Σφυρηλατώντας το θρόνο της

Πέρασε αρκετός καιρός για να “ανταμώσουμε” ξανά στα στενά της παντοτινά δικής μας Πόλης. Εκεί που πάντα θα πετάει με όλη του την μεγαλοπρέπεια ο Δικέφαλος αετός της ΑΕΚάρας μας. Σε αυτή την κιτρινόμαυρη γωνιά όμως δεν γράφουμε απλά για να γεμίζουμε τους χώρους, άλλα όταν νιώθουμε πως κάτι έχουμε να αποτυπώσουμε που αντιπροσωπεύει άλλοτε λιγότερο και άλλοτε περισσότερο, όσα μπορούν να εκφραστούν από αυτά που νιώθουμε για εκείνη…

Βράδυ Σαββάτου… Με πόσους αδελφούς μίλησα από το απόγευμα δεν μέτρησα. ‘Εψαχνα να βρω εκείνο το ιδιαίτερο συναίσθημα που μας χαρακτηρίζει και μας ενώνει σε στιγμές δύσκολες, εμάς, τους ορκισμένους οπαδούς της μεγαλύτερης ομάδας του κόσμου. Από τον Μύτικα Αιτωλοακαρνανίας στη Σαλονίκη, μετά στη Σάμο και η κατάληξη στο νότο της Αττικής, με τον καθ’ όλα αρμόδιο και “σκασμένο” Νικόλα Μαργαρίτη. Με τη σκέψη στη χτεσινή ημερομηνία που 46 χρόνια μετά εξακολουθεί να μαγεύει και να αποτελεί οδηγό για το μέλλον. Για αυτούς τους ευλογημένους 80.000 που ήταν μέσα, για τους αμέτρητους απ’έξω που…άκουγαν τους “μέσα” και έβλεπαν με τα μάτια της ψυχής. Οδηγός και για όσους δεν ζήσαμε εκείνη τη βραδιά, αλλά έναν άλλο Απρίλιο , εκείνον του 2000 οδηγηθήκαμε δίχως συνεννόηση, εκεί, για να τιμήσουμε την παντοτινή μας Βασίλισσα που προσκυνούσε όλη η Ευρώπη ξανά…

Με θολή ματιά αναζήτησα ψηλά τους δύο Γιώργαρους, Αμερικάνο και Μόσχο. Πρώτη επέτειος του έπους που λείπουν και οι δυο τους, μέχρι τώρα απουσίαζε μόνο ο Μόσχος. Είμαι σίγουρος πως σήμερα ήθελαν όσο τίποτα να βρίσκονται στο κλειστό της Ζωφριάς και σωματικά, γιατί η ψυχή τους εκεί φτερουγίζει όταν παίζει η ‘Ενωση… Να πάρουν την μπάλα και να τους παίξουν όλους “όπως θέλουν αυτοί” φορώντας τα δοξασμένα κιτρινόμαυρα. Ποιός μπορεί να “χωνέψει” πως μία μέρα μετά από την 4η Απριλίου η Αθλητική ‘Ενωση Κωνσταντινουπόλεως, η δική μας Βασίλισσα έχασε στο μπάσκετ; Kάποτε, όχι πολύ μακριά χρονικά, εκεί στο κλειστό των ολυμπιακών εγκαταστάσεων, παρουσία της χρυσής ομάδας του 1968, η Α.Ε.Κ. με τα προγνωστικά εναντίον της, κέρδιζε την πανίσχυρη τότε ομάδα των αδελφών Γιαννακόπουλων και όχι τυχαία θα συμπληρώσω. Είπαμε φτωχοί σε χρήματα αλλά πάμπλουτοι σε συναισθήματα.

Οι δύο νίκες σήμερα στο βόλευ ανδρών και γυναικών μας έκαναν να χαμογελάσουμε αλλά σίγουρα η βραδιά θα ήταν διαφορετική αν κερδίζαμε και στο μπάσκετ. Οι παίχτες μας μέχρι τώρα κόντρα σε πολλές δυσκολίες και αναποδιές, έχουν καταφέρει να έχουν την ομάδα πρώτη. Τέσσερις αγωνιστικές έμειναν και δε νοείται η ‘Ενωση να μην επιστρέψει εκεί που ανήκει. Το ξέρουν οι παίχτες, το γνωρίζει η διοίκηση , το νιώθει ο κάθε οπαδός του συλλόγου. Από εκείνον που μετράει το κάθε του ευρώ για να μπορέσει να πάρει ένα εισιτήριο και να τραγουδήσει στο πλάι της, μέχρι τον…άμυαλο σουλατσαδόρο που εξαιτίας του, δεν μπόρεσε ο κόσμος να σταθεί δίπλα στους παίχτες στον κρίσιμο αυτόν αγώνα. Είμαι σίγουρος πως το έχει κι αυτός μετανιώσει.

Λίγη σημασία έχει πια το γεγονός. Για άλλη μια φορά απαιτείται ΕΝΩΣΗ και το μυαλό στη θέση του. Το ότι μας περιμένουν στη γωνία για το παραμικρό το είδαμε ( εκείνο το ασεαδ ακόμα να βγάλει απόφαση στην προσφυγή μας) και το ζούμε σε κάθε άθλημα. Ποδόσφαιρο, μπάσκετ , βόλευ ακόμα και στο χάντμπολ. Μαθημένοι είμαστε όμως εμείς εναντίον όλων. Αγωνιζόμαστε κι εμείς μαζί με την ομάδα μας. Σφυρηλατούμε το θρόνο της. Την αγαπάμε κάθε μέρα και πιο πολύ. Καρτερούμε να ξεκινήσουν τα έργα του σπιτιού μας, ετοιμαζόμαστε να σηκώσουμε το πρωτάθλημα με τους μάγκες του χάντμπολ και τα κορίτσια του βόλευ. Το μαρτύριο της Γ’ Εθνικής κοντεύει στο τέλος του. Η σκέψη όμως από σήμερα είναι λίγο παραπάνω δοσμένη στο τμήμα μπάσκετ. Για αυτούς που εκείνο το ανοιξιάτικο βράδυ στο Καλλιμάρμαρο έκαναν τη νύχτα “γεμάτη θάματα, σπαρμένη μάγια”. Για τα 90χρονα που συμπληρώνονται φέτος. Για να βρουν γαλήνη οι ψυχές που τη λατρεύουν και τη βλέπουν από ψηλά…

Για να ακουστεί ξανά περήφανα το “Α.Ε.Κ. γερά με τσαμπουκά θα γίνεις πάλι πρώτη, ΜΟΝΑΔΙΚΗ ΒΑΣΙΛΙΣΣΑ ΣΕ ΟΛΗ ΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ”!

Νίκος Καρυστινός , aek-live.gr