Κοινοί οι δρόμοι της αγάπης και του πόνου

Όποιος έχει κάνει έστω και μισό χιλιόμετρο για την ομάδα του νιώθει αδιανόητο πόνο σήμερα. Δεν υποτιμώ τον πόνο των υπολοίπων σε καμία περίπτωση. Είναι ισάξιος. Όμως αυτός που έχει κάνει οπαδική εκδρομή έχει ισχυρότερο το στοιχείο της ταύτισης.

Άπειρα χιλιόμετρα, εθνικές οδοί, παράδρομοι, νύχτες, διόδια, ομίχλες, κόπωση. Και όλα αυτά για το συναίσθημα χαράς να είσαι δίπλα στην ομάδα σου. Να βιώσεις εκείνο το συλλογικό αίσθημα αγάπης για κάτι. Που ίσως σε απογοητεύσει, ίσως σε μαγέψει, όμως σίγουρα δεν θα σε αφήσει αδιάφορο.

Πολύ αίμα έχει χυθεί τα τελευταία χρόνια γύρω από κάτι όμορφο, όπως είναι οι ποδοσφαιρικές Κυριακές μας. Αίμα σε δρόμους, σε πάρκινγκ, σε προαύλια γηπέδων. Δεν έχουν όλα την ίδια αιτία. Όμως ο πόνος και η οδύνη είναι κοινή.

Διανύουμε μια περίοδο μαύρη. Δεκατέσσερις νεκρούς την τελευταία εβδομάδα μετράμε. Δύο θύματα από τις πλημμύρες, πέντε νεκρές εργάτριες στη νυχτοβάρδια του τρόμου και τώρα εφτά νέους οπαδούς του ΠΑΟΚ νεκρούς στη Ρουμανία.

Ξέρουμε την υποκρισία και το επαναλαμβανόμενο μoτίβο εκεί έξω. Κροκοδείλια δάκρυα από υψηλά ιστάμενους που υπό άλλες συνθήκες θα αποκαλούσαν «τρελούς» εκείνους που βγήκαν στην καταιγίδα, «ανικανοποίητες» τις εργάτριες που ζητούσαν καλύτερες συνθήκες εργασίας, «αλήτες» τους οπαδούς που ακολουθούν παντού την ομάδα τους.

Γιατί αυτό είναι το μοτίβο των από πάνω. Υποκρισία στο θάνατο και φθόνος στη ζωή.

Μόνη τους έγνοια και προτεραιότητα τα φράγκα και τα κέρδη. Κανένας σεβασμός στην ανθρώπινη υπόσταση.

Και αν κάποιοι θεωρούν αυτή την άποψη λαϊκισμό και γραφικότητα, ας δουν τη στάση της «φιλεύσπλαχνης» UEFA.

Μετά τη δολοφονία του Μιχάλη, οι δολοφόνοι του ήταν στις κερκίδες έπειτα από μια βδομάδα.

Μετά το θάνατο του Μπάλτοκ, οι συμπαίκτες του υποχρεώθηκαν να παίξουν απέναντι στην Αγγλία.

Μετά την απώλεια επτά ανθρώπων στη Ρουμανία, απορρίφθηκε το αίτημα του ΠΑΟΚ για αναβολή του αγώνα.

Δικά σας τα κέρδη, δικοί μας οι νεκροί.

Τραγικά επίκαιρο. Εξωφρενικά πραγματικό.