Δεν είναι διχασμός ούτε εσωστρέφεια… είναι καθήκον!

0

Λίγο πριν η Ευρώπη δει το άσχημο πρόσωπο μιας ιδιωτικοποιημένης κοινωνίας, με αφορμή μια πανδημία. Λίγο πριν κλείσουν τα γήπεδα ποδοσφαίρου, είχαμε την ευκαιρία να μάθουμε για το άσχημο πρόσωπο του ιδιωτικοποιημένου, κερδοσκοπικού ποδοσφαίρου…

 

«Το πολύ άσχημο πρόσωπο της Μπάγερν το δείχνουν εκείνοι που παίρνουν ματωμένα λεφτά από το Κατάρ».

Οι οπαδοί της Μπάγερν απάντησαν στον πρόεδρο της εταιρείας που εκμεταλλεύεται την ομάδα τους Καρλ Χάιντς Ρουμενίγκε. Γιατί δεν είναι διχασμός, δεν είναι εσωστρέφεια, δεν είναι μιζέρια να τα βάζεις με τους εκμεταλλευτές του ποδοσφαίρου, της ομάδας σου και τους εκπροσώπους τους… Περηφάνια είναι και καθήκον. Ούτε αποτελεί αιώνιο συγχωροχάρτι να έχει γράψει κάποιος με χρυσά γράμματα το όνομα του στην ιστορία ενός συλλόγου. Οι πάντες κρίνονται από τις επιλογές τους και από τι τελικά επιλέγουν να υπηρετήσουν. Ο καλοπληρωμένος εκπρόσωπος της εξουσίας των Βαβαρών κ. Ρουμενίγκε, είχε κατηγορήσει τους οργανωμένους οπαδούς της Μπάγερν πως «πρεσβεύουν το άσχημο πρόσωπο του ποδοσφαίρου».

 

Για να είμαι ειλικρινής δεν γνωρίζω σε τη φάση βρίσκεται το οπαδικό κίνημα στη Γερμανία και γενικά στα προηγμένο επαγγελματικά πρωταθλήματα. Αν για τις εξελίξεις στο ποδόσφαιρο μπορείς να έχεις μια σφαιρική εικόνα και πληροφόρηση σχετικά με τη διαδρομή του και τα χαρακτηριστικά του, ο κόσμος των οργανωμένων οπαδών είναι μια πολύ ιδιαίτερη κατάσταση που δεν μπορείς να εκφραστείς με ασφάλεια όταν τη βιώνεις και την παρακολουθείς από μακριά.

 

Για το οπαδικό κίνημα στην Ελλάδα μπορούμε να εκφράσουμε μια εικόνα με περισσότερη ασφάλεια ως προς την ακρίβεια της κρίσης μας.

 

Το απόλυτο παράδειγμα είναι η σημερινή κατάσταση στη Θύρα 7. Δυστυχώς οι σύγχρονη μορφή των οργανωμένων φιλάθλων του Ολυμπιακού φαίνεται να έχει το μοναδικό ρόλο του έμπρακτου βοηθητικού στρατού της εξουσίας των ΠΑΕ – ΚΑΕ και του «Ερασιτέχνη» του συλλόγου. Οι οργανωμένοι οπαδοί του Ολυμπιακού με τη σημερινή τους μορφή αποδιοργανώνουν τη μάζα των υπόλοιπων οπαδών του συλλόγου από κάθε μορφή διεκδίκησης και ένστασης στα πεπραγμένα των διοικήσεων. Οι οργανωμένοι οπαδοί του Ολυμπιακού με τη σημερινή τους μορφή και η ηγεσία τους, δρουν ως εκπρόσωποι του Μαρινάκη και των Αγγελόπουλων, που εκμεταλλεύονται για διάφορους λόγους και με διάφορους τρόπους, την αγαπημένη τους ομάδα, κηρύττοντας την ηττοπάθεια, τη ματαιότητα και τελικά την αντίθεση σε κάθε αμφισβήτηση – διεκδίκηση, ενώ εκεί που το ξέσπασμα και η οργή των οπαδών γίνεται αναπόφευκτη, αρχικά προσπαθούν να κατευθύνουν την οργή προς προπονητές και παίκτες, ενώ παράλληλα δρουν διασπαστικά εκ των έσω μη διστάζοντας ακόμα και να προβοκάρουν την όποια μορφή αντίδρασης του λαού μιας ομάδας.

 

Παραδείγματα τέτοιας δράσης, σε μεγαλύτερη ή μικρότερη κλίμακα, είναι γνωστά στους οπαδούς όλων των ομάδων, αποτελεί μία ξεκάθαρη έκφραση μιας καθεστωτικής διαδικασίας αποδιοργάνωσης και διάσπασης κάθε πιθανού μετώπου οπαδών που θα στέκεται διεκδικητικά απέναντι στις εταιρείες, καθώς κηρύττει την εμπιστοσύνη στο μεγάλο αφεντικό, τις στενές συμμαχίες με ΠΑΕ και ΚΑΕ και τον πόλεμο εναντίων των μαχητικών και απαιτητικών οπαδών.

 

Σε κουβέντες που έχω κάνει με φίλους και γνωστούς για την γενική κατάσταση στο οπαδικό κίνημα της Ελλάδας, που μπορεί να μην έχει στο σύνολο του τα χάλια της Θύρας 7, αλλά υπάρχουν θεματάκια σε όλες τις ομάδες με πολύ κόσμο, παρατηρώ ότι είναι αρκετοί αυτοί που εστιάζουν το πρόβλημα στην έλλειψη κάποιας ηγετικής φυσιογνωμίας από το χώρο των οπαδών, που θα μπει μπροστά για να ακολουθήσουν οι άλλοι, δίνοντας στο οπαδικό κίνημα τα απαραίτητα χαρακτηριστικά.

 

Με αφορμή αυτό αισθάνομαι την ανάγκη να κλείσω αυτό το κείμενο με δύο λόγια για την λεγόμενη ηγεσία των οργανωμένων οπαδών.

 

Καμία λαϊκή πείρα δεν αποδίδει σε κάποιο ηγέτη λαϊκής οργάνωσης ηράκλειες δυνατότητες. Η ηγεσία μιας ομάδας οργανωμένων οπαδών αντανακλά κατά κανόνα, το συνολικό επίπεδο της οργάνωσης.

 

Ο ηγέτης κρίνεται μέσα στο συλλογικό πλαίσιο ενός οργανωμένου συνόλου λαϊκών ανθρώπων, όπως είναι οι οπαδοί.

 

Ειδικά οι οπαδοί της ΑΕΚ, για να εστιάσουμε στα δικά μας, δε μπορούν να είναι προσωποκεντρικοί, δεν είναι, δεν ήταν και δε θα γίνουν ποτέ μια κοινωνία ανθρώπων αρχηγική. Η αποθέωση των ηγετών μπορεί να είναι χαρακτηριστικό άλλων συλλόγων που αφήνουν τα πάντα στις ικανότητες του αρχηγού.

 

Είναι επιβεβλημένη η αντίθεση τόσο στην αποθέωση, όσο και στον μηδενισμό της προσφοράς των ηγετών, ακόμα περισσότερο τραγική συνθήκη είναι ο αφορισμός τους, ειδικά όταν αυτός ο αφορισμός είναι καθ’ υπόδειξη των κέντρων εξουσίας.

 

Βεβαίως σε κάθε λαϊκή συλλογικότητα όπως αυτή των οργανωμένων οπαδών ο ηγέτης φέρει πρωταρχική ευθύνη, θετική για την οποία τιμάται και αρνητική για την οποία επικρίνεται, πάντα μέσα στο συλλογικό πλαίσιο των οπαδών και όχι με τα συχαρίκια ή τα αναθέματα των εταιρικών επιτελείων και των θλιβερών «δημοσιογραφικών» ανθρωπάκων που τους παπαγαλίζουν τις θέσεις της εξουσίας του κερδοσκοπικού «αθλητισμού» της αγοράς.

 

ΥΓ.  «Η ευγνωμοσύνη είναι μια αρρώστια από την οποία υποφέρουν τα σκυλιά» Ιωσήφ Στάλιν

 

 

Παρασκευή,17 Απριλίου 2020

 

Παναγιώτης Αλιατάς

 

Mail: [email protected]

 

twitter

 

facebook

 

Αν σας εκφράζει η διαφορετική οπτική στα θέματα του αθλητισμού. Αν αισθάνεσαι την ανάγκη να εκφράσετε την διαφωνία σας. Μπορείτε να μας βρείτε και στη σελίδα της στήλης στο Facebook

 


Comments are closed.