Το «επιτελικό» κράτος ως εργαλείο τους

Η αντιπαράθεση ανάμεσα στο «επιτελικό» και το «αποκεντρωμένο» κράτος, καθώς και το δίλημμα μεταξύ τεχνοκρατών και εκλεγμένων, αποτελούν κάλπικα προπετάσματα καπνού που στοχεύουν στην απόκρυψη του ταξικού χαρακτήρα της εξουσίας.

Στην πραγματικότητα, το σύγχρονο αστικό κράτος αναβαθμίζεται σε έναν υπερ-αποτελεσματικό μηχανισμό προκειμένου να υλοποιεί τα εκατοντάδες αντιλαϊκά προαπαιτούμενα του Ταμείου Ανάκαμψης, να θωρακίζει την κερδοφορία των ομίλων και να βαθαίνει την εμπλοκή της χώρας στους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς.

Παρά τις προσπάθειες των κομμάτων του συστήματος να παρουσιάσουν «διορθώσεις» ή «εκσυγχρονισμούς», το κράτος παραμένει δομικά ανίκανο να προστατεύσει τις λαϊκές ανάγκες, λειτουργώντας αποκλειστικά ως όργανο επιβολής μιας μειοψηφίας πάνω στη συντριπτική πλειοψηφία.

Συνεπώς, η διέξοδος για τον λαό δεν βρίσκεται στη διαχειριστική εναλλαγή, αλλά στη συνολική ανατροπή αυτού του μηχανισμού για την οικοδόμηση μιας εξουσίας που θα θέσει τις παραγωγικές δυνατότητες στην υπηρεσία των αναγκών των πολλών.