Ασόβαρες καταστάσεις…

Αυτό που συμβαίνει με την ΑΕΚ και τους προπονητές την τελευταία τριετία αρχίζει να υπερβαίνει τα όρια του σουρεαλισμού. Ζημιωμένη της υπόθεσης αναμφίβολα είναι η Ένωση, η οποία αδυνατεί φυσικά να βρει επιτέλους μια ταυτότητα ομάδας και αντ’ αυτού παγιδεύεται σε έναν φαυλεπίφαυλο κύκλο χωρίς σωτηρία.

Χιμένεθ, Ουζουνίδης, ξανά Χιμένεθ, Καρντόσο, Κωστένογλου, Καρέρα, ξανά μανά Χιμένεθ, Μιλόγεβιτς και πλέον Γιαννίκης. Σχεδόν μια ντουζίνα αλλαγών προπονητών σε κάτι λιγότερο από 4 σεζόν και δεν την υπολογίζουμε ολόκληρη γιατί μέχρι το τέλος της, η ΑΕΚ μπορεί να έχει αλλάξει έναν ακόμα, αν όχι δύο. Κινήσεις που δεν είχαν φυσικά καμία λογική, αφού το βασικό πρόβλημα που δε δεχόταν να δει κανείς, ήταν η έλλειψη ποιότητας του ρόστερ, κάτι που μπορεί να ισχύει σε κάποιο βαθμό και φέτος, αλλά σίγουρα δεν υπάρχουν οι ζωτικής σημασίας ελλείψεις που υπήρχαν στις προηγούμενες σεζόν. Ή τουλάχιστον δεν έχουν φανεί τόσο πολύ προς το παρόν.

Το ξεκίνημα του Μιλόγεβιτς ναι μεν ήταν επιεικώς απογοητευτικό ύστερα από τον αποκλεισμό από την άσημη Βελέζ, την τρελή γκέλα στο Ηράκλειο και την τραγική εμφάνιση στην Τούμπα, αλλά πώς είναι δυνατόν ακριβώς να κριθεί ένας προπονητής σε ένα τόσο σύντομο χρονικό διάστημα και μάλιστα σε μια ομάδα που είναι ολοκαίνουρια κατά 80%; Με την ίδια λογική, αν ο Γιαννίκης στα επόμενα πέντε παιχνίδια που ακολουθούν με Ατρόμητο, Βόλο, Άρη, Απόλλωνα και Ολυμπιακό πετύχει οριακά 2 με 3 νίκες, η ΑΕΚ θα αρχίσει να ψάχνει πάλι τον Μανόλο; Ή τέλος πάντων κάποιον άλλο τεχνικό;

Τώρα όσον αφορά το γεγονός ότι ο Σέρβος, πλέον, πρώην κόουτς του Δικεφάλου έχει πρόταση ή προτάσεις από Σαουδική Αραβία και εν μία νυκτί επιλέγει να αποχωρήσει από μια ευρωπαϊκή ομάδα με την οποία είχε σχέδια για το μέλλον και αποτελούσε πιθανότατα τη μεγαλύτερη πρόκληση της καριέρας του μέχρι τώρα, μάλλον δεν έχει ιδιαίτερη βάση, ασχέτως αν παρουσιάστηκε ως η εύκολη εξήγηση.

Προφανώς υπήρχε δυσαρέσκεια προς το πρόσωπό του, γεγονότα που δεν είδαν το φως της δημοσιότητας, αλλά το αν ο ίδιος μπορούσε πράγματι να παρουσιάσει μια ΑΕΚ ανώτερου επίπεδου, δεν θα το μάθουμε ποτέ. Όπως σίγουρα δεν θα μάθουμε αν η ΑΕΚ μπορεί να ξαναγίνει ομάδα με ταυτότητα αν εξακολουθήσει να ακολουθεί αυτή την τακτική στην πρώτη «στραβή». Εκτός κι αν προβεί στη λύση της πρόσληψης ενός προπονητή από την ευρωπαϊκή ελίτ, προσωπικότητας δηλαδή με αδιαμφισβήτητη αξία και όχι «στοίχημα». Κάτι που προς το παρόν, δεν έχει εξεταστεί καν σαν ενδεχόμενο.