44 χρόνια μετά… Pure Love!

Μια ονειρική βραδιά, μια ιστορική πρόκριση!

Είναι κάποιοι αγώνες που μένουν ανεξίτηλοι στο πέρασμα των χρόνων, χαράζουν το νου και μας κάνουν να νιώθουμε υπερήφανοι που ανήκουμε στη μεγάλη οικογένεια που λέγεται Α.Ε.Κ.

Μάρτης του ’77 ήταν όταν ακούγαμε στο τραντζιστοράκι, παρέα με τον φιλαράκο μου, τον Παναγιώτη, για τα κατορθώματα της μεγάλης Α.Ε.Κ. του Μπάρλου, του Φάντροκ και των υπόλοιπων παιχταράδων που αποτελούσαν τον γαλαξία της Α.Ε.Κ., των ηρώων που ομόρφαιναν τις Κυριακές μας. Ο Δικέφαλος είχε ανοίξει διάπλατα τα φτερά του σε όλη την Ευρώπη, συμπαρασύροντας στο πέρασμά του μεγαθήρια του Ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου όπως η Δυναμό Μόσχας, η φημισμένη Ντέρμπυ Κάουντι και ο μεγάλος Ερυθρός Αστέρας. Στο πέρασμα του «μάγευε» τους πάντες με την ποιότητα του ποδοσφαίρου που πρόσφερε. Φτάσαμε έτσι στο προημιτελικά του Κυπέλλου UEFA. Η κλήρωση μας έφερε αντιπάλους με την πασίγνωστη και πολύ δυνατή Q.P.R. Η ιστορία της πιο μεγάλης ευρωπαϊκής πρόκρισης της Α.Ε.Κ., στον προημιτελικό γύρο του Κυπέλλου ΟΥΕΦΑ 1976-77, άρχισε σαν σήμερα, πριν από 44 χρόνια, στον βούρκο του «Λόφτους Ρόουντ», με ήττα 3-0 από την αγγλική ομάδα.
Μετά την άτυχη εκείνη βραδιά, πολύ λίγοι πίστευαν στο θαύμα της πρόκρισης. Κι εκεί που είχε φτάσει η ομαδάρα του Φάντροκ άσχημα δεν ήταν, αν σκεφτόταν κανείς τη χαοτική διαφορά του ελληνικού και του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου. Κι όμως, η ομάδα εκείνη ήταν φτιαγμένη για μεγάλα πράγματα. Με έναν πρόεδρο που όμοιός του δεν έχει ξαναβγεί, με προπονητή τον αξεπέραστο Φάντροκ (η ποδοσφαιρική του φιλοσοφία ήταν πολύ πιο μπροστά από την εποχή του) και παιχταράδες που η ποιότητά τους δύσκολα συναντάται ακόμα και σήμερα.

Η νύχτα της 16ης Μαρτίου έμελε να ήταν συγκλονιστική. Σημάδεψε για πάντα με ολόχρυσα γράμματα την ιστορία του Βυζαντινογέννητου Δικέφαλου αετού. Τη βραδιά εκείνη κατάλαβα πολύ καλά το μεγαλείο της Α.Ε.Κ. – οκτώ (8) χρονών ήμουν – και έγινα για πάντα ΑΕΚτζής. Ο Θ(ε)ωμάς πολύ νωρίς έκανε το 1-0. Ο ίδιος στο 65ο λεπτό έκανε το 2-0. Λες; Με το ένα μάτι να κλείνει από τη νύστα και το άλλο καρφωμένο στην ασπρόμαυρη TV παρακολουθούσα την μεγάλη προσπάθεια των παικτών μας. Ώσπου …γκοοοoooολ, βάλαμε γκοοολ. 3-0!!! φωνάζει ο πατέρας μου, με εμένα να χάνομαι στην αγκαλιά του. Ο αξεπέραστος Μίμης Παπαϊωάννου ισοφάριζε το σκορ του πρώτου αγώνα. «…είχαμε και πάλι παιχνίδι»! Ποιος το περίμενε! Κι όμως, η Α.Ε.Κ. τα κατάφερε. Οδήγησε το παιχνίδι στην παράταση και στα πέναλτυ όπου η «αλεπού» του Ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου που λεγόταν Φράντισεκ Φάντροκ κάνει αλλαγή στο 115΄ τον τερματοφύλακα. Τι σκέφτηκε ο άνθρωπος!!! Έβγαλε τον Στεργιούδα και έβαλε στη θέση του τον Χριστίδη ο οποίος με τις αποκρούσεις του χάρισε την πρόκριση στην Α.Ε.Κ. Η Νέα Φιλαδέλφεια και η Ελλάδα ολόκληρη έμοιαζε με μεθυσμένη πολιτεία. Η Α.Ε.Κ. είχε φτάσει ένα βήμα πριν από τον μεγάλο τελικό και θα πήγαινε εκεί αν δεν έπεφτε πάνω στην υπερδύναμη του Ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου που λεγόταν Γιουβέντους.

16 Μαρτίου του ’77 ήταν. Μια βραδιά δοξασμένη, μια βραδιά που χαράχτηκε για πάντα στην μνήμη μου, μια βραδιά που έγινα – συνειδητά – Α.Ε.Κ. Την επόμενη μέρα απ’ τις 7 το πρωί πήγα σχολείο αφού πρώτα φρόντισα να περάσω από όλα τα μαγαζιά της γειτονιάς μου, που τα είχαν Ολυμπιακοί, με ύφος χιλίων Καρδιναλίων. Ήμουν ευτυχισμένος που ήμουν Α.Ε.Κ., διότι το προηγούμενο βράδυ κατάλαβα το μεγαλείο αυτής της ομάδας…

Για την ιστορία:
Η σειρά των πέναλτι: Τάσος 1-0, ΜακΛίντοκ 1-1, Θεοδωρίδης 2-1, Μέισον 2-2, Ραβούσης 3-2, Χόλινς 3-3, Νικολούδης, απόκρουση Παρκς, 3-3, Ίστοου, απόκρουση Χρηστίδη, 3-3, Βάγκνερ, 4-3, Μπόουλς 4-4, Μπ. Ιντζόγλου, 5-4, Κέλι 5-5, Ζαρζόπουλος 6-5, Σανκς 6-6, Μίμης Παπαϊωάννου 7-6, Γουέμπ, απόκρουση Χρηστίδη, 7-6.
Α.Ε.Κ.: Στεργιούδας (117’ Χρηστίδης), Θεοδωρίδης, Ιντζόγλου, Ραβούσης, Νικολάου (115’ Ζαρζόπουλος), Τσάμης, Τάσος, Νικολούδης, Βάγκνερ, Παπαϊωάννου, Μαύρος.
Προπονητής: Φράντισεκ Φάντροκ

Γιάννης Αλεξούδης – Σουφλί