Ρόλους παίζουμε μου είπες!

Διανύοντας καθημερινώς μια συγκεκριμένη απόσταση μέχρι την δουλειά του, ο καθένας από μας, θα μπορούσε να πει ότι συμμετέχει στο δικό του θέατρο.

Για κάποιους η παράσταση είναι μικρή για άλλους μεγαλύτερη. Η δική μου, όπως και για τους περισσότερους, προβλέψιμη πια, καθώς όλα έχουν γίνει κομμάτι της ρουτίνας. Λες και υπάρχει σημείο που θα κοιτάξω το κινητό μου, σημείο που θα με πιάσει άγχος αν τα έχω όλα πάνω μου, σημείο που θα “φτιάξω” το χτένισμα μου γιατί το χάλασε ο άνεμος.

Συνεχόμενοι ρόλοι όλη την διάρκεια της ημέρας, που η πραγματική τους αξία κρύβεται στο να είναι αυθεντικοί. Δεν ήταν. Το έκανα για τους άλλους, όχι για μένα. Το συνειδητοποίησα όταν κατάλαβα πως δεν ήμουν εγώ. Είμαστε άνθρωποι και παίζουμε ρόλους ασταμάτητα γιατί θέλουμε να νιώσουμε ότι ανήκουμε κάπου. Πράττουμε και ζούμε το “εμείς” για να ικανοποιήσουμε το “εγώ”. Μα το σωστό είναι το αντίθετο δεν νομίζετε; Τι αξία έχει να κάνεις κάτι απλά για να γίνεις αρεστός αν δεν είναι κομμάτι του εαυτού σου; Όσο καλά και αν τον παίξεις τον ρόλο, όσο και αποτελεσματικός να είναι, αναρωτήσου.

Το γουστάρεις; Η επειδή το έκανε κάποιος που θεωρείς καλύτερο σου, πρέπει να το κάνεις και εσύ; Μόνο όταν αποκτήσουμε πίστη στις δυνατότητες μας και καταφέρουμε πράγματα μέσω της δικής μας προσωπικότητας θα νιώσουμε και θα είμαστε αυθεντικοί. Φτιάξε το μαλλί σου όποτε το γουστάρεις ΕΣΥ! Άναψε τσιγάρο όποτε το γουστάρεις ΕΣΥ! Φλέρταρε, αγάπησε, γέλα όταν θες εσύ να το κάνεις. Το σώμα σου θα είναι το πρώτο που θα σε προδώσει αν αυτό που κάνεις δεν είναι “δημιούργημα” σου.
Όταν έφτασα στην δουλειά μου γνώρισα τον πιο…”όλα καλά” άνθρωπο που έχω γνωρίσει ποτέ. Με κινήσεις αυθόρμητες, ούτε κατά διάνοια μελετημένες, που σου δίνει την εντύπωση του “εγώ είμαι εδώ για να τα ανατρέψω όλα”! Αυθεντική, ιδιαίτερη, συνειδητοποιημένη. Ξέθαψε ένα κομμάτι του εαυτού μου και την ευχαριστώ πολύ, πολύ, πολύ.

Βασίλης Γεωργιόπουλος