​Η περίπτωση του Ζίνι

Ο Ζίνι αποτελεί πλέον μια από τις πιο ενδιαφέρουσες περιπτώσεις εσωτερικής πίεσης στο ρόστερ της ΑΕΚ.

Αυτό που τον κάνει ξεχωριστό σε σχέση με το καθιερωμένο δίδυμο Βάργκα-Γιόβιτς δεν είναι ένας συνδυασμός χαρακτηριστικών που δύσκολα «διαβάζονται» από τους αντίπαλους αμυντικούς: η κίνησή του στον χώρο έχει στοιχείο αστάθμητου, αποφεύγει τις προβλέψιμες διαδρομές και συχνά εμφανίζεται εκεί που δεν τον αναμένει η αντίπαλη άμυνα.

Στο παιχνίδι χωρίς μπάλα (ένα από τα πιο αποκαλυπτικά κριτήρια αξιολόγησης ενός επιθετικού) ο Ζίνι δείχνει να έχει αντίληψη του χώρου που δημιουργεί και όχι μόνο του χώρου που εκμεταλλεύεται.

Επιπλέον, η ένταση που φέρνει στο πρεσάρισμα μας θυμίζει εποχές Αραούχο. Διαταράσσει κάθε σχεδιασμό του αντίπαλου για χτίσιμο του παιχνιδιού από πίσω, κάτι που οι Βάργκας και Γιόβιτς, παίκτες πιο προσανατολισμένοι στη φάση επίθεσης, δεν προσφέρουν με την ίδια σταθερότητα.

Οι εμφανίσεις κόντρα στη Ράγιο και τον ΠΑΟΚ επιβεβαίωσαν ότι πρόκειται για έναν παίκτη που έχει μια αγωνιστική ταυτότητα με συνέπεια και αυτό, στην τρέχουσα φάση της σεζόν, αρκεί για να θέσει σοβαρά το ζήτημα της βασικής του θέσης.