Αυτή είναι η ωμή αλήθεια…

Ας δούμε τα πράγματα όπως είναι…

Γράφει ο Βασίλης Γούσιος

Δεν περιμέναμε την έκβαση του χθεσινού αγώνα για να βγάλουμε συμπεράσματα. Η ΑΕΚ σε μια χρονιά όπου θα μπορούσε να έχει κοντράρει στα ίσα τον Ολυμπιακό για το πρωτάθλημα ή τουλάχιστον να μην υπάρχει αυτή η χαώδης διαφορά στον βαθμολογικό πίνακα, αδικεί τον εαυτό της μόνο και μόνο επειδή δεν φρόντισε να αναβαθμίσει ουσιαστικά την επιθετική της γραμμή σε σχέση με την περσινή σεζόν.

Το φετινό κιτρινόμαυρο ρόστερ με τις όποιες ατέλειές του σε όλες τις γραμμές πλην εκείνης του κέντρου, έχει καταφέρει να είναι πολύ άνετα στη 2η θέση, έχοντας παράλληλα τη δεύτερη καλύτερη επίθεση της Super League με 38 τέρματα και έχοντας «πετάξει» αρκετούς βαθμούς σε ματς όπου υπό φυσιολογικές συνθήκες θα ήταν θεωρητικά απαγορευτικό.

Η Ένωση ξεκίνησε το πρωτάθλημα με 3 επιθετικούς (Τζιμπούρ, Αραβίδης, Κρισάντους), αν μπορούμε να θεωρήσουμε τον Αραβίδη καθαρόαιμο επιθετικό, προσθέτοντας ακόμα έναν (Πέκχαρτ) στο διάστημα της χειμερινής μεταγραφικής περιόδου. Από τα 38 γκολ που έχει σημειώσει σε 25 αναμετρήσεις η ομάδα του Δικεφάλου στο πρωτάθλημα, μόλις 11 έχουν επιτευχθεί από τους τέσσερις προαναφερθέντες με τον Αραβίδη μάλιστα που η κορυφή της επίθεσης δεν είναι η φυσική του θέση να έχει σκοράρει τα 7 από αυτά, αξιοπρεπέστατη συγκομιδή για έναν παίκτη που απέκτησε η ΑΕΚ για τη Football League και που η αλήθεια είναι ότι λίγοι περίμεναν από εκείνον να είναι τόσο μπροστά από τον Τζιμπούρ που έχει πετύχει 2 γκολ παρότι απουσίαζε για ένα αρκετά μεγάλο χρονικό διάστημα.

Πρακτικά, αυτό σημαίνει ότι ούτε καν το 1/3 των γκολ δεν έχει επιτευχθεί από τους παίκτες των οποίων ο ρόλος θεωρητικά θα ήταν αυτός, ενώ αναμφίβολα αν η ΑΕΚ δεν «έπαιρνε» τόσα γκολ από τους μεσοεπιθετικούς της θα είχε ένα πραγματικά τεράστιο πρόβλημα που σίγουρα θα της είχε στοιχίσει ουκ ολίγους βαθμούς στο φετινό πρωτάθλημα. Τα 9 γκολ του Βάργκας, τα 7 του Μπαρμπόσα, τα 5 του Μπουονανότε και τα 3 του Γιόχανσον (σύνολο 24) συνοψίζουν το τι έχουν προσφέρει στη φετινή ΑΕΚ ποδοσφαιριστές που βρίσκονται στην ομάδα πρωτευόντως για να «φτιάχνουν» γκολ και δευτερευόντως για να σκοράρουν.

Ενδιαφέρον όμως παρουσιάζουν και τα στατιστικά των ασίστ στις δυο υπό σύγκριση τετράδες παικτών που αναφέρθηκαν, με εκείνη των επιθετικών να μετράει μόλις 4 σε 25 αγώνες (Τζιμπούρ 1, Αραβίδης 3, Πέκχαρτ -, Κρισάντους -) ενώ στην αντίστοιχη τετράδα που βρίσκεται πίσω από την επιθετική γραμμή μετρώνται μέχρι στιγμής 11 ασίστ (Βάργκας 4, Μπαρμπόσα 3, Μπουονανότε -, Γιόχανσον 4).

Με αυτόν τον τρόπο η ΑΕΚ έχει καταφέρει να «κρύψει» την εμφανέστατη αδυναμία της στο να απειλεί μέσω των επιθετικών της εντός των ορίων της αντίπαλης περιοχής, χάρη στις υπερ-παραγωγικές υπηρεσίες που έχει χαρίσει απλόχερα η τετράδα των μεσοεπιθετικών που είναι πίσω από εκείνους.

Σίγουρα το να μιλάει κανείς υποθετικά δεν έχει και τόση ουσία αλλά αναμφισβήτητα αν η ΑΕΚ είχε στη διάθεσή της τουλάχιστον έναν φορ κλάσης θα μπορούσε να είχε αποφύγει «καταστάσεις» και να έχει μια περισσότερο ομαλή πορεία στο πρωτάθλημα της «επιστροφής». Είναι πραγματικά άδικο το να έχουν χαθεί τόσοι πολύτιμοι βαθμοί ανά διαστήματα όπως π.χ. με Ξάνθη εκτός, Πανιώνιο εκτός, Λεβαδειακό εντός, Ατρόμητο εκτός και Αστέρα Τρίπολης τουλάχιστον στο ματς του ΟΑΚΑ. Ας ελπίσουμε ότι η μεταγραφική ενίσχυση του καλοκαιριού θα επενδυθεί πρωτίστως σε αυτό το κομμάτι παρά το γεγονός ότι η αναβάθμιση του ρόστερ θα πρέπει να είναι συνολική.