ΜΕ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ
Cebollitas Si!
Το κείμενο αφιερώνεται στον «Roque Lucero», κατά κόσμον Carlos Moreno, που έφυγε τέτοιες μέρες πριν 5 χρόνια και χάρη στον οποίον… αγαπήσαμε το ποδόσφαιρο και τον αθλητισμό γενικότερα…
Η παιδική ηλικία πολλές φορές σε καθορίζει, βιώματα, μυρωδιές, ήχοι, εικόνες και όνειρα, τα «κουβαλάς» μια ζωή. Ένα τέτοιο… «όνειρο», λοιπόν, ήταν και οι «Ατρόμητοι», παιδική σειρά που προβλήθηκε από την ΕΤ1 στις αρχές της δεκαετίας του 2000, αργεντίνικης παραγωγής, που αφορούσε μια παρέα παιδιών από μια γειτονιά του Μπουένος Άιρες που παίζουν ποδόσφαιρο. Όλοι όσοι είμαστε 25 συν έχουμε «αγωνιστεί» με την πορτοκαλί και μπλε φανέλα, έχουμε τραγουδήσει μαζί με τον Φέντε, τον Κόκι, τον Χέντι και τους υπόλοιπους: «Είμαστε εμείς, είμαστε εμείς, είμαστε οι πρώτοι».
Αξίζει να σημειωθεί πως οι «Cebollitas» (τα κρεμμυδάκια) ήταν υπαρκτή ομάδα και είναι ο σύλλογος που άρχισε να «ερωτεύεται» την στρογγυλή θεά ο… Θεός. Bεβαίως, μιλάμε για την πρώτη ομάδα του Ντιέγκο Μαραντόνα.
“Ser cebollita es ser amigo”
«Το να είσαι Ατρόμητος σημαίνει να είσαι φίλος». Οι «Ατρόμητοι» πάνω από όλα είναι φίλοι, εμπιστεύονται, υπερασπίζονται και βοηθάν ο ένας τον άλλο, στα δύσκολα είναι «μια γροθιά». Η φιλία, η αλληλεγγύη, η συλλογικότητα διέπουν όλη τη σειρά, κάθε της στιγμή και κάθε της… διάλογο, μαθαίνοντας έτσι και στους μικρούς φαν (όπως ήμασταν όλοι τότε) της ομάδας να είναι και εκείνοι «Ατρόμητοι».
“25 de mayo, tu club”
«Τι λες Μπόκα; Δεν υπάρχει ομάδα δίχως γήπεδο» (μέχρι πριν 1,5 χρόνο, υπήρχε, η ΑΕΚ), έλεγε ο Γκαστόν στον κίπερ της ομάδας, όταν κινδύνευαν να το χάσουν λόγω χρεών. Η Λέσχη «25η Μαΐου» και το γήπεδό της, ήταν το σπίτι του κάθε Cebollita, ήταν η… Ιστορία της ομάδας, εκεί τα παιδιά, συναντιόντουσαν, συζητούσανε, κάνανε ραδιοφωνικές και… τηλεοπτικές εκπομπές, προπονούνταν, αγωνιζόντουσαν. Βεβαίως η «25η» ήταν και η δική μας Λέσχη, μιας και εμείς, 8-10χρονα παιδιά τότε, παίξαμε μπάλα, συγκινηθήκαμε, τραγουδήσαμε…
“pusimos en la cancha chispa y Corazon” *
«Να μπείτε γήπεδο και να διασκεδάσετε» συνήθιζε να συμβουλεύει τους… εκκολαπτόμενους ποδοσφαιριστές ο «κύριος Λουτσέρο». Μια ομάδα μακριά από χούλιγκαν και επεισόδια, μια ομάδα που μπαίνει στο γήπεδο για να «ματώσει την φανέλα», να παίξει, να διασκεδάσει, να χαρεί. Βεβαίως, το να είσαι στο γήπεδο χρειάζεται «μυαλό και καρδιά» και οι Ατρόμητοι… έχουν και μυαλό και ψυχή και πάθος!
“ahora somos campeones” (τώρα είμαστε Πρωταθλητές)
Η σειρά ξεκινά με τα παιδιά να τερματίζουν στην δεύτερη θέση, ωστόσο, στο τέλος της πρώτης σεζόν αναδεικνύονται πρωταθλητές και παίρνουν μέρος στο Παγκόσμιο Κύπελλο, εκπροσωπώντας την Αργεντινή (ναι, πριν τον «μεσσία» Μεσι), όπου στον τελικό κερδίζουνε το Εκουαδόρ. Η… πρωταθληματική πορεία συνεχίζεται και την επόμενη χρονιά, όταν οι «πορτοκαλομπλε» κερδίζουν στον τελικό του παιδικού πρωταθλήματος τους μισητούς «Φονιάδες», το οποίο και αφιερώνουν στον «κύριο Λουτσέρο».
“Alfonso, cara de zonzo” **
Σχεδόν πάντα στις σειρές υπάρχει ένας κακός. Ένας κακός που είναι μοχθηρός, αντιπαθητικός και μισητός συνήθως. Ωστόσο, ο Αλφόνσο και ο φίλος του Ρούντι, είναι κάτι σαν το… κογιότ, όσο στήνει παγίδες στους Ατρόμητους, τόσο πέφτει ο ίδιος μέσα. Ο Αλφόνσο, είναι ο πατέρας της (Ατρόμητης) Ιρίνα, προπονητής των Δυναμιτών- Φονιάδων, ομάδας της διπλανής γειτονιάς, αλλά και εχθρών… θανάσιμων των φίλων μας.
“Cebollita” para siempre don Lucero! ***
Ο προπονητής των Φονιάδων, Αλφόνσο συμμαχεί με «κάθε καρυδιάς καρύδι» προκειμένου να καταστρέψει τους «Ατρόμητους». Ένα τέτοιο «καρύδι» λοιπόν είναι και ο Τζόνυ Ύαινα (ναι έτσι λεγόταν), ο πρόεδρος της ομοσπονδίας παιδικού ποδοσφαίρου, που ήθελε να… κατακτήσει τον κόσμο και για να γίνει αυτό, έπρεπε να διαλύσει τους «Cebollitas». Μια μέρα, ο Ύαινα συναντά τον ανταγωνιστή του βουλευτή Καρόνια στο σπίτι του Αλφόνσο και… βγάζουνε όπλα! Η Ιρίνα τρέχει να το πει στον «κύριο Λουτσέρο», ο οποίος τρέχει στο σπίτι της μπαίνει στη μέση και… τραυματίζεται βαριά! Ακόμα και σήμερα όταν βλέπουμε αυτή τη σκηνή κλαίμε!
Ο Λουτσέρο μεταφέρεται στο νοσοκομείο και «φεύγει» μετά από μια εβδομάδα… Πριν πεθάνει, αφήνει στην θέση του τον βαφτισιμιό του Λίτο, που γίνεται ο νέος προπονητής της ομάδας.
