EDITORIALS
Ένα σχόλιο περί Μιθριδάτη
Μεγάλη αίσθηση έχει προκαλέσει το νέο κομμάτι του Μιθριδάτη στο οποίο ασκεί έντονη κριτική στην κυβέρνηση και στις παρούσες πολιτικές. Η πλειοψηφία του κόσμου που μαστίζεται από τις πολλαπλές κρίσεις που βιώνουμε βρήκε έκφραση στο κομμάτι. Παρόλα αυτά εκτός από τους θιγμένους υπέρμαχους της κυβέρνησης υπήρξαν και μερίδες προοδευτικού κόσμου που έσπευσαν να κατηγορήσουν τον Μιθριδάτη για χρησιμοποίηση σεξιστικού στίχου κατά το παρελθόν.
Νομίζω χρειάζεται μια διευκρίνιση επί του ζητήματος:
Το να εξετάζεις ένα καλλιτεχνικό προϊόν έξω από το κοινωνικό, πολιτικό και πολιτισμικό πλαίσιο εντός του οποίου δημιουργήθηκε είναι αντιδιαλεκτικό και όσοι το κάνουν τόσο στην τέχνη όσο και σε άλλους τομείς της ζωής, απλώς προβάλλουν τις σύγχρονες επιθυμίες τους πάνω σε πραγματικές αντιφάσεις του τότε και του σήμερα.
Ο σεξισμός υπήρχε και υπάρχει μέσα σε καθημερινούς διαλόγους, τσακωμούς, στίχους, ταινίες. Ζούμε και διαμορφωνόμαστε μέσα σε ένα σύστημα που αναπαράγει το σεξισμό ως δομικό στοιχείο της ύπαρξής του. Το αν κάποιος όμως χρησιμοποιεί συνειδητά το σεξισμό ως εργαλείο για χρήμα ή ο σεξισμός εισβάλει στο στίχο του ως αποτύπωμα της κυρίαρχης αφήγησης, έχει διαφορά.
Γιατί αν δε γίνει αυτός ο διαχωρισμός, τότε ο Μιθριδάτης είναι ίδιος με τον Υποχθόνιο, ο Εισβολέας ίδιος με τον Nivo και ο Παύλος Φύσσας ίδιος με τον Snik. Ή ακόμη χειρότερα, ο Δημήτρης Πουλικάκος είναι ίδιος με το Μάρκο Σεφερλή. Σεξιστικό λόγο έχουν αναπαράξει όλοι οι παραπάνω και δεν υπάρχει κανένα άλλοθι για αυτό.
Δεν είναι όμως το ίδιο οι μεν και οι δε κατά τη γνώμη μου.
Νικόλας Κολυτάς
Continue Reading