Θυμάμαι έτρεμα σαν ψάρι όταν έφτασα κοντά του και έπεσα στην αγκαλιά του για να τον καλωσορίσω στην πόλη των τρελών της ΑΕΚ, στη Νέα Υόρκη. Ήταν Άνοιξη του 1995. Ο Θρυλικός Σύνδεσμος Οπαδών ΑΕΚ Νέας Υόρκης είχε προσκαλέσει στην αντίπερα όχθη του Ατλαντικού τον μεγαλύτερο πρόεδρο στην ιστορία της Ένωσης για να τον τιμήσει για όλα αυτά που μας χάρισε, για όλα όσα έκανε για την μεγάλη μας αγάπη, την ΑΕΚάρα μας…

Γράφει ο Νίκος Αγγελίδης

Στο αεροδρόμιο Kennedy στήθηκε ένα ανεπανάληπτο γλέντι… Το σύνθημα “ΑΕΚ Μπάρλος σύλλογος μεγάλος” δονούσε την ατμόσφαιρα και έκανε περαστικούς, ταξιδιώτες και υπαλλήλους του αεροδρομίου να απορούν. Δεν το είχαν ξαναδεί κάτι τέτοιο, δεν το είχαν ξαναζήσει… Μέχρι να έρθει η αστυνομία τρέχοντας μαζί με τους Θεόρατους λυσσασμένους σκύλους για να μας μαζέψει για διατάραξη ησυχίας σε Δημόσιο χώρο, εμείς είχαμε εξαφανιστεί με τον Θείο αγκαλιά στήνοντας πλέον το πανηγύρι μας στον αυτοκινητρόδρομο που οδηγεί από το αεροδρόμιο στην Astoria.

Το Grand Central Parkway είχε μετατραπεί σε μια απέραντη κιτρινόμαυρη λαοθάλασσα με δεκάδες αυτοκίνητα να κορνάρουν ρυθμικά και τον Θείο Λουκά να χαζεύει χαμογελώντας μέσα από το αμάξι μου όπου περιεργαζόταν τα διάφορα λαβαράκια στο καθρεφτάκι του παρμπρίζ, στο ντουλαπάκι, στο λεβιέ των ταχυτήτων στον μοχλό που άνοιγε το πορτ παγκάζ, στο κλείστρο των ζωνών ασφαλείας, παντού… Παντού ΑΕΚ. Με τρέλα και πάθος… Όλοι μας τότε μια απίστευτη παρέα ορκισμένη στον δικέφαλο αετό…

Η αγωνία μου ήταν πως θα ξεκουραστεί ο άνθρωπος από το υπερατλαντικό ταξίδι και πως θα τον προστατεύσουμε για να αντέξει τη μούρλια μας… Δεν έκανα φυσιολογικά πράγματα τότε… Κοιμόμουνα κανέναν δίωρο περίπου καθημερινά και το υπόλοιπο ή το έβγαζα κάπου στον σύνδεσμο και πέριξ ή συντόνιζα τις όποιες ενέργειες του συνδέσμου που μπορώ να πω με μεγάλη βεβαιότητα πως τότε έγραφε μια μεγάλη, ξεχωριστή ιστορία…

Ο Θείος με την βαριά φωνή του ζήτησε να τον πάμε πρώτα να δει τον Σύνδεσμο… Μας είχε πάρει πρέφα και φαίνεται σα να σκέφθηκε “πως θα τα βγάλω πέρα με δαύτους, τους παλαβούς…”. Η πομπή μπήκε με ενθουσιασμό στην Αστόρια, οι ομογενείς κοιτούσαν, κάποιοι μας αναγνώρισαν και μάλλον θα μονολόγησαν “ωχ πάλι τούτοι…”.

Στο Ναό της ξενιτιάς έφτασε πρώτος ο πιο σοβαρός της παρέας ο Χάρης ο Μαμαγάκης για να ανοίξει και να καθαρίσει λίγο πριν προϋπαντήσουμε τον Θεό της ΑΕΚ, τον Θείο και πατέρα μας Λουκά Μπάρλο…

Βγήκα τρέχοντας από το Fiatάκι (…), άνοιξα την πόρτα στον Θείο και μπροστά του φάνηκε ο δικός μας Παράδεισος…

“Καλά είστε εδώ…” είπε… και έκανε όλους μας να βγάλουμε ένα βαρύ ουφ ανακούφισης…

Με τις ώρες κάτσαμε μετά εκεί… Περιεργάστηκε τα πάντα. Σε κάθε φωτογραφία μας έλεγε και μια ιστορία. Για τον αγαπημένο του αλλά ατίθασο Τάκη Νικολούδη, για τον Γιώργο Σιδηρόπουλο, για το Μίμη Παπαϊωάννου που του πήρε τα κλειδιά της Mercedes πετυχαίνοντας μόνος του τη νίκη της ΑΕΚ επί του ΠΑΟΚ στην Θεσσαλονίκη, για τον Θωμά που έκανε τους πάντες ότι ήθελε όποτε ήθελε…

Βρεθήκαμε για αρκετές ώρες στον Παράδεισο των ψυχής μας σε ένα ατελείωτο γλέντι συναισθημάτων…

Ύστερα ήρθε ο χορός, η τιμή στον μεγάλο πρόεδρο των έργων και των τίτλων. Και την επομένη ο Θείος Λουκάς ήρθε στο σπίτι μου για φαγητό… Ε δεν νομίζω ότι έχω ξαναζήσει μεγαλύτερη τιμή στην ζωή μου και ούτε πρόκειται να ξαναζήσω… Κοιτούσα κάθε βήμα του στο πάτωμα και μετρούσα σπιθαμή προς σπιθαμή το παρκέ. Ήθελα να πετάξω τις σκούπες και να μην ξανασκουπίσω ποτέ… Να μείνει το πέρασμα του για πάντα… Ανεξίτηλο. Όπως πέρασε ο ίδιος από την ζωή του κάθε Ενωσίτη πιστού…

Στο σαλόνι με την Αφροδίτη τότε να επιμελείται τα της φιλοξενίας και την κυρία Νόνη να λέει ιστορίες που έζησε δίπλα σε αυτό τον πολύ μεγάλο άντρα… Εμείς σαν κουτοί να τον κοιτάζουμε, να ρωτάμε με τρεμάμενες φωνές κάποια πράγματα και να τρέμουμε μέχρι να μας ακούσει και να μας απαντήσει…

Τότε θυμάμαι είχαμε ετοιμάσει και ένα διαφημιστικό σποτ στην τηλεόραση στο κανάλι της ομογένειας όπου εργαζόμουν άλλωστε. Μόλις το είδε ο Θείος γέλασε και είπε: “Ρε μπαγάσες με κάνατε διαφήμιση; Δεν το είχα φανταστεί αυτό ποτέ στην ζωή μου….”

Οι ώρες πέρασαν, ο Παράδεισος άλλωστε είναι γλυκός και ευκολοδιάβατος… Ο Θείος έφυγε για το ξενοδοχείο για να ξεκουραστεί και εμείς μείναμε πίσω σε εκείνον τον κρεμ καναπέ της Αφροδίτης, για να ξεδιπλώσουμε το κουβάρι των όσων απίστευτων μας είχαν συμβεί…