Πολλοί ισως δεν το γνωρίζουν καν αλλα χθες το τμήμα βόλεϊ (γυναικείο και ανδρικό) έδινε (και συνεχίζει να δίνει) την δική του άνιση μάχη με το τέλος της διαδρομής να μοιάζει προδιαγεγραμμένο.

Γράφει ο Πάνος Ακάκιος

Το μεν γυναικείο τμήμα σαν το απόλυτο αουτσάιντερ απέναντι στον παναθηναικό έχασε φυσιολογικά παρά την προσπάθεια που κατέβαλαν τα κορίτσια και παρέμεινε στην τελευταία θέση της βαθμολογίας και βρίσκεται με το 1,5 πόδι στην Α2.

Το δε ανδρικό τμήμα έπαιζε ντέρμπι(!) με την Παλλήνη και μετά από αυτό το αποτέλεσμα οι κιτρινόμαυροι βρίσκονται πλέον στο -5 από την 2η Παλλήνη και χρειάζονται ένα μικρό θαύμα στον 2ο γύρο για να προκριθούν ως 2οι στην Β’ φάση.
Ακόμα και αυτοί οι στόχοι που μπορούν να χαρακτηριστούν και προσβλητικοί για τον σύλλογο δείχνουν να απομακρύνονται και βυθίζουν αυτά τα τμήματα ακόμα πιο πολύ.
Και το χειρότερο απο όλα είναι η υποψία πως οδηγούνται προς την καταστροφή βάση σχεδίου πατώντας πάνω στην εξευτελιστική τακτική των ποδοσφαιρικών πτώσεων.Δεν γ@μιέται,μπορεί να ακούσουμε και στην ερασιτεχνική το ΕΡΧΟΜΑΣΤΕ…
Αλλα το πιο στενάχωρο είναι οτι τα παθήματα δεν μας γίνονται μαθήματα και πάλι γαντζωμένοι στην θέση των παρατηρητών καθόμαστε απαθείς στις περιορισμένες επιλογές που μας έχουν δώσει για σανό…
Που ειναι εκείνα τα χρόνια που λαχταρούσαμε να γνωρίσουμε,να στηρίξουμε και και να υποδεχτούμε τους αθλητές των τμημάτων της ερασιτεχνικής?Που είναι εκείνη η oRiginal που έδειξε μεσα απο τον ρομαντισμό της οτι σωτήρας ειναι μόνο ο κόσμος και απέδειξε οτι Μεσσίες δεν υπάρχουν…
Που ειναι εκείνα τα χρόνια που στηνόμασταν και βλέπαμε ακόμα και πινγκ-πονγκ.Που χαιρόμασταν,απογοητευόμασταν,ελπίζαμε,στηρίζαμε,ονειρευόμασταν.Το άσχημο ειναι οτι πια δεν νιώθουμε..
Πού ‘ναι τα χρόνια ωραία χρόνια