Η Άνεση της Απελπισίας

Υπάρχει μια σκοτεινή παρηγοριά που χαρίζει η απελπισία όταν παρατείνεται, όχι γιατί σε θεραπεύει, αλλά γιατί σε απαλλάσσει από την ανάγκη να θεραπευτείς.

Όταν η ελπίδα σε εγκαταλείψει τότε αρκετά συχνά αισθάνεσαι ότι οι πάντες σε έχουν προδώσει. Είναι η στιγμή η απελπισία, με την ψυχρή της σταθερότητα, γίνεται κάτι σαν πιστός σύντροφος.

Ο άνθρωπος δεν τη διαλέγει συνειδητά, απλώς σταματά να της αντιστέκεται, και σιγά σιγά αρχίζει να την οικειοποιείται, να της στρώνει κρεβάτι, να της δίνει θέση στο τραπέζι.

Η απελπισία έχει αυτή την ύπουλη ιδιότητα: μιμείται τη ρεαλιστική σκέψη, φοράει το προσωπείο της σοφίας, και έτσι ο εγκλεισμός μέσα της δεν γίνεται αντιληπτός ως παράδοση, αλλά ως ωριμότητα.

Το καταφύγιο που χτίζει δεν έχει παράθυρα, αλλά για όποιον έχει κουραστεί να κοιτάζει έξω, αυτό μπορεί να μοιάζει με ανακούφιση.