Ντιέγκο Μπουονανότε – Καρλ Ίνγκλις: Δύο τραγικοί ήρωες με κοινό παρανομαστή την ΑΕΚ…

Δύο από του ξένους  που ήρθαν στην ΑΕΚ τα τελευταία χρόνια , θα μπορούσαμε να τους προσθέσουμε και σε άλλη μια κατηγορία … του παραδείγματος ή μάλλον του υποδείγματος, αφού πραγματικά ήταν υποδειγματικός ο τρόπος που συνέχισαν το ταξίδι τους προς το  <<ηλιοβασίλεμα>> του ονείρου τους, παρά την δυστυχία που πέρασαν .. Ο λόγος για τον Μπουονανότε , που αποτελεί πλέον παίκτη της ποδοσφαιρικής ΑΕΚ, αλλά και τον Καρλ Ίνγκλις , ο οποίος αγωνίστηκε πέρυσι στη Βασίλισσα, και αν μη τι άλλο κέρδισε τον κόσμο της ΑΕΚ  με τη παρουσία του στο γήπεδο.

Διάλεξα να αναφερθώ σε αυτούς του δύο παίκτες , γιατί απλά έχουν ξεχωρίσει με τις ιστορίες τους , ιστορίες θλίψης και ανεπανόρθωτων πληγών … Ιστορίες , που πρέπει να είσαι ικανός για να πορευτείς , έχοντας τες στη μνήμη σου και στην καρδιά σου χαραγμένες… Δύο διαφορετικές ιστορίες, με κοινό παρανομαστή, τον θάνατο…

Πάλεψαν , σήκωσαν το κεφάλι  , έκρυψαν βαθιά στα εσώψυχά τους τον πόνο και την θλίψη και κάλπασαν προς το όνειρο … και τα κατάφεραν… Μπορεί να επηρεάστηκαν , όμως δεν <<πνίγηκαν>> μες την δυστυχία τους , έμαθαν καλύτερα από πολλούς την αξία της ζωής και παρά το άσχημο παιχνίδι που τους έπαιξε η μοίρα, προσπαθούν να δίνουν χαμόγελα και ευτυχία , όχι να εκπέμπουν μιζέρια , όπως κάποιοι άνθρωποι που πνίγονται σε μια κουταλιά νερό…

Ας πάμε στις δύο  ιστορίες.

Στο κοντινό παρελθόν , ένα δυστύχημα που άλλαξε και στιγμάτισε εξ ΄ολοκλήρου το σκεπτικό και τη ζωή του Μπουονανότε . Ήταν ξημερώματα 27^ης  Δεκεμβρίου του 2009 , όταν το νέο μεταγραφικό απόκτημα της ΑΕΚ , γυρνώντας από ένα μπιλιαρδάδικο  μαζί με τους φίλους του , ήταν ο οδηγός ενός αυτοκινήτου , που καρφώθηκε σε ένα δέντρο. Οι φίλοι του ξεψύχησαν  , ήταν ο μόνος που επέζησε( με αιμάτωμα στο θώρακα) … βεβαίως πέθανε ένα μεγάλο κομμάτι της ψυχής του ,που ακόμα δεν το έχει βρει … όμως έχει τη δύναμη να συνεχίσει να παλεύει , για τον εαυτό του αλλά ακόμα περισσότερο για να κάνει ευτυχισμένους τους γύρω του..

Στον <<Captain Canada>> τώρα, πιστεύατε ποτέ , ότι ο χαμογελαστός , πρόσχαρος , κεφάτος και πάντοτε μες στο γέλιο , Καρλ Ίνγκλις , είχε χάσει τους αγαπημένους του ανθρώπους , τους ανθρώπους , που τον έφεραν στον κόσμο , πιστεύατε ότι χωρίστηκε με τα αδέρφια του; Πιστεύατε ότι  έχασε τον θείο του μπροστά στα μάτια του(όταν σταμάτησε ο βηματοδότης του, ενώ ψάρευε μαζί του),  που ήταν σαν δεύτερος πατέρας του; Και όλα αυτά πριν καν κλείσει τα δεκαοκτώ του … Στα πέντε του χρόνια , μετά από λάθος του πατέρα του ξέσπασε πυρκαγιά στο σπίτι του Κάρλ, τα τέσσερα παιδιά γλίτωσαν , οι γονείς του όμως υπέκυψαν στα βαριά εγκαύματα ..Τη προστασία των παιδιών την ανέλαβε η πρόνοια και στη συνέχεια οι συγγενείς . Ο Ίνγκλις χωρίστηκε από τα αδέρφια του και πήγε να μείνει με τον Θείο του, όπου έπαιζε συνέχεια μαζί του σε μια αυτοσχέδια μπασκετίτσα στην αυλή, κυνηγώντας αυτό που αγαπάει… στη συνέχεια έφυγε μπροστά του και  ο θείος του … μετά από χρόνια ο Καρλ σχολίασε: Έχασα δύο μπαμπάδες. Ήταν σοκαριστικό που έχασα τους γονείς μου, αλλά όταν έγινε αυτό που έγινε με τον θείο μου, σκεφτόμουν “τι άλλο μπορεί να μου συμβεί πια…  Και όμως ένας από τους πιο χαρούμενος  ανθρώπους και αγαπημένο παιδί της κερκίδας της ΑΕΚ , είχε αυτές τις τραγικές συγκυρίες στη ζωή του…

Μέσα από 2 αγαπημένους αθλητές της ΑΕΚ και μαχητές της ζωής, μπορεί να συνειδητοποιήσουμε επιτέλους το νόημα της ζωής και να μην συνεχίσουμε να πνιγόμαστε στη μιζέρια του τεράστιου κέρδους,  του καπιταλισμού και  να σταματήσουμε την μεγαλοποίηση των <<μικροπροβλημάτων>>.Μήπως να καταλάβουμε τελικά , ότι πρέπει να παλεύουμε για μια ευτυχία για ένα χαμόγελο (για μια ΑΕΚ) , μήπως να μην έχουμε τα δεδομένα , τόσο δεδομένα;

Υ.Γ Όπως έλεγε και ο αείμνηστος Μητσάρας << άσε τη ζωή που κάνεις, ψάξε τη ζωή που χάνεις>>

Ανδρέας Γαβαλάς