Ο Γιώργος Ζαβλάρης καταγράφει τις δικές του σκέψεις για την ΑΕΚ του 2016 και σας τις προσφέρει στο …πιάτο, μια μέρα πριν μπούμε στο νέο έτος.

Γράφει ο Γιώργος Ζαβλάρης

Πραγματοποιώντας την επεξεργασία στο μυαλό μου σχετικά με το τι θα γράψω στο συγκεκριμένο κείμενο που ακολουθεί, δε σας κρύβω ότι το πρώτο συμπέρασμα που μου ήρθε είναι ότι το 2016 όπως φαντάζομαι στους περισσότερους έτσι και σε εμένα άφησε μια γλυκόπικρη γεύση αναφορικά με το κεφάλαιο ”ΑΕΚ” στη ζωή μας.

Η αλήθεια είναι ότι όταν μετά από την περιπλάνηση στις μικρότερες καγητορίες επιστρέφεις με έναν τίτλο κιόλας εκεί που ανήκεις δεν μπορείς να είσαι και απογοητευμένος. Ο τελικός κυπέλλου της περσινής σεζόν και η εμφάνιση της ομάδας στο συγκεκριμένο παιχνίδι και μόνο λειτούργησε σαν φάρμακο στον ήδη πικραμένο Ενωσίτη, δίνοντας του την απαραίτητη ώθηση για νέες φιλοδοξίες.

Αυτό το κύπελλο σε συνδυασμό με ορισμένα ακόμα αποτελέσματα αποτελούν την γλυκιά όψη του έτους που μας αποχαιρετά σήμερα. Κάτι νίκες σε ντέρμπι με τον Βάργκας να φορά στολή ”Ντέμη” αναμφίβολα ήταν σημαντικές και τις χρειαζόταν τόσο ο κόσμος όσο και η ΑΕΚ από τότε που επέστρεψε. Παράλληλα στα θετικά δεν μπορεί κανείς να μην προσθέσει και την ανάδειξη νέων παικτών, ποδοσφαιριστών που μπορούν να τραβήξουν τον δικέφαλο σε μια πορεία με υψηλούς στόχους (Γιόχανσον,Σιμόες,Μάνταλος,Πατίτο). Παρατηρεί δηλαδή για να λέμε και του στραβού το δίκιο ακόμα και ο πιο ανίδεος για την στρογγυλή θεά άνθρωπος ότι η Ένωση έχει τουλάχιστον διαμορφώσει έναν κορμό 5-6 ποιοτικών παικτών που βρίσκονται σταθερά στην ομάδα και μας προσφέρουν καλές και κακές στιγμές.

Από τη μια λοιπόν τα παραπάνω και από την άλλη ο αποκλεισμός από την Ευρώπη, το -11 από την κορυφή στο φετινό πρωτάθλημα και κάτι απογοητευτικές εμφανίσεις, βλέπε 3-0 από τον Ολυμπιακό στο Φάληρο. Δε ξέρω αλλά το γεγονός ότι και φέτος το πρωτάθλημα όπως όλα δείχνουν χάθηκε νωρίς ίσως να είναι και το μεγαλύτερο αρνητικό του δικεφάλου στο 2016. Και αυτό γιατί αν με ρωτούσαν τώρα εμένα όπως και φαντάζομαι πολλούς Ενωσίτες ακόμα τι είναι αυτό που μου λείπει περισσότερο από την ΑΕΚ, θα απαντούσα εκείνο το γλυκό ανοιξιάτικο άγχος τα Σαββατοκύριακα από τον Μάρτιο και έπειτα που προκύπτει από αγώνες τίτλου, αγώνες ζωής ή θανάτου.

Αυτό το άγχος μέσα σε φυσιολογικά πάντα πλαίσια, καθώς το ποδόσφαιρο είναι πάνω από όλα ψυχαγωγία ευελπιστούσα να ζήσω και φέτος όταν κατηφόριζα την πρώτη αγωνιστική στο ΟΑΚΑ για το παιχνίδι με την Ξάνθη. Ιδανικό ξεκινήμα δίχως ανάλογη συνέχεια. Το κλίμα της πρεμιέρας πάντως μέσα από τα δικά μου μάτια για άλλη ποδοσφαιρική σεζόν σε προετοίμαζε.

Αν λοιπόν είχα μια ευχή αποκλειστικά και μόνο για την αγαπημένη μας ομάδα, αυτή θα ήταν του χρόνου τέτοια εποχή να συζητάμε για το πως θα κερδίσουμε τον ”εκάστοτε Παναιτωλικό” για να διατηρηθούμε στο +1 από τον δεύτερο, στο -3 από τον πρώτο ή να πάμε για μάχη κορυφής στο επόμενο ντέρμπι. Αυτός ο πρωταθλητισμός λείπει από την ομάδα.

Και αν τώρα μου ζητούσαν να περιγράψω το 2016 σαν έτος με μια λέξη για την ΑΕΚ θα έγραφα απλά: Ικανοποιητικό. Και θα εξηγούσα ότι τίτλο από τη μια πανηγύρισα, αλλά η νοσταλγία για το παρελθόν ακόμα να περάσει. Και όχι η τυπική νοσταλγία που είναι στοιχείο των ανθρώπων, η άλλη, ξές εσύ φίλε που με διαβάζεις ποιά ακριβώς εννοώ.

ΥΓ: Καλή χρόνια σε όλους, με υγεία, αγάπη και ευτυχία.