Ο Αλμέιδα, η αξιοπρέπεια, οι αστείοι και οι επικίνδυνοι 

Σε κάθε δύσκολη στιγμή μιας ομάδας, τα διλήμματα και οι κρίσεις είναι αναπόφευκτα. Όταν όμως η κριτική ξεφεύγει από το πλαίσιο της ποδοσφαιρικής αξιολόγησης και ακουμπά θέματα προσωπικά και ευαίσθητα, τότε ξεπερνιούνται τα όρια της ηθικής. 

Ο Ματίας Αλμέιδα, ο προπονητής που έφερε την ΑΕΚ στην κορυφή, έχει πέσει το τελευταίο διάστημα θύμα μιας άδικης και ανήθικης επίθεσης από μερίδα οπαδών της ίδιας του της ομάδας. Είναι αυτή η ειδική κατηγορία ανθρώπων που κρυμμένοι πίσω από ένα πληκτρολόγιο διοχετεύουν τον οχετό τους μέσω των Κοινωνικών Δικτύων. Δεν είναι μόνο η αμφισβήτηση του έργου του – κάτι θεμιτό μέσα στο πλαίσιο της ποδοσφαιρικής πραγματικότητας – αλλά η επιστράτευση του παρελθόντος του, και πιο συγκεκριμένα των γνωστών προσωπικών του μαχών με την ψυχική υγεία, για να πληγεί η αξιοπρέπειά του. 

Αυτό δεν είναι κριτική. Είναι χτύπημα κάτω από τη ζώνη. 

Η ψυχική υγεία δεν μπορεί και δεν πρέπει ποτέ να γίνεται εργαλείο σπίλωσης και απαξίωσης. Αντιθέτως, η ανοιχτή στάση ανθρώπων όπως ο Αλμέιδα – που έχουν μιλήσει δημόσια για τις δυσκολίες τους – θα έπρεπε να αποτελεί πηγή σεβασμού και θαυμασμού, όχι αφορμή για φθηνή πολεμική. 

Οφείλουμε να μην ξεχνάμε ποιος είναι ο Αλμέιδα και τι έχει προσφέρει στην ΑΕΚ, τόσο σε επίπεδο τίτλων όσο και σε επίπεδο ήθους. Και κυρίως, οφείλουμε να στεκόμαστε απέναντι σε κάθε μορφή ανηθικότητας, ακόμα κι αν προέρχεται από δικούς μας. Γιατί το ποδόσφαιρο και ιδιαίτερα η ΑΕΚ, δεν είναι μόνο νίκες και ήττες. Είναι και πολιτισμός. Είναι και σεβασμός. 

Επίσης, είναι πολλοί αυτοί, από την ίδια κατηγορία οπαδών, που μπερδεύουν τη στάση μας στην υπόθεση Αλμέιδα. Παρερμηνεύουν, παραποιούν, παραμορφώνουν την πραγματικότητα. Αλλά όλοι αυτοί είναι απλά αστείοι. Οι επικίνδυνοι είναι οι άλλοι. Αυτοί που χρησιμοποιούν τους «αστείους» για να εξυπηρετήσουν τα δικά τους συμφέροντα 

Ας υπερτονίσουμε λοιπόν ότι δεν στηρίξαμε – στηρίζουμε τον Αλμέιδα επειδή πιστεύουμε ότι είναι ο καλύτερος προπονητής του κόσμου. Δεν υποστηρίξαμε ποτέ ότι ο Ματίας είναι ένας κόουτς που δεν κάνει ποτέ λάθος και δεν έχει την παραμικρή ευθύνη όταν τα αποτελέσματα και πορεία της ΑΕΚ δεν είναι αυτή που αρμόζει. Απλά αντιστεκόμαστε στη «λογική» του εξιλαστήριου θύματος κάθε φορά που στραβώνει η κατάσταση στην ομάδα. Αντιστεκόμαστε στον «κοινωνικό αυτοματισμό» του κανιβαλισμού και της ανθρωποθυσίας απέναντι σε έναν άνθρωπο που έχει πάρει το ενα από τα τρία νταμπλ στην ιστορία της ΑΕΚ.  

Και κάποια στιγμή θα πρέπει επιτέλους να βρείτε αντισώματα αντίστασης στην προπαγάνδα της εξουσίας. Μη καταπίνετε αμάσητα τα αφηγήματα «του έδειξαν 60 επιθετικούς και δεν ήθελε κανέναν» ή «Η διοίκηση ήθελε να προχωρήσει σε ενίσχυση αλλά δεν ήθελε μεταγραφές ο Αλμέιδα»… Ιστοριούλες για να κάνουν τη δουλειά τους είναι τι δε καταλαβαίνεις; Όταν ο κορμοράνος του Περσικού αποδείχτηκε απάτη, η δουλειά είχε γίνει. 

Γενικά όσοι διαδίδουν ότι σε κάθε αποτυχία μιας επαγγελματικής ποδοσφαιρικής ομάδας επιπέδου Σούπερ Λίγκας υπεύθυνοι είναι ο προπονητής και οι ποδοσφαιριστές, είναι τόσο σοβαροί σαν αυτούς που ισχυρίζονται ότι για τη διάλυση των ασφαλιστικών ταμείων φταίνε οι συνταξιούχοι. Ειδικά άμα βρούνε και κανένα φουκαρά που εισπράττει ακόμα τη σύνταξη του πατέρα του ενώ αυτός έχει πεθάνει; Ε… τότε ανακαλύπτουμε το «δολοφόνο» της ελληνικής οικονομίας. 

Μόνο αυτό τίποτα άλλο. Αν κάτσουμε τώρα εδώ παρέα να σας εκθέσω εγώ σαν Παναγιώτης, την προσωπική μου οπτική για το τι θεωρώ καλό, σε έναν προπονητή, ποιο προπονητικό έργο θα με άφηνε ενθουσιασμένο, θα χάσετε και τα αυγά και τα πασχάλια και έχει περάσει και το Πάσχα. Αλλά γιατί όχι; Θα το κάνω  

Μια ποδοσφαιρική ομάδα είναι ένας ζωντανός οργανισμός. Υπάρχει, κινείται, αναπνέει πάνω στο πράσινο χαλί. Πιστεύω, λοιπόν, ότι είναι λάθος ο προπονητής να κάθεται και να σχεδιάζει σε χαρτί πώς θα κινήσει το σύνολο ή το πώς θα στήσει τον ποδοσφαιριστή και να βιάζει τα πράγματα, στην προσπάθειά του να πραγματώσει ένα προσωπικό του όραμα. Το ποδόσφαιρο είναι μια τέχνη συνόλου. Αυτός που προΐσταται δεν πρέπει να «καπελώνεται» από τις όποιες γνώσεις του, αλλά να τις χρησιμοποιεί διατηρώντας, στο μέτρο του δυνατού, την αθωότητα του ανθρώπου που ψάχνει. Να είναι ανοιχτός σε προτάσεις, να οσμίζεται, να βλέπει, να ακούει και στο τέλος να επιλέγει. Αυτή η είναι η ΑΕΚ των δικών μου ονείρων. Μια ΑΕΚ που θα δίνει ποδοσφαιρικές παραστάσεις. Μια ΑΕΚ που θα έχει πολύ καλούς ποδοσφαιριστές – δημιουργούς ποδοσφαιρικού θεάματος, που πραγματικά θα καταθέτουν την ψυχή τους και ο καθένας θα χρεώνεται προσωπικά την επιτυχία της παράστασης που θα δίνουν κάθε φορά που θα βρίσκονται στο πράσινο χαλί. 

Πώς είναι δυνατόν όμως να βρεθεί ένας προπονητής που θα υπηρετήσει ενα τέτοιο πρότζεκτ, μέσα στο σύγχρονο περιβάλλον του ποδοσφαίρου βιομηχανία της κερδοσκοπικής λογικής και των αδίστακτων νόμων της αγοράς; 

Και κάτι τελευταίο. Σε όσους έχουν την εύλογη απορία: Γιατί δεν παραιτήθηκε ο Αλμέιδα όταν κατάλαβε που και πως πάει το πράμα; Ακούστε φίλοι μου: δεν μπορώ να δώσω εγώ μια απάντηση για κάτι που αφορά τον Ματίας. Αυτό που εγώ έχω να σας πω είναι ότι το μυστικό που μοιραζόμαστε είναι κοινό: όλοι υπηρετούμε πολλούς αφεντάδες, πουλώντας, όμως, έναν και μοναδικό κόσμο, αυτόν στον οποίο ανήκουμε – κόσμο που τρέμει κάθε φορά που η αλήθεια του, βιαστική, κάνει την εμφάνισή της. Το τίμημα αυτής της αλήθειας μετράει μόνο σε ότι βάζει σε δοκιμασία την αξιοπρέπειά μας, που τιμή δεν έχει κι όμως τον καθένα για πάντα σημαδεύει. 

Γενικά πάντως… Ας σταθούμε, στο ύψος των περιστάσεων. 
Όπως μας δίδαξε πολλές φορές ο ίδιος ο Ματίας Αλμέιδα με το παράδειγμά του.