Αν ήμουν πλούσιος

0

Ας ανατρέξουμε για λίγο στα γεγονότα που βιώσαμε – βιώνουμε τα τελευταία χρόνια, από τη στιγμή που ξέσπασε η παγκόσμια κρίση συσσώρευσης κεφαλαίων και την αντανάκλαση που είχαν όλα όσα έγιναν – γίνονται στο χώρο του ελληνικού επαγγελματικού – κερδοσκοπικού «αθλητισμού».

 

Ας μπούμε στη θέση ενός πλούσιου, ενός εφοπλιστή, ενός βιομήχανου, ενός φαρμακέμπορα ιδιοκτήτη – μεγαλομετόχου εταιρείας αθλητικού θεάματος.  Βιώσαμε – βιώνουμε μια κρίση στην οικονομία. Το σύστημα ολόκληρο είναι μια φούσκα και διέπεται από το δόγμα: «Κάνουμε ότι μπορούμε κ. Σωτήρα μας, για να προστατεύσουμε τα υπερκέρδη σου». Οι πολιτικοί είναι πληρωμένα τσιράκια σου, άμεσα εξαρτώμενοι και ελεγχόμενοι από σένα. Για να ξεμπερδεύουμε με αυτή τη κρίση εμείς οι πλούσιοι, μια κρίση την οποία μόνο αμόρφωτοι ή παπαγαλάκια θα τη βάφτιζαν κρίση χρέους κι όχι κρίση συσσώρευσης κεφαλαίων, ήταν απαραίτητο  να καταστρέψουμε κάποια από τα πλεονάζοντα κεφάλαια, και να συμπιέσουμε όσο δε πάει τους μισθούς. Πρέπει να εξολοθρευτεί κόσμος, να πεθάνουν πολλοί φτωχοί, να φτωχοποιηθούν πολλοί μικρομεσαίοι και η ως τώρα αποκαλούμενη μεσαία τάξη, να πέσει στο βιοτικό επίπεδο της μικρομεσαίας και βλέπουμε.

 

Κομμάτι των υπό εξολόθρευση στοιχείων όμως στη δική μας περίπτωση είναι και οι σύλλογοι που λειτουργούν με τη μορφή ΠΑΕ – ΚΑΕ. Θυμίζω ότι κατά τη διάρκεια της καπιταλιστικής κρίσης συσσώρευσης κεφαλαίων είχαμε την χρεοκοπία της ΠΑΕ ΑΕΚ που οδήγησε την ομάδα στη Γ’ Εθνική, με εκατομμύρια κεφαλαίων, δεδουλευμένα υπαλλήλων και ποδοσφαιριστών και χρωστούμενα προς τρίτους να καταστρέφονται. Την χρεοκοπία της ΠΑΕ Παναθηναϊκός που αντιμετωπίζεται με διαφορετική μέθοδο γιατί αυτό προκρίθηκε ως πιο συμφέρων για τα οικονομικά συμφέροντα που την εκμεταλλεύονται την δεδομένη στιγμή. Τη μετατροπή των μπασκετικών εταιρειών του Ολυμπιακού και του Παναθηναϊκού από πρωταγωνίστριες στην μικρή ευρωπαϊκή αγορά του επαγγελματικού μπάσκετ, σε κομπάρσους. Με την ΚΑΕ Ολυμπιακός να οδηγείτε με απόφαση της ιδιοκτησίας του στην Α2, ρίχνοντας εντυπωσιακά το κόστος λειτουργίας, με μια κίνηση ζωσμένη με έναν επαναστατικό μανδύα που συσπειρώνει τους οπαδούς γύρο από τους εκμεταλλευτές του συλλόγου. Επίσης είχαμε την εξαφάνιση από το χάρτη ιστορικών ομάδων όπως ο Ηρακλής ή ο Εθνικός Πειραιώς στο ποδόσφαιρο. Και την τυπική λειτουργία ομάδων που θεωρούταν παντοδύναμες στο μπάσκετ όπως ο ΠΑΟΚ και ο Άρης.

 

Ας μη ξεχνάμε ότι ξεφεύγοντας από τα αθλητικά, στο γενικότερο κοινωνικοπολιτικό πλαίσιο, παρόμοιες κρίσεις παλαιότερα αντιμετωπίζονταν με πόλεμο για να ξαναπάρει μπρος η καπιταλιστική μηχανή. Προς το παρόν, κάτι τέτοιο, δε το θέλουμε εμείς, οι επικυρίαρχοι. Τι κάνουμε επομένως εμείς που έχουμε για τους λόγους μας στην ιδιοκτησία μας και δημοφιλείς συλλόγους; Μοιράζουμε τα πλούτη μας για να έρθουν παικταράδες στην ομαδάρα; Βάζουμε μπρος τα μπετά να κτίσουμε έδρες και υποδομές για την ομαδάρα, με κεφάλαια από την τσέπη μας; Έρχονται οι υπάλληλοι μας οι πολιτικοί, μας υπόσχονται χαριστικές ρυθμίσεις, δυνατότητα να βαρέσουμε «κανόνια» χωρίς ουσιαστικές συνέπειες, μας υπόσχονται να κάνουν ότι μπορούν για να διαφυλάξουν τα υπερκέρδη μας παντού, κι εμείς οι πλούσιοι τους λέμε «Μπα δε γουστάρουμε, άσε να συνεχίσουμε να πληρώνουμε για την ομαδάρα γιατί έχει λαό και ιστορία και δεν επιτρέπεται να ξευτιλίζεται με άτακτες ή ελεγχόμενες χρεοκοπίες»;

 

Όχι φυσικά, δε θα τα κάνουμε όλα αυτά εμείς οι πλούσιοι. Γιατί απλούστατα, δεν είμαστε μαλάκες. Γιατί αν ήμασταν κάποιοι κοινωνικά ευαίσθητοι τύποι, δε θα είχαμε βγάλει τόσα χρήματα ποτέ. Γιατί και να υποθέσουμε ότι εμένα που έχω στην ιδιοκτησία μου μια ιδιαίτερη ομάδα με ιστορικές καταβολές, με πιάσουν οι ευαισθησίες, ξέρω ότι οι ανταγωνιστές μου με περιμένουν στη γωνία. Κι αν εγώ δείξω αδυναμία και δεν εκμεταλλευτώ τις «ευκαιρίες» που μου παρέχουν τα πρόθημα  γιουσουφάκια του συστήματος, θα γίνω ο σύγχρονος Λουκάς Μπάρλος και θα πεθάνω στην ψάθα. Γιατί αυτός είναι ο Καπιταλισμός και θαυμαστά τα έργα του: Αρκετός κόσμος για να λέμε την αλήθεια, τρώει ψωμί δουλεύοντας σε διάφορες ΠΑΕ και ΚΑΕ, όταν βρίσκεται η εγχώρια οικονομία σε ανάπτυξη. Όταν όμως σπάσει η φούσκα, τότε την πληρώνει το 99% των εργαζόμενων. Και η φούσκα σπάει γιατί η Ανάπτυξη, οι καρποί της ανάπτυξης δεν είναι ποτέ δίκαια κατανεμημένοι κι αποδιδόμενοι: Όταν από τα 100 ευρώ που παράγονται σε έναν συνεταιρισμό διεξαγωγής πρωταθλήματος μπάσκετ ή ποδοσφαίρου, τα 60 τα μοιράζονται οι δυο πρώτοι, 15 παίρνει ο τρίτος και τα ψίχουλα που μένουν πάνε στους υπόλοιπους 15, για τι είδους ανάπτυξη μιλάμε; Αυτό όπως καταλαβαίνετε δεν αποτελεί μια υγιής παραγωγική βάση, ειδικά τα τελευταία χρόνια που μόνο οι τηλεοπτικές φούσκες δίνουν αυτά τα ψίχουλα κι είναι μοιραίο σύντομα να σπάνε. Ανάπτυξη με δανεικά και χαρισματικές τηλεοπτικές ενέσεις κεφαλαίων κρατικομονοπωλιακής φύσης όντως δε γίνεται, ειδικά όταν τα δανεικά κεφάλαια πάνε κατά κύριο λόγο στους λίγους.

 

Μα γιατί θα αναρωτηθεί κανείς, ξηγιούνται έτσι; Μα, γιατί μπορούν! Δεν είναι ζήτημα «Ηθικής» εδώ. Οι πλούσιοι τα κάνουν όλα αυτά εντός και εκτός «αθλητισμού» επειδή μπορούν. Για να είμαστε δίκαιοι, όλοι κάνουμε ότι κάνουμε επειδή μπορούμε. Δεν υπάρχει λόγος, δεν υπάρχει δικαιολογία, δεν υπάρχουν ευγενή κίνητρα, ανιδιοτέλειες, προτεσταντικές ηθικές, τιμωρητικές διαθέσεις, μίσος για το ΠΟΚ, κυβερνητικές αδυναμίες σε συλλόγους, απόγνωση για το παρασκήνιο κλπ. Για την ακρίβεια του λόγου, μπορεί επιφανειακά να υπάρχουν κι αυτά, αλλά η βαθύτερη αλήθεια είναι ότι όλα γίνονται επειδή τα μπορούν αυτοί που τα πράττουν. Τα πράττουν βέβαια για τους δικούς τους λόγους, αλλά δε θα τα έπρατταν αν δε μπορούσαν να τα πράξουν. Αν τα θύματα των πράξεων τους δεν ήταν τόσο εθελόδουλα και προσκυνημένα.

 

Οι άνθρωποι της καπιταλιστικής κοινωνίας εκ φύσεως είναι εθελόδουλοι και προσκυνημένοι. Όταν τώρα προσθέσουμε και την ιδιότητα του οπαδού σε καθεστώς «αθλητισμού» των αφεντικών, τότε το αποτέλεσμα είναι αποκαρδιωτικά απογοητευτικό. Φθονούν αυτόν που βρίσκεται λίγο πάνω από αυτούς στην εταιρεία που εργάζονται, αλλά αυτόν που είναι πολύ πάνω από αυτούς, αν είναι ιδιοκτήτης της ομαδάρας, μπορεί και να τον σταματήσουν αν τον δουν στον δρόμο, για να τον πεοθηλάσουν. Είναι τα ίδια θλιβερά ανθρωπάκια που μιλάνε συνέχεια για «σημαντικούς» επιχειρηματίες του «αθλητισμού»  που έχουν πει ή έχουν κάνει κάτι αξιομνημόνευτο κατά τη γνώμη τους. Όλοι αυτοί οι αξιολύπητοι αφηγητές της ζωής των αφεντικών τους που ζουν μέσα από τη ζωή των εκμεταλλευτών τους, θα έπρεπε να ξέρουν ότι οι μελλοντικές γενιές θα τους κρίνουν για τα δικά τους έργα απέναντι στα αφεντικά του ποδοσφαίρου.

 

Θα πατήσουν αυτόν που βρίσκεται λίγο πιο κάτω για να νιώσουν οι ίδιοι ότι είναι παραπάνω, όσον αφορά αυτόν που είναι πολύ πιο κάτω, αδιαφορούν τελείως, και ετοιμοθάνατο να τον δουν στον δρόμο, θα τον προσπεράσουν αηδιασμένοι. Την ίδια τραγική συμπεριφορά έχουν και για τις αντίπαλες ομάδες. Θα ψάξουν πάντα για εξιλαστήρια θύματα των δικών τους αποτυχιών, όπως κάνουν για να καλύψουν τα πενιχρά ποσά «επένδυσης»  και τις low budget τακτικές του αφεντικού της ομαδάρας και τις λάθος επιλογές του, κράζοντας προπονητές και τα «κοπρόσκυλα» τους παίκτες που δε σέβονται τη φανέλα με το χρυσό χορηγό και τα λεφτά που παίρνουν από το αφεντικούλη. Θα κατευθύνονται σαν κοπάδι από τσοπάνηδες που οι ίδιοι μπορεί να βρίζουν, αλλά όταν κάνουν βαρυσήμαντες παρεμβάσεις στα Social Media αναρωτιούνται «ρε μπας κι έχουν λίγο δίκιο;» Θα έλκονται όχι από τη δύναμη των επιχειρημάτων αλλά από τα επιχειρήματα της δύναμης και τη δύναμη του επιχειρηματία που εκμεταλλεύεται την αγαπημένη του ομάδα, ο δυνατότερος είναι κι ο σωστότερος, κι ότι λέει έτσι είναι, όχι επειδή έτσι είναι, αλλά επειδή το λέει αυτός που το λέει. Πραγματικά θα ήθελα να τους πω ότι σημασία για όλους μας, και τον καθένα μας ξεχωριστά, έχει να αφήσουμε πίσω μας, φεύγοντας, έναν κόσμο καλύτερο από αυτόν που μας παραδόθηκε και να δώσουμε όλο μας το είναι για να κάνει η ανθρωπότητα έστω και έναν μικρό βήμα προς τον απόλυτο εξανθρωπισμό: την κατάργηση του δικαιώματος που έχουν κάποιοι άνθρωποι να εκμεταλλεύονται άλλους ανθρώπους, αλλά γελάω μόνο στη σκέψη ότι θα μπω σε μια τέτοια διαδικασία.

 

Μέχρι τότε… όσοι κατά βάθος μισούν τους εαυτούς τους, θα ταυτιστούν με αυτόν που τους μισεί και τους φέρεται σαν σκουπίδια. Και να δείχνουν ότι δε ταυτίζονται, το πολύ – πολύ να αγανακτήσουν και να του κλάσουν μια μάντρα. Από τη στιγμή που δεν αμφισβητούν το σύστημα που γεννάει τους αφέντες, ότι και να κάνουν, όσο και να κράξουν, στο τέλος θα τους κλάνουν μια μάντρα: Αν δε μισούσαν τους εαυτούς τους, δε θα επέτρεπαν τη «δολοφονία» των συνανθρώπων τους, της ομάδας τους και την επερχομένη δική τους, αν δε μισούσαν τους εαυτούς τους, μπορεί να μην εξεγείρονταν αλλά τουλάχιστον θα εκδικούνταν, δε θα τους ανέχονταν, ή τίποτα από όλα αυτά: τουλάχιστον δε θα τους έγλυφαν τα @@ φτάνοντας στο σημείο να απειλούν αυτούς τους ελάχιστους που σηκώνουν ένα ανθρώπινο ανάστημα στοιχειώδους αντίστασης, διεκδίκησης και αμφισβήτησης της εξουσίας των αφεντικών.

 

Αυτή λοιπόν η κατάσταση λειτουργεί και γεννάει έναν «αθλητισμό» περαστικών ανθρώπων όπου η δύναμη της εικόνας καθορίζει την τύχη του σαν εμπόρευμα. Βέβαια υπάρχουν και ορισμένοι παραμυθιασμένοι που λένε να μην τα ισοπεδώνουμε όλα και ότι μέσα στον καπιταλιστικό «αθλητισμό» της αγοράς υπάρχει μια κάποια κίνηση.

 

Δυστυχώς οι περισσότεροι από εμάς μπορούμε να καταλάβουμε την πραγματικότητα εκ των υστέρων, αλλά δεν μπορούμε να ζήσουμε εκ των υστέρων. Μπορούμε μόνο να ελπίζουμε πως όταν μετά από πολλά χρόνια η ιστορία μιλήσει θα βοηθήσει τις επόμενες γενιές να αποφύγουν την επανάληψη. Για να μη γίνουν γενιές συνενοχής της πριν και νυν Εταιρικής εκμετάλλευσης. Αναζητούμε τη γενιά που θα ψάξει να βρει την ψυχή της, το άνθος που πιστεύει πως η ρίζα κάθε κακού είναι η άγνοια. Κάπως έτσι γέμισε η ζωή μας με ένα κύμα οδοιπόρων, και όχι περαστικών, ποιητών της εξέδρας, με πολλές σελίδες βγαλμένες και γραμμένες από το χάος της. Και να η διάγνωση του Ουίλιαμ Μπάροουζ να ταιριάζει στην περίπτωση μας: «Είναι οι τελευταίες συσπάσεις ενός σύμπαντος που βασίζεται σε ποσοτικούς παράγοντες, όπως το χρήμα, η πρέζα και ο χρόνος. Φαίνεται πως δε θα αργήσουν. Πλησιάζει ο χρόνος όπου κανένα χρηματικό ποσό δε θα αρκεί για να αγοραστεί οτιδήποτε».

 

Είμαστε όλοι σ’ ένα όνειρο που αρκεί να βρούμε το ρυθμό μας για να το θέσουμε σε λειτουργία: Το όνειρο για μια ολική θέα της ζωής μας και όχι ένα μέρος της, για μια ΑΕΚ και όχι με κάτι που θα της μοιάζει.

 

 

ΥΓ: «Η ευγνωμοσύνη είναι μια αρρώστια από την οποία υποφέρουν τα σκυλιά» Ιωσήφ Στάλιν

 

 

Τετάρτη, 27 Νοεμβρίου 2019

 

Παναγιώτης Αλιατάς

 

Mail: [email protected]

 

twitter

 

facebook

 

Αν σας εκφράζει η διαφορετική οπτική στα θέματα του αθλητισμού. Αν αισθάνεσαι την ανάγκη να εκφράσετε την διαφωνία σας. Μπορείτε να μας βρείτε και στη σελίδα της στήλης στο Facebook

 

 


Comments are closed.