Η Τέχνη της Αυτοεξορίας

Υπάρχει μια ιδιόμορφη άνεση στο να χάνεσαι.

Στο να γεμίζεις τις ώρες σου με κίνηση χωρίς κατεύθυνση. Μια ανούσια συνομιλία, μια λίστα που δεν τελειώνει ποτέ, μια οθόνη που αναλαμβάνει να σκέφτεται για σένα.

Περιπλέκεσαι άσκοπα στ’ ασήμαντα, και το ξέρεις.

Όμως η δίνη έχει τη δική της λογική: όσο κινείσαι, δεν χρειάζεται να σταθείς. Όσο είσαι απασχολημένος, δεν χρειάζεται να ακούσεις.

Η φυλακή αυτή δεν έχει κάγκελα. Εχει κάτι χειρότερο: έχει την εθελοντική σου παρουσία.

Γιατί το αληθινό δεσμωτήριο είναι αυτό που βρίσκεται εκεί πίσω, στη σιωπή, αν τολμούσες να σταματήσεις.

Τα όνειρα που δεν επιτράπηκε να σχηματιστούν.

Οι επιθυμίες για τις οποίες κάποτε σου είπαν με μια λέξη, με μια ματιά, με την αδιαφορία τους… ότι δεν αξίζεις.

Κι έτσι έμαθες να προλαβαίνεις την απογοήτευση: να μην ονειρεύεσαι, για να μην πονάς.

Να μην θέλεις, για να μην χάνεις.

Να μην σταματάς, για να μην δεις τι υπάρχει όταν δεν κινείσαι πια.