Σενάριο δίχως αύριο;

Μετά από όλα όσα βλέπουμε και βιώνουμε με την ΑΕΚ του σήμερα και του πρόσφατου χθες, έρχεται η ώρα να απορρήσουμε σοβαρά πλέον – και με επιχειρήματα – για το “γάμο” της ομάδας μας με τον προπονητή.

Υπάρχει σανίδα σωτηρίας σε αυτή τη σχέση, έτσι όπως έχει διαμορφωθεί και συνεχίζει να διαμορφώνεται (δυστυχώς) Κυριακή με Κυριακή;

Είναι σοβαρότατο το ερώτημα του δεσίματος του τεχνικού με την πραγματική φιλοσοφία της ΑΕΚ. Δεν μιλάω για την επαγγελματική – επιχειρηματική φιλοσοφία της ΠΑΕ, αλλά για τη δική μας, αυτή του κόσμου της ΑΕΚ που αρρωσταίνει όλο και περισσότερο κάθε εβδομάδα με το έργο που βλέπει…

Δεν είμαστε εμείς αυτοί που θα διώξουμε έναν προπονητή, δεν είναι δουλειά μας αυτή. Άλλη Εντελώς είναι η δική μας δουλειά. Να είμαστε εκεί. Παντού και πάντα. Δίπλα της… Και είμαστε. Χωρίς σταματημό.

Σε επίπεδο φιλοσοφίας η συνταύτιση ενός προπονητή με τον κόσμο είναι το πιο βασικό συστατικό μιας ειρηνικής και δημιουργικής συνύπαρξης.

Η ταύτιση αυτή φαίνεται πως έχει πάει περίπατο, εδώ και καιρό…

Υπάρχει μαγιά πλέον για την επανόρθωση της σχέσης με τον Ουζουνίδη; Υπήρξε όλη η καλή διάθεση και πρόθεση από την αρχή. Ο τρόπος όμως που ο τεχνικός μας, διαχειρίζεται την υπάρχουσα καταστάση, κυρίως και με τις δηλώσεις του, αναμφισβήτητα προκαλεί έντονη δυσφορία στον κόσμο της ΑΕΚ. Δεν φαίνεται να δένει το γλυκό… Δυστυχώς.

Τα αποδυτήρια, ακούω, μαθαίνω είναι πολύ μακριά από ένα ιδεώδες, υγιές, επιθυμητό κλίμα.

Μακάρι να βγω ψεύτης, μακάρι να διαψευσθώ, αλλά αισθάνομαι και εγώ μαζί με πολλούς ακόμα συνάρρωστους, την ανάγκη να ξαναδούμε την ΑΕΚ σε ένα πλαίσιο δημιουργικό, μακριά από την κατήφεια, το μαρασμό και το γνωστό ήδη (αποτυχημένο… ) αύριο.

Πάει πουθενά το σενάριο έτσι;

Σωφρόνης Τιγκιρίδης

Υ.Γ. Σε όλη αυτή την ιστορία που περιγράφω πιο πάνω, την πρώτιστη ευθύνη φυσικά, δεν φέρει ο προπονητής, αλλά ο σχεδιασμός που έγινε από την διοίκηση και ενώ γνωρίζω καλά πως μετά το φευγιό του Χιμένεθ είχαν πέσει στο τραπέζι 4-5 καλά ονόματα από το εξωτερικό.