Με αφορμή την αποχώρηση Κουνταρδά

Ταλαντεύτηκα πολύ μέχρι να αποφασίσω…
Ποια είσαι εσύ, σκέφτηκα, μπροστά σε τόσο μεγάλα θηρία που … αποφάσισαν.

Η σχέση μου με το Futsal της ΑΕΚ ξεκίνησε το 2010, όταν καλώντας την Ερασιτεχνική για να ενημερωθούμε πότε και πού θα μπορούσαμε να πάμε το γιο μας για να παίξει μπάλα στην ομάδα της καρδιάς μας, η κυρία με την οποία μίλησα, μου έδωσε το τηλέφωνο του κ.Κουνταρδά.
Ούτε τον ήξερα, ούτε με ήξερε. Όπως εμένα, το έκαναν πολλοί. Σιγά – σιγά από 7 – 10 παιδιά, άρχισαν να φτιάχνονται ομάδες. Έβλεπα τις ομάδες να γίνονται οικογένειες. Μοιράστηκαμε όλοι μαζί την αγάπη μας για την ΑΕΚ. Ερχόμασταν στα γήπεδα από όλα τα μέρη της Αττικής. ΗΜΑΣΤΑΝ ΟΛΟΙ ΑΕΚ.

Έβλεπα να προπονούνται μικρά παιδιά με χαρά. Διδάχτηκαν το ποδόσφαιρο χωρίς ίχνος φανατισμό, με υπομονή, αγάπησαν το άθλημα, έμαθαν να δίνουν τα χέρια όταν χάνουν, έμαθαν να μάχονται για να κερδίσουν, έμαθαν να πανηγυρίζουν φιλώντας τη φανέλα με τον κιτρινόμαυρο Δικέφαλο στο στήθος. Χειροκρότημα, χειροκρότημα για κάθε νίκη, αλλά και για την ήττα.

Όλο αυτό οφείλεται στον Κουνταρδά ; Εγώ αυτόν ξέρω. Εγώ αυτόν έβλεπα. Να τρέχει σε κάθε γήπεδο, να ενδιαφέρεται για το κάθε παιδί ξεχωριστά, να βιντεοσκοπεί, να εμψυχώνει, να <<γεννάει>> αεκτζήδικες ψυχές. Ήταν πάντα εκεί.

Το ποδόσφαιρο που δίδαξε η ακαδημία της ΑΕΚ Futsal μέχρι σήμερα δεν ήταν πολεμική τέχνη. Ήταν εκμάθηση του σύγχρονου ποδοσφαίρου από προπονητές που τίμησαν το έμβλημα της φανέλας και φρόντισαν για ένα πράγμα : τα παιδιά να αγαπήσουν το άθλημα. Και όταν τα παιδιά αγαπούν το ποδόσφαιρο, τότε και μόνο αυτό << καθαρίζει >>.

Δεν θα ήθελα να ενοχλήσω κανέναν που έχει αντίθετη άποψη. Δεν αποτυπώνω τίποτα αλλό, παρά μόνο αυτό που έζησα στην ακαδημία της ΑΕΚ Futsal από το 2011 ως και σήμερα.
Το FUTSAL της ΑΕΚ με τον Κουνταρδά στο τιμόνι ήταν στην ακμή του.
Η ΑΕΚ πρέπει να μας ενώνει … γιατί η ΑΕΚ είναι ΙΔΕΑ και όλοι πιστεύουμε σ’ αυτήν.

Σε όλους τους ΑΕΚΤΖΗΔΕΣ

Βάσω Κυπραίου
Μοσχάτο