Ας ελπίσουμε ότι ήταν μόνο μια κακή εμφάνιση…

Η ήττα από τον… μισό και σε σχέση με τις προηγούμενες χρονιές, πιο αποδυναμωμένο, ΠΑΟΚ που θα μπορούσε κάλλιστα να εξελιχθεί σε ταπεινωτικό διασυρμό δεν ήταν απλά ένα αρνητικό αποτέλεσμα. Μπορεί να είναι ακόμα αρχή αλλά αναμφισβήτητα έθεσε ξεκάθαρα τις πρώτες αμφιβολίες για το φετινό ρόστερ της ΑΕΚ και κατ’ επέκταση τις πολυδιαφημισμένες μεταγραφές που έγιναν το καλοκαίρι.

Δεν ήταν απλά μια ήττα σε ντέρμπι από αυτές που μας έχει συνηθίσει η Ένωση τα τελευταία χρόνια. Με βάση τις απουσίες του ΠΑΟΚ που αναγκάστηκε να παραταχθεί με την 4^η και την 5^η επιλογή του στα σέντερ μπακ, χωρίς τον αρχηγό του και άνθρωπο – κλειδί σε τέτοιας βαρύτητας ματς, με δύο εξτρέμ που ο ένας προερχόταν από κορονοϊό και ο άλλος αγωνιζόμενος σε μη φυσική, για τον ίδιο, θέση και με φυσική κατάσταση που τον περιορίζει σε συνδυασμό με τις προσδοκίες που είχαν γεννηθεί, καλώς ή κακώς, εκ προοιμίου για τη φετινή ΑΕΚ, οι κιτρινόμαυροι θα έπρεπε φυσιολογικά να κυριαρχήσουν στον αγωνιστικό χώρο και να «βυθίσουν» τον αντίπαλό τους στην περιοχή του.

Αντ’ αυτού, η ΑΕΚ φάνηκε πολύ κατώτερη των συνθηκών όχι μόνο από τακτικής αλλά δυστυχώς και από ποιοτικής πλευράς. Σε σημείο μάλιστα που αν δεν είχε την τύχη με το μέρος της σε ορισμένες περιπτώσεις, το σκορ θα μπορούσε να έχει λάβει διαστάσεις συντριβής εις βάρος της. Και το ερώτημα εδώ είναι πολύ συγκεκριμένο. Τι μπορεί να κρατήσει η Ένωση σε αυτό το ντέρμπι από την παρουσία των 9 νεοαποκτηθέντων που παρέταξε στο βασικό σχήμα ο Μιλόγεβιτς;

Όσον αφορά τον Στάνκοβιτς, όσο εντυπωσιακή ήταν η απόκρουσή του στο φοβερά δύσκολο, χαμηλό σουτ του Αουγκούστο, τόσο απογοητευτική ήταν η αντίδρασή του στο γκολ του Μπίσεσβαρ στην κλειστή του γωνία. Τζαβέλλας και Μισελέν ήταν κάκιστοι και ειδικά ο Γάλλος που δεν μπορούσε με τίποτα να «κλειδώσει» τον δυσκίνητο Μπίσεσβαρ, ο οποίος τον εξέθεσε ουκ ολίγες φορές. Βράνιες και Χατζισαφί θα μπορούσε κανείς να πει ότι «έπιασαν» τουλάχιστον βάση.

Προχωρώντας πιο μπροστά, ο Λε Ταλέκ ήταν… δημόσιος κίνδυνος με δολοφονικά λάθη, ενώ ο δε Γέβτιτς ήταν άφαντος, «σκοτώνοντας» και μία από τις μεγαλύτερες ευκαιρίες της ΑΕΚ στον αγώνα, η οποία θα μπορούσε ενδεχομένως να αλλάξει και τον ρου του ντέρμπι. Ο Τσούμπερ για τις προσδοκίες που έχουν δημιουργηθεί γύρω από τη μεταγραφή του φάνηκε πολύ λίγος για ένα τέτοιο ματς και σε αρκετές φάσεις δυσκολευόταν ακόμα και να κοντρολάρει τη μπάλα, ενώ τέλος ο Αραούχο από τη στιγμή που ο ίδιος αναγκαζόταν να γυρίζει ακόμα και στο κέντρο για να ενισχύσει την ανύπαρκτη ανάπτυξη του Δικεφάλου μιας και η μπάλα στην αντίπαλη περιοχή δεν έφτανε με καμία δύναμη, έμοιαζε επίσης εκτός αγώνα, ωστόσο η περίπτωσή του έχει οπωσδήποτε ελαφρυντικά. Η αξία του άλλωστε στα ντέρμπι δεν διαπραγματεύεται.

Επομένως, που καταλήγουμε; Είναι τόσο κάκιστη η διαχείριση που έχει κάνει ο Μιλόγεβιτς και ως εκ τούτου η μέχρι τώρα δουλειά του στην ΑΕΚ; Είναι ακόμα αρχή για τους νέους και δεν έχουν βρει τα πατήματά τους; Δεν είναι και τόσο υψηλού επίπεδου όσο παρουσιάστηκαν οι περισσότεροι; Μπορεί να είναι μία η αιτία, μπορεί να είναι πολλές. Το θέμα είναι ότι η ομάδα ήδη σε 4 αγωνιστικές έχει 7 βαθμούς και μάλιστα με μέτριο ποδόσφαιρο στους περισσότερους αγώνες, κάτι που αναμφίβολα προβληματίζει. Σίγουρα ακόμα δεν έχει χαθεί τίποτα, όμως αν συνεχίσει έτσι, στο τέλος του πρώτου γύρου ενδέχεται να έχουν εξαλειφθεί οι πιθανότητές της για να κυνηγήσει τον τίτλο και εν τέλει να έχουμε… μια απ’ τα ίδια και φέτος.