Αλητεία η κατάληψη; Όχι βέβαια!

0

«Τις νύχτες ονειρεύομαι και ξύπνιος συλλογίζομαι/ το μάλλον αυτονόητο/πως θάρθουνε τα αύριο να διώξουνε τα σήμερα!/Οι μέρες που θα έλθουνε καλύτερες να μοιάζουνε/με νιάτα στα χαλάσματα,/να χτίζουνε το αύριο στο τίποτα του σήμερα./Αρκεί να ξεσπαθώ- σουνε προτάσσοντας το όραμα/της νιότης τους της άδολης,/πως το δικό της αύριο καλύτερο του σήμερα!»

Γράφει ο Ίων Θάρσυνος

Αυτούς τους στίχους, μαζί με κάτι άλλους, κάπου στα συρτάρια μου είχα κάποτε καταχωνιάσει και σχεδόν ξεχάσει. Τους θυμήθηκα, όταν με τον καταληψία του Λυκείου του γιο μου κάθισα και κουβέντιασα. Για τα αιτήματα, τις προοπτικές επίλυσής τους, τις αγωνίες και τα διλήμματα των παιδιών, τα θέλω και τα πιστεύω τους. Βρήκα τα αιτήματα δίκαια και την επίλυσή τους εύκολη, αν κι εφόσον οι κρατούντες θέλουν. Πλέον αυτού ο προβληματισμός των παιδιών για το δίκιο του αγώνα τους με ικανοποίησε, η εμμονή τους στον στόχο και η συνέπεια υπηρέτησης του σκοπού με ενθουσίασαν, ενώ τα θέλω και τα πιστεύω τους ομολογώ πως με εντυπωσίασαν! Ώριμο και ξυπνητό το αύριο βρίσκω κι ας λένε ό,τι θέλουν τα χτες και τα σήμερα…

Στην αρχαιότητα, το ιδιόλεχτο και τα καμώματα των ηβητών στο στόχαστρο των πρεσβυτών έμπαιναν και κάθε παρήλικας γκρίνιαζε και τα δικά του έλεγε! Χιλιάδες χρόνια μετά το ίδιο ακριβώς συμβαίνει. Οι «σοφοί» μεγάλοι τους νέους για το παραμικρό κατηγορούν και σε μία ελαύνουσα νεολαία, που στο μέλλον θέλει να πετάξει, τα φτερά της προσπαθούν να ψαλιδίσουν ! Αυτοί, που με την ανημπόρια και την δουλοσύνη τους το πριν και το σήμερα σε αεριτζήδες και νταβατζήδες έχουν ξεπουλήσει και το αύριο στους ίδιους αυτούς έχουν υποθηκεύσει. Την δική τους συνήθεια της πολιτικής τηλεοψίας για να διαφυλάξουν και την πρακτική της τηλεοπτικής πολιτικής να διαιωνίσουν. Οι νέοι όμως, πολιτική και τηλεθέαση χεσμένες πατόκορφα τις έχουν! Οι άλκιμοι νεανίες και τα ατίθασα θηλυκά, πάρηβοι, έφηβοι και έξηβοι δεν γουστάρουν μπροστά στους ψεύτες και τις οθόνες τους άπραγοι και νεκροί να δείχνουν! Στις δικές τους οθόνες επιμένουν και με μάτι που γυαλίζει σε δικούς τους κόσμους απευθύνονται και με δικούς τους κώδικες συνεννοούνται. Τέτοιοι νέοι και νέες τα σχολειά τους έχουν καταλάβει και τα δίκια τους με πείσμα και αγωνιστικό πάθος διεκδικούν…

Η αφεντιά μαζί τους είναι και η αλλιώτικη συμπεριφορά τους ελπίδες για ένα διαφορετικό μέλλον με γεμίζει! Άλλους, πολλούς μάλιστα, όχι! Είναι εκείνοι που τον «έμπειρο» γονιό, τον «σοφό» δάσκαλο, τον «αναμάρτητο» παπά, τον «άτεγκτο» πολίτη στους νέους παριστάνουν. Όλοι αυτοί που επιθυμούν, στα δικά τους λαθεμένα μονοπάτια οι νέοι να πορευτούν και σαν τα μούτρα τους να γίνουν. Οι νέοι και οι νέες όμως δεν μασάνε! Την δική τους ρότα έχουν χαράξει και προς ένα δικό τους μέλλον καλπάζουν! Έτοιμοι κι αποφασισμένοι, τις επόμενες λευκές σελίδες της ιστορίας με τα δικά τους επιτεύγματα αλλά και τα δικά τους λάθη να γεμίσουν. Ελόγου μου δεν έχω παρά να τους παροτρύνω…
«Ο δρόμος ίσως ανηφόρα, δύσβατος, δύσκολος, στενός/εμπόδια φαίνονται στο διάβα/όμως δεν είναι κανενός./ Στο μέλλον στρέφεται η στράδα/όπου ξανοίγεται και ο νους/δικό σας είναι μονοπάτι/μόχθος και δόξα για ολουνούς.»


Comments are closed.