Ο “σερίφης” της ΑΕΚ

Ήταν 23 Ιουλίου του 2001 όταν οι φίλαθλοι της ΑΕΚ υποδέχονταν στο αεροδρόμιο τον Παραγουανό Κεντρικό αμυντικό Κάρλος Γκαμάρα. Η αλήθεια είναι πως αυτά που θα ακολουθούσαν στην πορεία με αυτόν πρώτο βιολί της άμυνας των Κιτρινόμαυρων δεν τα πίστευε εξ αρχής ούτε κι ο πιο αισιόδοξος οπαδός της ομάδας.

Το 2001 λοιπόν, με τον Φερνάντο Σάντος στο τιμόνι της η ΑΕΚ είχε θέσει από την αρχή ψηλά τον πήχη της νέας χρονιάς. Γι αυτό και αποφάσισε να αποκτήσει ένα αξιόλογο αμυντικό όπως ήταν εκείνη την εποχή ο Κάρλος Γκαμάρα.

Στον 1 χρόνο που έμεινε στην Ελλάδα (δυστυχώς μόνο έναν) κατάφερε να κάνει μία εξαιρετική χρονιά η οποία στο τέλος της θα τον βρει και κυπελλούχο με τους Κιτρινόμαυρους (2-1 τον Ολυμπιακό) ενώ θα χάσει το στέμμα του πρωταθλητή στην ισοβαθμία με τους Ερυθρόλευκους. Ήταν καταλυτικός παράγοντας της πολύ καλής πορείας της Ένωσης.

Η μακρόχρονη και σπουδαία καριέρα του ξεκίνησε το 1991 στη Σέρο Πορτένιο. Κατόπιν, αγωνίστηκε στην Ιντεπεντιέντε. Γύρισε στη Σέρο, και ξανάφυγε εκτός συνόρων για τη βραζιλιάνικη Ιντερνασιονάλ.

Τα στοιχεία που τον χαρακτήριζαν ήταν η ικανότητα του στο ψηλό παιχνίδι, η δυνατότητα να «κατεβάζει» την μπάλα από την άμυνα, τα άψοξα τάκλιν του καθώς και η ηγετική του φυσιογνωμία που δεν άφηνε περιθώρια στους αντιπάλους.

Για 2 συνεχόμενα χρόνια ανακηρύσσεται «Παραγουανός Ποδοσφαιριστής της Χρονιάς» (1997, 1998) και τραβάει τα βλέμματα μεγάλων ομάδων της Ευρώπης. Τελικά το ’97 αποφασίζει να κάνει το μεγάλο βήμα για την άλλη πλευρά του Ατλαντικού αποδεχόμενος την πρόταση της Μπενφίκα. Με τους Πορτογάλους θα παίξει 21 αγώνες και θα πετύχει 1 γκολ με τον Γκρέιαμ Σούνες να τον χρίζει εξ αρχής βασικό. Όμως η απόλυση του Άγγλου στην μέση της χρονιάς θα «στείλει» τον Γκαμάρα στον πάγκο και στο τέλος της χρονιάς στην επιστροφή του στην Βραζιλία για λογαριασμό της Κορίνθιανς. Εν τω μεταξύ με την Εθνική ομάδα της Παραγουάης το ίδιο καλοκαίρι θα φτάσει μέχρι τους «16» του Μουντιάλ όπου και αποκλείστηκαν στην παράταση από τους μετέπειτα Παγκόσμιους Πρωταθλητές Γάλλους. Θα είναι όμως ένας από τους διακριθέντες.

Με την Κορίνθιανς θα φτάσει στην κατάκτηση του πρωταθλήματος, τον πρώτο του στην μέχρι στιγμής καριέρα του.

Με τις πολύ καλές εμφανίσεις του και πάλι θα τραβήξει «Ευρωπαϊκά βλέμματα» αυτή την φορά από την Μαδρίτη. Ο Κλαούντιο Ρανιέρι, τον θέλει σαν τρελός και ο Χεσούς Χιλ δεν του χαλάει το χατίρι φέρνοντάς τον στο Βιθέντε Καλντερόν. Σε μια “παράξενη” σεζόν για την Ατλέτικο, όπως ήταν αυτή του 1999-2000 δεν έφταναν, ούτε οι 40 συμμετοχές του Κάρλος (με ένα γκολ) ούτε τα 33 γκολ του επιθετικού Χασελμπάινκ για να αποφευχθεί ο υποβιβασμός. Ακόμη και όταν απολύθηκε ο Ιταλός προπονητής, ο νέος, ο Ράντομιρ Άντιτς δεν διανοήθηκε να βγάλει από τους βασικούς τον Γκαμάρα.

Στο τέλος της σεζόν και ύστερα από τον υποβιβασμό αποφασίζει και πάλι να επιστρέψει στην Βραζιλία, αυτή την φορά για την Φλαμένγκο βοηθώντας την να παραμείνει στην κατηγορία. Θα παίξει ακόμα έναν χρόνο πριν έρθει στην Ελλάδα και την ΑΕΚ. Με την Ένωση θα παίξει 24 αγώνες πρωταθλήματος, 8 κυπέλλου και 8 στην Ευρώπη με 1 γκολ απέναντι στην Λίτεξ Λόβετς. Από την αρχή οι φίλαθλοι της ΑΕΚ θα τον αγαπήσουν διακρίνοντας την ποιότητα και τον επαγγελματισμό του. Το καλοκαίρι του 2002 και μετά την πολύ καλή χρονιά με την ΑΕΚ αλλά και την καλή πορεία που θα έχει στο Μουντιάλ της Ν. Κορέας θα τραβήξει το ενδιαφέρον της Ίντερ. Οι «Νερατζούρι» θα τον αποκτήσουν από την Φλαμένγκο όπου και ανήκε (είχε παίξει δανεικός στην ΑΕΚ) και θα μείνει στο «Τζουζέπε Μεάτσα» 3 χρόνια έχοντας πολύ καλές χρονιές.

Έχοντας ως βασικό αμυντικό δίδυμο τον Καναβάρο και τον Κόρδοβα, δίνει αρκετές ευκαιρίες στον Γκαμάρα με τον Ματεράτσι. Η ομάδα του Μιλάνου κατακτά την δεύτερη θέση στο Καμπιονάτο (το 2003) και φτάνει μέχρι τα ημιτελικά του Τσάμπιονς Λιγκ όπου αποκλείεται από την Μίλαν. Ο Σάντος είναι τώρα στην Σπόρτινγκ Λισαβώνας και τον θέλει, αλλά ο Μοράτι βάζει απαγορευτικό. Η σεζόν 2003-2004 θα είναι η καλύτερη του στην Ιταλία. 30 συμμετοχές και 3 γκολ κάνουν τους δύσπιστους φιλάθλους που γεμίζουν το “Τζουζέπε Μεάτσα” να αναγνωρίσουν την αξία του.

Το 2005 αποχωρεί από την Ιταλία και επιστρέφει για ακόμα μία φορά στην αγαπημένη του Βραζιλία, αυτή την φορά για την Παλμέιρας. Θα μείνει για 1.5 χρόνο στην ομάδα πριν επιστρέψει στην πατρίδα του και κλείσει την καριέρα του στην Ολίμπια Ασουνσιόν το 2007.

Με την Εθνική Παραγουάης είναι ο ρέκορντμαν σε συμμετοχές έχοντας 110 ενώ έχει πετύχει και 12 γκολ.

Μπορεί στην Ελλάδα να έμεινε για 1 μόνο χρόνο αλλά έχει μείνει μέχρι και σήμερα στις καρδιές των φιλάθλων της ΑΕΚ ως ένας από τους καλύτερους ξένους στόπερ που έχουν περάσει από τα Ελληνικά γήπεδα.