Είμαστε άρρωστοι και είναι πια αργά…

0

Περιδιαβαίνοντας τον ακόρεστο πλούτο του youtube έπεσα έκπληκτος πάνω σε ένα θησαυρό. Έπεσα στο πρώτο ματς από το οποίο έχω αναμνήσεις από το παλιό γήπεδο της ΑΕΚ στη Νέα Φιλαδέλφεια. Από την πρώτη τρέλα.

Χρονιά 2000-2001. 19 Σεπτεμβρίου. Έχω πλέον αφήσει πίσω μου το νηπιαγωγείο και είμαι ένα ψαρωμένο πρωτάκι του δημοτικού.

Ένα ωραίο απόγευμα ο θείος μου ανακοινώνει στους δικούς μου ότι θα με πάρει μαζί στο ματς της πρώτης αγωνιστικής απέναντι στον Ηρακλή. Μέχρι τότε η επαφή μου με τις ομάδες ήταν χρωματική. Στο νήπιο οι περισσότεροι ήταν κόκκινοι και πράσινοι. Μόνο εγώ και λίγοι ακόμη λέγαμε ότι ήμασταν κίτρινοι. Για την τιμή των όπλων. Γιατί έτσι είχαμε μάθει.

Εκείνο το απόγευμα της 19ης Σεπτέμβρη όμως ήταν από εκείνα που τα θυμάσαι. Που σε καθορίζουν. Θυμάμαι με το θείο μου να μπαίνουμε από την παλιά θύρα 3 και να ανοίγεται μπροστά μου ένας κόσμος μαγικός. Στο αριστερό μου χέρι έστεκε πελώρια η Σκεπαστή κερκίδα με τους «φανατικούς». Στο γρασίδι οι ομάδες είχαν μπει για το ζέσταμα πριν το ματς. Στα ηχεία έπαιζε κάποιο ροκ κομμάτι που πλέον δεν αναγνωρίζω και πίσω από τα επίσημα έδυε ο ήλιος.

Η ΑΕΚ άφηνε πίσω της τις δόξες των ‘90s και έμπαινε στη νέα χιλιετία με τις νέες στυλάτες NIKE εμφανίσεις που ήθελα να αποκτήσω όσο τίποτα. Μονόχρωμη κίτρινη με μαύρο γιακά και μάυρη λεπτομέρεια στην άκρη του μανικιού, μαύρο σορτσάκι, μαύρη κάλτσα. Αλητεία. Ο θείος με μυούσε σε μια τελετουργία που δε θα εγκατέλειπα ποτέ έκτοτε. Γιατί η αγάπη για την ομάδα και το έμβλημα, είναι κυρίως βίωμα, ανάμνηση και συναίσθημα. Και όσοι δεν το έχουν περάσει δεν καταλαβαίνουν εύκολα.

Σε εκείνο το ματς έγινε και η ποδοσφαιρική μου γνωριμία και με τον ήρωα των παιδικών μου χρόνων. Τον Ντέμη Νικολαϊδη. Μπορεί οι άλλοι να είχαν Τζιοβάνι ή Βαζέχα, αλλά εμείς είχαμε τον Ντέμη. Ναι, εκείνον που με το 11 στην πλάτη, τα μαύρα περικάρπια στα χέρια και το περιβραχιόνιο του αρχηγού προκαλούσε δέος. Εκείνον που είχε αρνηθεί να παίξει στον Ολυμπιακό παρότι του έδινε περισσότερα λεφτά για να παίξει στην ομάδα που αγαπούσε από μικρός. Και μικρός ήμουνα και εγώ εκείνη την περίοδο. Εύκολη η ταύτιση.

Αλλά κοιτώντας το τώρα από μακριά μιλάμε για μια άλλη ομάδα. Στην ΑΕΚ τότε έπαιζαν εκτός από το Ντέμη σχεδόν η μισή ομάδα της εθνικής που τέσσερα χρόνια αργότερα κατέκτησε το ευρωπαϊκό. Δε γινόταν να μην τη λατρέψεις. Το ματς εκείνο το βράδυ έληξε 2-0 με δύο ωραία γκολάκια του Νικολαϊδη. Fan fact: Σε εκείνο τον Ηρακλή έπαιζε ο Μιχάλης Κωνσταντίνου και ο Ιεροκλής Στολτίδης (!).

Την επόμενη ημέρα στο σχολείο παρότι ψαρούκλας θυμάμαι ότι έψαξα να βρω όλους τους «ομόθρησκους». Και η αλήθεια είναι ότι η τάξη μου είχε πολλούς. Κάποιοι φοράγανε τις παλιές φανέλες των αδερφών τους, κάποιοι γίνανε ΑΕΚ στην πορεία.

Πάντως βλέποντας το βίντεο ανατρίχιασα συνειδητοποιώντας ότι κάπου εκεί στο πλήθος ήμουνα και εγώ σε ηλικία 6 χρονών. Ότι εκείνο το βράδυ καταλάβαινα και ένιωθα καλύτερα γιατί είμαι με τους κίτρινους και ας είναι πιο λίγοι από τους άλλους. Ότι σε εκείνο το ματς γνώριζα έναν ολότελα νέο κόσμο που θα με συντρόφευε σε χαρές και λύπες χαρίζοντάς μου απίστευτα συναισθήματα.

Ότι μπορεί αύριο απέναντι στο γαύρο να παίζουμε με κάποιο Νεντελτσιάρου και κάποιον Ντατσένκο, αλλά αυτή η ομάδα για πολλούς από εμάς σημαίνει πολύ περισσότερα…

 

Το βίντεο: https://www.youtube.com/watch?v=BtfZ9D1jbUk

 

 

ΑΝΤΙΘΕΤΟ ΡΕΥΜΑ – ΑΕΚ-LIVE

Νικόλας Κολυτάς

 


Comments are closed.