Υπέρ της Παλαιστίνης και των παιδιών που υποφέρουν

Είναι η Μέση Ανατολή,

ανέκαθεν φλεγόμενη,

και άνθρωποι στον τόπο τους

κρύβονται διωκόμενοι.

Βόμβες, ρουκέτες και εκρήξεις

κάναν πόλεις φαντάσματα,

κι αναζητούν οι μάνες τα παιδιά,

μες σε κτηρίων χαλάσματα.

Εκτοπιστήκαν οι οικογένειες,

κι έρημα μείναν τα χωριά,

στους δρόμους κλαίνε τα σκυλιά,

μάνες παιδιών που χάθηκαν, θρηνούν σπαρακτικά.

Και όσοι ζούνε, κρύβονται,

στα καταφύγια επιβιώνουν,

κι από το θάνατο δεν ξέρουν

για πόσο θα γλιτώνουν.

Κρυμμένες σε καταφύγια, μάνες με τα παιδιά,

κι απ’ έξω να’ναι χαλασμός,

βόμβες, εκρήξεις, νάρκες,

τανκ πυρομαχικά.

“Μαμά γιατί”, ρωτάει το παιδί,

“να υπάρχουν στον κόσμο όπλα;”

κι η μάνα κρυφά, δακρύζει, τι να πεί,

“πάψε μην κραίνεις, σώπα.”

Μα το παιδί επιμένει,

ρωτάει για τον πατέρα,

θυμάται που ‘φυγε απ’το σπίτι

κάποτε, μια Δευτέρα.

“Πού είναι ο μπαμπάς, μαμά; Μα πότε θα τον ιδούμε;”

“Άκου”, του λέει η μαμά,

“έτσι που αργεί, όταν θα’ ρθεί,

πλιότερο θα χαρούμε”!

Διάλογος μιας μάνας, με το παιδί στα ελληνικά,

μα θα υπήρχε διαφορά,

αν ήτανε στα αραβικά, εβραϊκά, σέρβικα ή γαλλικά;

Κι η εποχή που ειπώθηκε; έχει σημασία;

αν πέρασε ένας αιώνας ή μια χιλιετία;

Θύματα πάντα των λαθών,

ήταν και είναι τα παιδιά,

στα σώματα και στις ψυχές,

τραύματα μένουνε πολλά.

Mε όποια πλευρά κι αν τάσσομαι υπέρ ή κατά, ο νους μου στρέφεται εκεί. Στα παιδιά και στους αμάχους. Σε κάθε πόλεμο υπάρχει ένας νικητής και ένας χαμένος. Εάν ανήκεις στους αμάχους είσαι χαμένος εξ’ αρχής.

iRia