Αργά ή γρήγορα η γιγάντια σκούπα θα σας σαρώσει

0

Τον καιρό εκείνο, η Γαλλία χτυπήθηκε από τη δημοσιονομική κρίση του 1787-1789 και από την κακή σοδειά του 1788. Πολλοί αγρότες υποχρεώθηκαν να φύγουν από τα χωριά τους και να εγκατασταθούν στις μεγάλες πόλεις.

Η ζητιανιά και η αλητεία για πρώτη φορά εξαπλώθηκαν τόσο πολύ. Μόνο στο Παρίσι οι άνεργοι και οι ζητιάνοι ήταν το 1/3 του πληθυσμού. Διαμορφώθηκαν συνθήκες επαναστατικής κατάστασης. Μεγάλωνε διαρκώς το κύμα των εξεγέρσεων, ενώ ο στρατός σε ορισμένες περιπτώσεις αρνήθηκε να πυροβολήσει κατά του λαού. Σύντομα οι λαϊκές μάζες άρχισαν να εξοπλίζονται. Στις 14 Ιούλη 1789 έπεσε η Βαστίλη, ενώ ο βασιλιάς υποχρεώθηκε να δεχτεί τις αποφάσεις της Εθνοσυνέλευσης. Ήταν η Γαλλική Επανάσταση του 18ου αιώνα που σαν γιγάντια σκούπα σάρωσε όλα τα λείψανα περασμένων εποχών. Σήμερα τα λείψανα είσαστε εσείς και ότι και να κάνετε δεν μπορείτε να σταματήσετε τη νομοτέλεια της κοινωνικής εξέλιξης. Δεν μπορείτε να σταματήσετε την Άνοιξη που έρχεται.

 

Ο «αθλητισμός» της αγοράς είναι ένα γνήσιο τέκνο της κοινωνίας των μεγάλων αφεντικών. Η υγειονομική κρίση της πανδημίας Covid-19 ήρθε και πανηγυρικά ξεγύμνωσε τον «βασιλιά», ένα σύστημα λείψανο που χρειάζεται οι λαοί να συνειδητοποιήσουν ότι πρέπει να ανατραπεί, όπως τον καιρό εκείνο ανατράπηκαν τα λείψανα της φεουδαρχίας. Ο εμπορευματοποιημένος αθλητισμός, δημιούργημα του καπιταλιστικού κοινωνικοοικονομικού συστήματος, είναι έκφανση της οικονομίας και οι έμποροι της βιομηχανίας του αθλητικού «προϊόντος» τα βλέπουν αρκετά δυσοίωνα τα πράγματα. Αν προσεγγίσει κάποιος τη στάση της UEFA, αλλά και των διοργανωτών των πλέων εμπορικών πρωταθλημάτων ποδοσφαίρου όπως αυτό της Πρέμιερ Λιγκ, της Μπουντεσλίγκα και της Λα Λίγκα, θα διαπιστώσει ότι το πρώτο μέλημα τους είναι το μέγεθος της χασούρας και των κεφαλαίων. Οι αθλητές και οι θεατές είναι μια εξίσωση που θα πρέπει να προστατευτούν ως αναγκαίο κόστος.

 

Οι οικονομικές επιπτώσεις της των 57 δισ. ευρώ, με βάση εκτιμήσεις που παρουσίασε η συνεργαζόμενη με την Πρέμιερ Λιγκ και τη γαλλική Λιγκ 1, εταιρεία «Two Circles» και δημοσίευσε η ισπανική εφημερίδα «Expansion». Ο κύκλος εργασιών που θα πέσει στο 50% των σχεδόν 135 δισ. που τζιράρονται σε ετήσια βάση. Οι 120.000 προσφορές χορηγιών που έχουν διακοπεί, με περισσότερες από 5.000 εμπορικές φίρμες. Δεν είναι προβλήματα του αθλητισμού, έτσι γενικά και αόριστα. Είναι προβλήματα του εμπορευματοποιημένου «αθλητισμού» της αγοράς, των αφεντικών και των χρυσών χορηγών.

 

Η πραγματικότητα που επιβεβαιώνουν και οι δηλώσεις παραγόντων του ελληνικού αθλητισμού, που μεταξύ άλλων επισημαίνουν την αλλαγή στα ήδη υπογεγραμμένα χορηγικά συμβόλαια αθλητικών ομοσπονδιών και ομάδων, όπως και την πρόθεση χορηγών να διεκδικήσουν επιστροφή χρημάτων μέσα από ρήτρες συμβολαίων. Δεν είναι προβλήματα του ποδοσφαίρου έτσι γενικά και αόριστα. Είναι προβλήματα του εμπορευματοποιημένου ποδοσφαίρου της αγοράς, των αφεντικών και των χρυσών χορηγών.

 

Όπως έγινε απόλυτα κατανοητό και από την τελευταία συνέντευξη του προέδρου της Ερασιτεχνικής ΑΕΚ στην εφημερίδα «Ώρα για Σπορ», ο χορηγός έγινε ο διακαής πόθος για κάθε σωματείο, παράγοντα και αθλητή, και το «κυνήγι» του αυτοσκοπός για όποιον θέλει να επιβιώσει στο χώρο του αθλητισμού, γιατί αυτό επέβαλε η κοινωνία των αφεντικών. Το κράτος τους, σταδιακά έφευγε από την υποχρέωση να στηρίξει τις αθλητικές ομοσπονδίες, και ιδιαίτερα μετά το 2004 φτάσαμε σε μια 15ετία από τα 220 εκατ. ευρώ στα 22 εκατ. ετήσια επιχορήγηση της Γενικής Γραμματείας Αθλητισμού! Η κατηγοριοποίηση των αθλημάτων οδήγησε τα πιο δημοφιλή απ’ αυτά στην «αγκαλιά» των χορηγών, ή σωτήρων επιχειρηματιών που προσβλέπουν παράπλευρα κέρδη ή «οργανώσεων» κοινωνικού ξεπλύματος αμφιλεγόμενων μεγαλοκαπιταλιστών όπως βλέπουμε να συμβαίνει στον Ερασιτέχνη Ολυμπιακό. Με διαβαθμίσεις πάντα, ενώ για την πλειοψηφία των υπόλοιπων λιγότερο δημοφιλών αθλημάτων η ανάπτυξη στηρίχτηκε στις τσέπες των αθλουμένων, των παραγόντων και των οικογενειών τους με χαρακτηριστικό παράδειγμα το τμήμα ξιφασκίας της ΑΕΚ που χάρη στον έφορο του τμήματος Κώστα Ποτού και τις οικογένειες των αλητών που επωμίζονται το αρκετά υψηλό κόστος για την ενασχόληση με αυτό το άθλημα, πρωταγωνιστεί σταθερά με βάση τα τμήματα υποδομής και όχι με βάση την εξωφρενική και αντιαθλητική για ερασιτεχνικά τιμήματα μέθοδο των μεταγραφών έτοιμων πρωταθλητών που έχουμε δει να συμβαίνουν ακόμα και σε τιμήματα σκάκι. Κλασικό φαινόμενο του «αθλητισμού» της αγοράς και των χορηγών αυτό το τελευταίο, αφού όπως είναι γνωστό οι κύριοι αυτοί πριμοδοτούν την «επιτυχία» και μόνο. Γιατί οι χορηγοί, όπως γίνεται εύκολα κατανοητό, δεν δίνουν «τα ωραία τους λεφτά» αν δεν μπορούν να προβληθούν.

 

Το μοντέλο ανάπτυξης του αθλητισμού που στηρίζεται στο χορηγό έτσι και αλλιώς ήταν ανεδαφικό, άδικο και οδηγούσε στην ανισόμετρη ανάπτυξη του αθλητισμού αλλά σε κατάσταση ειδικών συνθηκών το βολικό αυτό μοντέλο για την κοινωνία των αφεντικών, ξεβρακώθηκε τελείως. Ο αθλητισμός να είναι υπέρτατο αγαθό, το σωματείο κύτταρο, και ο αθλητής πρότυπο, μας έλεγαν οι χορηγοί όταν τους γέμιζαν στεφάνια, λουλούδια και αγαλματάκια στις διαφημιστικές βραβεύσεις προβολης τους. Όταν ήρθαν τα δύσκολα οι ίδιοι μας λένε για ακύρωση συμβάσεων, με μείωση ή και διακοπή της χορηγίας μέχρι νεωτέρας.

 

Τα αθλητικά σωματεία καλούνται από ορισμένους δημάρχους και ΔΣ Εθνικών Αθλητικών Κέντρων να πληρώσουν τα νοίκια για χώρους που «χρησιμοποιούν» σε καιρώ απραξίας λόγο της πανδημίας. Τα έξοδα της συμμετοχής στα πρωταθλήματα που διεξάγονταν δεν διαγράφηκαν και οι παράγοντες των αθλητικών σωματείων βρίσκονται σε απόγνωση. Οι προπονητές που δεν είχαν συμβάσεις έχουν μείνει και θα παραμείνουν απλήρωτοι, ενώ οι οικογένειες αθλητών και προπονητών μένουν εκτεθειμένοι στην πανδημία αλλά και στην επερχόμενη καπιταλιστική κρίση. Όλα αυτά, όχι σε ένα περιβάλλον αθλητικής δραστηριότητας έτσι γενικά και αόριστα. Αλλά στο περιβάλλον της ανταποδοτικής κοινωνίας που έχει διαμορφώσει το καθεστώς της κοινωνίας των μεγάλων αφεντικών.

 

Πέρα από τα αδιέξοδα και τις αντιφάσεις που αναλύθηκαν πιο πάνω, είναι αδιανόητο να υπάρχει ατομική – μετοχική ιδιοκτησία σε έναν σύλλογο, ιδιαίτερα όταν μιλάμε για έναν σύλλογο με ιδιαίτερα κοινωνικά χαρακτηριστικά όπως η ΑΕΚ. Το ίδιο φυσικά ισχύει και για μια σειρά από άλλους τομείς της ζωής μας. Είναι αδιανόητο να υπάρχουν ιδιωτικά σχολεία, είναι αδιανόητο να υπάρχουν ιδιωτικά νοσοκομεία κτλ.

 

Αδέλφια σύντροφοι και φίλοι μου αθλητές της ΑΕΚ, αλλά και όλων των συλλόγων. Τα πρώτα θύματα είσαστε εσείς. Ο Σέρχιο Αραούχο έχει υποστεί θλάση δεύτερου βαθμού από τις πρώτες κιόλας μέρες της επανεκκίνησης των προπονήσεων. Οκτώ τραυματισμοί, με τον έναν από αυτούς να μοιάζει αρκετά σοβαρός σημειώθηκαν στην επανέναρξη του γερμανικού πρωταθλήματος. Ξαναρχόμαστε στα μέρη μας για να διαπιστώσουμε ότι οι σκέψεις των ιθυνόντων των ομοσπονδιών για διεξαγωγή πρωταθλημάτων μέσα στο καλοκαίρι θα αποκαλύψουν το πραγματικό μέγεθος της ζημιάς και της απαξίωσης όπου έχει περιέλθει ο ελληνικός αθλητισμός από τις επιλογές των εκάστοτε κυβερνήσεων των αφεντικών μας, όλα αυτά τα χρόνια. Αν το αναλύσουμε θα καταλήξουμε ότι για μια ΑΕΚ όπως πρέπει να είναι, έναν αθλητισμό όπως πρέπει να είναι χρειαζόμαστε αλλαγή της κοινωνίας. Μια κοινωνία που οι αθλητικοί σύλλογοι δεν θα είναι ο ένας απέναντι στον άλλο ως αυτόνομοι κυνηγοί του εταιρικού κέρδους. Συνεπώς, δε θα βρίσκονται σε αντίθεση και το ποδοσφαιρικό θέμα που θα παράγουν δεν θα έχει τη μορφή εμπορεύματος, το παιχνίδι δεν θα έχει καμία εμπορική αξία, δηλαδή δεν θα εμφανίζεται ως ιδιότητα εμπορικής εκμετάλλευσης, αλλά μια άμεση κοινωνική δραστηριότητα.

 

Φωτίζεται όλο και πιο πολύ η πραγματική διέξοδος για τη λύση του προβλήματος, και χρειάζεται οι πρωτοπόροι από εσάς εκεί μέσα στους αγωνιστικούς χώρους και από εμάς στις αγωνιστικές εξέδρες και στους αγωνιστικούς δρόμους, με την πάλη μας να ανοίξουμε το δρόμο για να μπει στην ημερήσια διάταξη η ανάγκη ο αθλητισμός να είναι δικαίωμα του λαού, και ιδιαίτερα της νεολαίας, και όχι πολυτέλεια για λίγους. Ώστε ο σχεδιασμός του κράτους για τον Αθλητισμό να δημιουργεί τις προϋποθέσεις, να εξασφαλίζει τη χρηματοδότηση, την υλικοτεχνική υποδομή, την επιστημονική στήριξη, ώστε όλα τα αθλήματα, όλοι οι σύλλογοι να αναπτύσσονται με βάση τις ανάγκες τους.

 

Μιλάμε για μια άλλη κοινωνία. Εκεί που θα είναι θεμελιωμένη η λαϊκή ιδιοκτησία των συλλόγων, οι αθλητές- ποδοσφαιριστές – μπασκετμπολίστες, δεν θα ανταλλάσουν το ταλέντο τους με χρήματα. Ολόκληρο το οικοδόμημα του ποδοσφαίρου δεν θα έχει τη μορφή του προϊόντος. Μια κοινωνία που οι σχέσεις των ποδοσφαιριστών με της ομάδες, οι σχέσεις των οπαδών με τις ομάδες, η σχέσεις των ποδοσφαιριστών με τους οπαδούς, θα παραμένουν διάφανα απλές τόσο στην παραγωγή του ποδοσφαιρικού θεάματος, όσο και στη διαδικασία να φτάσει αυτό το θέαμα στο κοινό.

 

Σε μια κοινωνία όπου συνειδητά και σχεδιασμένα ένα κομμάτι του πλούτου που θα παράγεται θα δαπανάται γι’ αυτόν το σκοπό. Θα επιστρέφει δηλαδή στο λαό με οργανωμένο και προγραμματισμένο τρόπο από το κράτος. Για τον τρόπο που θα φτάσουμε σε αυτή την κοινωνία θα πρέπει να διαβάσουμε πάλι την αρχή αυτού του άρθρου.

 

Κρατήστε κι ένα τελευταίο: Όσο ισχυρότερη η ταξική συνείδηση μέσα στο σύνολο των οπαδών ενός συλλόγου, τόσο μικρότερη είναι η ζημιά που μπορούν να κάνουν στο σύλλογο.

 

ΥΓ.  «Η ευγνωμοσύνη είναι μια αρρώστια από την οποία υποφέρουν τα σκυλιά» Ιωσήφ Στάλιν

 

 

Πέμπτη, 21 Μαΐου 2020

 

 

Παναγιώτης Αλιατάς

 

Mail: [email protected]

 

twitter

 

facebook

 

Αν σας εκφράζει η διαφορετική οπτική στα θέματα του αθλητισμού. Αν αισθάνεσαι την ανάγκη να εκφράσετε την διαφωνία σας. Μπορείτε να μας βρείτε και στη σελίδα της στήλης στο Facebook

 

 


Comments are closed.