Η ιστορία του «Ρόδον» – Οι νευριασμένοι μπράβοι, ο γυμνός Iggy Pop, ο συγκλονισμένος Έρικ Μπάρντον και άλλες ροκ στιγμές

Ήταν η εποχή που ο Φώτης Μπόμπολας, υιός του Γιώργου Μπόμπολα, που είχε αρχίσει να οικοδομεί τον εκδοτικό κολοσσό ονόματι «Πήγασος», είχε γυρίσει από τις σπουδές του στο εξωτερικό και με τους κολλητούς του Γιώργο Σταυράκη και Γιώργο Μπουρνάζο, αντί να κάνουν κοσμικές εμφανίσεις και ντίσκο φιγούρες στις Μπαρμπαρέλες της Αθήνας, πήγαιναν στον underground Πήγασο (απλή συνωνυμία) των Εξαρχείων και άκουγαν Ramones. Κάπου ανάμεσα σ’ εκείνο το εξαρχειώτικο στέκι και στο Club 22 του (ορκισμένου ροκά και άλλοτε ραλίστα) Μάκη Σαλιάρη, που εκείνη την περίοδο είχε αρχίσει να κάνει σποραδικές (αλλά σημαντικές) συναυλίες, ο Φώτης Μπόμπολας έριξε την ιδέα για τη δημιουργία ενός συναυλιακού χώρου σαν αυτούς που είχαν δει στο εξωτερικό. Μπορώ να φανταστώ τους πάντες, φρικιά και μη, να μαθαίνουν για το σχέδιο και να λένε μεταξύ τους «υπάρχει ένας πλούσιος που θέλει να κάνει το αθηναϊκό Marquee και πρέπει να τον βοηθήσουμε»…

Και πράγματι, τον βοήθησαν. «Όποιος άκουγε την ιδέα τότε ενθουσιαζόταν πολύ. Και όποιον θεωρούσε ο Μπόμπολας ικανό προσπαθούσε να τον ανεβάσει στο τρένο για να κάνουμε την ιδέα να υλοποιηθεί», λέει ο Θοδωρής Μανίκας, μουσικός και παραγωγός, που ήταν υπεύθυνος του Ρόδον τα δυο πρώτα χρόνια λειτουργίας του. “Εγώ τότε δούλευα ως παραγωγός στον δίσκο του Μάκη Χριστοδουλόπουλου Να ’χαν οι καρδιές αμπάρες και όταν άκουσα την ιδέα τα παράτησα όλα και πήγα να δουλέψω στο Ρόδον».

Ήταν Μάρτιος του 1987. Ο Ντάνι, που είχε τον εξαρχειώτικο Πήγασο (και που στο μέλλον θα γινόταν υπεύθυνος του μπαρ του Ρόδον) μαζί με τον (γίγαντα, κυριολεκτικά και μεταφορικά) Κουτσούμπα, ήξερε τις διαθέσεις του Μπόμπολα και είχε το νου του.
Μια μέρα πέρασε από την οδό Μάρνη, κοντά στην πλατεία Βάθη, και παρατήρησε ότι υπήρχε εκεί ένα κτίριο που εξωτερικά έμοιαζε με παλιό κινηματογράφο και που ταίριαζε με τις αναζητήσεις του Μπόμπολα.
Έπειτα από ψάξιμο, διαπιστώθηκε ότι πράγματι το κτίριο υπήρξε κινηματογράφος ταινιών Β’ προβολής ονόματι Ρόδον, που τα καλοκαίρια στην ταράτσα του λειτουργούσε θερινό κινηματοθέατρο (απ’ όπου είχαν περάσει και τα καμπαρέ του Ορέστη Λάσκου), καθώς και ότι τότε χρησιμοποιούνταν ως αποθήκη ηλεκτρικών ειδών της εταιρίας Sanyo.
Ύστερα από λίγο κλείνεται η συμφωνία ενοικίασης (και, δυστυχώς για το μέλλον του χώρου, όχι αγοράς) και όλοι όσοι είχαν «ανεβεί στο τρένο» αρχίζουν να δουλεύουν για την υλοποίηση του πρότζεκτ «κανονικό-λαιβάδικο-στην-Αθήνα».

Έτσι, στις 5 Νοεμβρίου του 1987 όσοι είχαν στα χέρια τους μια πρόσκληση που έγραφε «Ρόδον, Μάρνη 24. Συναυλία: Ο Δημήτρης Πουλικάκος και οι Άλλα Μαντάτα & Yeah! Ανοίγουμε. Ελάτε!» θα μπορούν να διηγούνται στα εγγόνια τους ότι ήταν παρόντες στην πρώτη συναυλία του Ρόδον (με τη μόνη διαφορά ότι τα εγγόνια τους δεν θα ξέρουν τι εστί Ρόδον).
Μαύρη μαυρίλα παντού, ένα μπαρ στα δεξιά, εξώστης για όσους ήθελαν να βλέπουν (μαζί με τον ηχολήπτη) αφ΄υψηλού τη σκηνή (εισπνέοντας όμως διπλάσια ποσότητα κάπνας), τουαλέτες στο υπόγειο, ένα μικρό μπαρ-φουαγιέ, ένας dj σε ένα κουβούκλιο στα αριστερά και οι πρώτες κιθάρες στην υπερυψωμένη σκηνή.
Ήταν τα άτυπα εγκαίνια, ένα είδος pre-opening party για φίλους και γνωστούς (που τελικά αποδείχτηκαν πολλοί) και μια πρόβα τζενεράλε για την πρώτη μεγάλη συναυλία που θα φιλοξενούσε το νεοσύστατο κλαμπ της Αθήνας: τους Αυστραλούς Triffids, που θα εμφανίζονταν την επόμενη ημέρα.

«Πριν και μετά την συναυλία των Triffids έπαιζα μουσική ως Dj. Τότε την συναυλία την είχε διοργανώσει η εταιρία Breathless, πρόγονος της On Stage του Πασχάλη Μουχταρίδη, που σήμερα είναι και διευθυντής του Kosmos FM. Εκείνο το βράδυ μπήκα μέσα στο Ρόδον και ενθουσιάστηκα. Ήταν κάτι πρωτόγνωρο για την Αθήνα. Μου θύμιζε το Marquee του Λονδίνου» λέει σήμερα ο ιδιοκτήτης του δισκοπωλείου Rock’n’Roll Circus και δημοσιογράφος, Νίκος Πετρουλάκης.
Το σχέδιο, λοιπόν, είχε πετύχει.

Η συνέχεια του αφιερώματος στο Ρόδον Live στο mixanitouxronou.gr