Κάποιοι τελικά γεννήθηκαν αχάριστοι

Κάποιοι τελικά είναι γεμάτοι με αχαριστία.

Οι τρεις αθλήτριες που βλέπετε παραπάνω έχουν αποχωρήσει από την ΑΕΚ. Ήταν όμως κάποις από αυτές που μας έκαναν να ξέρουμε το γυναικείο βόλεϊ που αν σου έλεγε κάποιος ότι θα πήγαινες να παρακολουθήσεις και να φωνάζεις για αυτό θα τον πέρναγες για τρελό.

Θα επικεντρωθώ στην μεσαία της φωτογραφίας. Από την στιγμή που διαδόθηκε η αποχώρησή της από την ομάδα έχει αρχίσει ένα σίριαλ αχαριστίας γεμάτο παραλογισμό. Διαβάζω σχόλια οπαδών της ΑΕΚ :”Να φύγει και να μην μας γράφει”, “καλά μπάνια στη Νάξο”, “την έκανε στα δύσκολα”.

Η προσφορά της Σίας Τοτσίδου στην ΑΕΚ είναι μεγαλύτερη από ότι μπορείτε να φανταστείτε. Την αγωνιστική της παρουσία τα τελευταία χρόνια στην ΑΕΚ, την γνωρίζετε, δεν χρειάζεται να την αναφέρω εγώ. Σκεφτείτε όμως πόσοι αθλητές είναι συνάμα και προπονητές (βοηθοί) στις Ακαδημίες, βγάζουν αθλήτριες που φέτος αναγκαστικά θα στελεχώσουν την πρώτη ομάδα. Πόσοι βοηθούν στις Ακαδημίες αλλά ταυτόχρονα ήταν αφοσιωμένοι σε αυτό που έκαναν;

Θυμάμαι, ήθελα να της πάρω συνέντευξη στην εκπομπή ωστόσο αυτή μουν είχε πει πως εκείνη την ώρα θα τελείωνε η προπόνηση και θα έπρεπε να μαζέψει μπάλες και να φροντίσει εν ολίγης για όλα. Ξέρετε μετά κατάλαβα πως δεν ήταν η προπόνηση της, αλλά αυτή των Κορασίδων.

Και ρωτώ λοιπόν. Φωνάζουμε για τον Φούλη, γουστάρουμε τον Μπρούνο αλλά και ένα σωρό άλλους παίκτες την στιγμή που όταν πέσαμε κατηγορία (στα δύσκολα) δεν ήταν εκεί. Και καλά κάνουμε δεν λέω το αντίθετο. Γιατί λοιπόν είμαστε τόσο αχάριστοι με αυτές τις κοπέλες; Επειδή δεν είναι μπάλα; Και αυτές πάντως ” κάρφωναν τον γαύρο” όχι μόνο ο Μπλάνκο.

Η αχαριστία κάποτε πληρώνεται… Πολύ ακριβά… Και φοβάμαι μη αυτό γίνει φέτος στο γυναικείο βόλεϊ.

Νίκος Μπουσμπούκης