμε την επίγνωσή μας, να τη βιώσουμε με τα μάτια μας ανοιχτά ή κλειστά. Μπορούμε να γαληνέψουμε το μέσα μας, ώστε να είμαστε σε θέση να αντιληφθούμε περισσότερα από το έξω, ή να ησυχάσουμε το έξω, ώστε να είμαστε σε θέση να παρατηρήσουμε περισσότερα από αυτά που συμβαίνουν μέσα μας ως αποτέλεσμα της αγάπης που έχουμε για την ΑΕΚ. Όταν ο οπαδός αποβάλλει την τοξικότητα της «αγοράς» και την αγωνία για το αν ο μεγαλομέτοχος θα επενδύσει, απελευθερώνει χώρο για την αληθινή αγάπη. Αυτή η εσωτερική ησυχία επιτρέπει στον οπαδό να δει τις δομές της εξουσίας και του επαγγελματικού αθλητισμού με καθαρό μάτι, χωρίς να παρασύρεται από το συναίσθημα της στιγμής. Μπορούμε να μεγεθύνουμε κάτι τόσο πολύ, ώστε να χάσει τα χαρακτηριστικά που το κάνουν αυτό που φαίνεται ότι είναι, ή να το σμικρύνουμε τόσο πολύ, ώστε να φαίνεται σαν κάτι εντελώς καινούριο.
Ο πλανήτης ΑΕΚ είναι τόσο μεγάλος όσο η αντίληψη μας γι’ αυτόν. Όταν καλλιεργούμε την επίγνωσή μας, διευρύνουμε το κιτρινόμαυρο σύμπαν. Αυτό επεκτείνει το πεδίο όχι μόνο του υλικού που έχουμε στη διάθεσή μας για να δημιουργήσουμε μια κοινωνία που θα χωράει την ΑΕΚ που μας αξίζει, αλλά και της οπαδικής καθημερινότητας που έχουμε τη δυνατότητα να ζήσουμε. Η ΑΕΚ που «μας αξίζει» δεν είναι μια ΑΕΚ – εταιρεία που κυνηγά χορηγούς, δεν είναι μια ΑΕΚ – χόμπι κάποιου μεγιστάνα, αλλά η ΑΕΚ των προσφύγων, της αλληλεγγύης και της υπαρκτής λαϊκής βάσης. ΟΧΙ της Λαϊκής χρηματοδότησης – διαχείρισης των ΠΑΕ/ΚΑΕ που κάποιοι ονομάζουν Λαϊκή Βάση. Η επίγνωση της αντικειμενικής πραγματικότητας (ότι ο αθλητισμός-εμπόρευμα μας αλλοτριώνει) είναι το πρώτο βήμα για τη διεκδίκηση ενός αθλητισμού που θα ανήκει πραγματικά σε αυτούς που τον αγαπούν.
Facebook
Twitter
Instagram
Email
