Φ.Κ: Η αληθινή ιστορία της “ταράτσας – πλυσταριό”

σε Προσφυγική- Εργατική πολυκατοικία της Λεωφόρου Αλεξάνδρας!

«ΠΑΙΔΙΑ ΤΗΣ ΤΑΡΑΤΣΑΣ» ΣΤΗ ΛΑΜΙΑ διαβάστε το κείμενο του Φ.Κ.  (αποκλειστικότητα του «AEK LIVE»), θα αισθανθείτε νοερά «ΑΘΑΝΑΣΙΟΙ ΔΙΑΚΟΙ» του μόνιμα «υπό σούβλισμα ΔΙΚΕΦΑΛΟΥ ΑΕΤΟΥ» (!)  και θα σκεφτείτε μήπως ΤΟ ΝΕΟ ΣΥΜΒΟΛΟ ΜΑΣ, «ΤΑΡΑΤΣΑ»(!) , ΠΡΟΣΤΕΘΕΙ ΣΤΟΝ ΙΕΡΟ ΧΩΡΟ ΤΟΥ «ΣΚΕΠΑΣΤΗ»!

Aξέχαστα θα μας μείνουν τα  χρόνια, έφηβοι όντες, όπου πανί-με πανί όλες οι τσέπες (παντελονιού και σακακιού), αλλά έχοντας κολλήσει «το μικρόβιο» (πάθος) του ποδοσφαίρου, υποφέραμε, γιατί  δεν είχαμε δραχμή, για εισιτήριο στο λεωφορείο «ως τη Νέα Φιλαδέλφεια». Οπότε αναγκαστική λύση το να  φεύγουμε από το σπίτι, να βάζουμε τα πόδια στους ώμους και να παίρνουμε τον δρόμο «ως τη Λεωφόρο Αλεξάνδρας». Φτάναμε σε μία από τις Προσφυγικές-Εργατικές πολυκατοικίες (υπάρχουν ως και σήμερα, γιατί εντάσσονται στο «διατηρητέες»). Με εξασφαλισμένη την άδεια από φιλική   οικογένεια, που είχε ένα από τα διαμερίσματα (η κόρη τους ήταν μαθήτρια στο εργαστήρι ραπτικής, που διατηρούσε στην Βουλής 51, στην περιοχή Πλάκας- Συντάγματος, ο πατέρας μας – ο αξέχαστος Αλέκος, Απολλωνιστής ως τα μπούνια…)  ανεβαίναμε  στην ΤΑΡΑΤΣΑ, για την ακρίβεια στο μικροσκοπικό  ΠΛΥΣΤΑΡΙΟ…

…ΑΥΤΟ -εκεί πάνω, ψηλά – ήταν η … «εξέδρα» μας- παρατηρητήριο , απέναντι από το γήπεδο του Παναθηναϊκού (αν θυμόμαστε καλά δεν το είχαν βαφτίσει ακόμη «Απόστολος Νικολαϊδης»). Λόγω της θέσης, που ήταν η ΤΑΡΑΤΣΑ, είχαμε την δυνατότητα και παρακολουθούσαμε μόνο ένα τμήμα από τον αγωνιστικό χώρο, …Ευτυχώς, που μας επέτρεπε και βλέπαμε την  τη μία, από τις δύο εστίες (τη νότια) – για το τί συνέβαινε στην άλλη μόνο το ακούγαμε, από τα επιφωνήματα των θεατών….

…ΚΑΙ  στα τελευταία δέκα-δεκαπέντε λεπτά, που άνοιγαν οι θύρες, από την πλευρά της Λεωφόρου, κατεβαίναμε, «τρέχοντας», από την «εξέδρα» μας  και προλαβαίναμε την είσοδο στο γήπεδο, οπότε είχαμε εικόνα κι αντίληψη για το τελικό αποτέλεσμα, δήθεν (πλέον) σαν …κανονικοί θεατές, Κι έτσι την άλλη μέρα …αφηγούμασταν στους γνωστούς μας  το…. «τι έγινε χθες στη Λεωφόρο», χωρίς (βέβαια) να τους αποκαλύπτουμε  την πραγματικότητα περί «εξέδρας»-πλυσταριού στην Προσφυγική πολυκατοικία. Θέλαμε να φαινόταν, πως  ήμασταν στο γήπεδο από την αρχή, από την «σέντρα». Κι αποσπούσαμε τον θαυμασμό τους (ερεθίζαμε και την ζήλεια τους), ότι εμείς μπορούσαμε και πηγαίναμε στη Λεωφόρο. Πού να ήξεραν οι άνθρωποι την πραγματικότητα του «έργου»! Πόσες και πόσες φορές δεν μας είπαν «τί τυχερός, που είσαι;»!

ΜΗ  βιαστείτε και μας ρωτήσετε «Μα καλά νεαρός ήσουν «πράσινος» και γι αυτό διακινδύνευες την σωματική σου ακεραιότητα, ανεβαίνοντας  σε μια τέτοια ταράτσα, σε μια τέτοια φτωχική πολυκατοικία;»! Ο οφειλόμενη, από μέρους μας, απάντηση  σ΄αυτή την απορία: ΗΜΑΣΤΑΝ «ΑΕΚ και ξερό ψωμί» από τότε, που καταλάβαμε, ότι τα δύο πόδια ο  Αδάμ και η Εύα μας τα έδωσαν, για να περπατάμε, αλλά και…να σκαρφαλώνουμε σε τέτοια ύψη, χωρίς να υπολογίζουμε το παραμικρό ρίσκο, μήπως  ζαλιζόμασταν ή παραπατούσαμε και χάναμε την ισορροπία μας»!…Μας κυριαρχούσε το «η φτώχεια θέλει καλοπέραση» και το « στην αναβροχιά καλό και χαλάζι»!

ΧΩΡΙΣ μία δραχμή (για το εισιτήριο ως τον παράδεισο της ΑΕΚ…), από γονείς χωρισμένους και με την γενική αβεβαιότητα να αποτελεί «όλο τον κόσμο μας», σ΄ αυτή την «εξέδρα»-πλυσταριό  καταφεύγαμε (στις Κυριακές, που είχε αγώνα το συγκεκριμένο γήπεδο) και ξεδίναμε, «ξεδιψούσαμε» το πάθος μας για «τη μπάλα»,  καταλαμβανόμασταν από την ψευδαίσθηση όχι μόνο, πως γινόμασταν «αληθινοί θεατές» (κυρίως όταν έπαιζε η Εθνική  και διεξαγόταν κάποιο ντέρμπι), αλλά και ότι .. «είχαμε όλη την Γη κάτω από τα πόδια μας»!

…ΟΤΑΝ ήμασταν εκεί πάνω και με την…αισιόδοξη σκέψη, πως θα  μπορούσαμε  έστω για ένα τέταρτο όλο τον  αγωνιστικό χώρο και βλέπαμε ολόσωμα, ζωντανά τα ως τότε (από την ταράτσα) «στρατιωτάκια» ντυμένα στα κιτρινόμαυρα και σαν «κινούμενα σχέδια από το Σινεάκ(!), νομίζαμε, πως … «δεν θα παθαίναμε τίποτε»…Ακόμη κι αν επιχειρούσαμε … «να πετάξουμε» από το Πλυσταριό της εργατικής πολυκατοικίας, πάνω από την πολύβουη άσφαλτο της Λεωφόρου και να προσγειωνόμασταν στο  νότιο πέταλο του αθηναϊκού γηπέδου! Το μεράκι, η «αρρώστια» , η παραφορά, η «τρέλα» μας  «ΓΙΑ ΜΠΑΛΑ» (στην οποία προστέθηκε κυρίαρχα και το «Η ΑΕΚ») ως εκεί έφτανε, ως «τα ουράνια» της  Λεωφόρου Αλεξάνδρας, της οποίας το «χρώμα»  ουδέποτε το νιώσαμε στο πετσί μας, δεν το είδαμε (…πάσχουμε από «αχρωματοψία»), την δε αύρα της είχαμε θεωρήσει ,από τότε, ως  συνυφασμένη με το… «μαύρα κι άραχλα»!

«ΠΑΙΔΙΑ ΤΗΣ ΤΑΡΑΤΣΑΣ» (υπάρχει και το… «παιδιά του Ενωσίτικου σωλήνα»…), όπως υπέροχα σας τα έγραψαν στο «ΑΕΚ Live» οι λόγιοι ΑΝΝΑ ΒΑΠΤΙΣΜΑ και ΠΑRΑΣΙΤΟΣ (κι ενώ είχαν προηγηθεί και οι ανυπέρβλητοι «Πειρατές του Ονείρου», υπό τον Θανάση Τσόγκα – «Μόργκαν»), θα χρειαστεί να ξαναπάτε στη Λαμία, κατά το ματς για τα πλέϊ οφ. Ανεβείτε και πάλι πειθαρχημένα  στην ίδια ΤΑΡΑΤΣΑ, απέναντι  από το  ειρηνικό «Αθανάσιος Διάκος»,  Φωνάξτε- Χαρείτε-Πανηγυρίστε-Νομοτηρείστε και….ΚΑΙ  υψώστε  πανό με την φωτό του…ΛΕΩΝΙΔΑ ΒΟΚΟΛΟΥ , περιστοιχισμένου με  τριφύλλια, «διανθισμένου» και με «τριφύλλια»! Γιατί αυτός τόσο αγώνα έχει δώσει, σε βάρος του ΣΩΤΗΡΗ ΤΟΛΙΟΥΛΗ, για να  εξυπηρετήσει και διευκολύνει το πρώην αφεντικό του(εκπαραθυρώνοντας τον διευθυντή  Νίκο Νταμπίζα, με τη συνταγή, που έβαλαν , κατά το 2014, την τρικλοποδιά στον Φερνάντο Σάντος και τον ανάγκασαν  να φύγει μεσάνυχτα από την Εθνική του Μουντιάλ Βραζιλίας), τον ΓΑΝΝΗ ΑΛΑΦΟΥΖΟ, στη μιαρή προσπάθεια , που καταβάλλει, προς την Επιτροπή Επαγγελματικού Ποδοσφαίρου, για να σκιάσει την ΝΤΑΜΠΛΟΥΧΟ (παρότι ξέρει, πως «καθαρός κιτρινόμαυρος ουρανός, κοκκινοπράσινες αστραπές δεν φοβάται»)!

ΥΓ 1: «Κιτρινόμαυροι» «ΑΘΑΝΑΣΙΟΙ ΔΙΑΚΟΙ» ΤΗΣ ΤΑΡΑΤΣΑΣ, διαβάστε καλά και την σημερινή  προσωπική εκμυστήρευση μας, για το «ΤΑΡΑΤΣΑ-ΠΛΥΣΤΑΡΙΟ» στα ύψη  Προσφυγο-Εργατικής πολυκατοικίας , εκεί στο Αντικαρκινικό, απέναντι από το  «Λεωφόρος Αλεξάνδρας», και περηφανευτείτε  ακόμη περισσότερο κι άλλη μία φορά,  για το πώς είμαστε ΑΕΚτσήδες! Κι εκτιμήστε το πόσοι πάρα πολλοί σας συμπαραστάθηκαν νοερά μεν, αλλά ηθικά,   από την Κυριακή  απόγευμα, ως κι αυτή την Τρίτη, που το παράδειγμα προς καθολική μίμηση «ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΗΣ ΛΑΜΙΑΣ» αποφάσισε με λογική και  με απόλυτο σεβασμό, στην  εφαρμογή του νόμου, την ΑΘΩΩΣΗ και τον ΕΞΙ σας!      

ΥΓ2: Η «ΤΑΡΑΤΣΑ», που είχαμε την τύχη να γνωρίσουμε στα χρόνια  ΚΑΙ της φτώχιας μας, όταν έφηβοι δεν είχαμε δραχμή στην τσέπη, για το εισιτήριο  στην διαδρομή του λεωφορείου ως τη ΝΕΑ ΦΙΛΑΔΕΛΦΕΙΑ(!) κι αναγκαστικά  πεζή(άρα …οικονομικά βατή!) πηγαίναμε ως τη Λεωφόρο Αλεξάνδρας (του οποίου οι πόρτες του γηπέδου άνοιγαν για όλους, τους σας εμάς προσωπικά πένοντες , κατά το τελευταίο 10-15λεπτο). ΜΠΟΡΕΙ, λοιπόν, μέσω του συνταρακτικού γεγονότος στη Λαμία (Κυριακή  10-3-2024), ΤΟ ΝΕΟ  ΟΠΑΔΙΚΟ ΣΥΜΒΟΛΟ = «ΤΑΡΑΤΣΑ», ΝΑ ΠΡΟΣΤΕΘΕΙ ΣΤΟΝ ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΑ ΙΕΡΟ  ΜΥΘΟ ΜΑΣ «ΣΚΕΠΑΣΤΗ»! Αυτό το τεράστιο καλό μας έκαναν   οι συμπαιχνίτες- θεομπήχτες ( εννοείται, οικτρά άθελα τους) οι μισαλέοι, κατά της ΑΕΚ,  «πρασινοκόκκινοι» ΒΟΚΟΛΙΣΤΕΣ! Και με την ευκαιρία στα περί Λεωνίδα =, του Τασιοληκτόνου: πράγματι θα ανταμειφθούν μ΄επιστροφή τους στην Εθνική, τώρα όχι ως ασίστ του Σάντος, αλλά ως κεφαλή, μετά  το βέβαια  τελείωμα του Πογέτ; Για την «αποθέωση» του «δούναι και λαβείν»;  

ΦΡΙΞΟΣ ΚΩΝΣΤΑΣ