Έτσι απλά, θα την «πάταγε» όπως στο Ηράκλειο

Την έπαθε στο Ηράκλειο με προβάδισμα τριών γκολ ένα τέταρτο πριν τη λήξη, λίγο έλειψε να την πάθει και στο Αγρίνιο ούσα δύο γκολ μπροστά και χωρίς αριθμητικό μειονέκτημα. Η ΑΕΚ έδειξε για ακόμα μια φορά τάσεις αυτοκτονίας.

Μπορεί εκ πρώτης όψεως το 1-3 υπέρ της ΑΕΚ να μοιάζει ένα άνετο πέρασμα από το Αγρίνιο, αλλά μόνο άνετο δεν ήταν. Και μόνο το γεγονός ότι κορυφαίος της σε μια αναμέτρηση που σκόραρε τρεις φορές, ήταν ο τερματοφύλακάς της, σημαίνει πολλά. Χωρίς τον Στάνκοβιτς και τις εκπληκτικές του επεμβάσεις και για ακόμα μία φορά, την ατομική και όχι ομαδική της ποιότητα από τη μέση και μπροστά, το πιο πιθανό είναι ότι η ομάδα του Μιλόγεβιτς θα «πέταγε στα σκουπίδια» το λιγότερο δύο βαθμούς.

Στο κομμάτι της επίθεσης, η ΑΕΚ μετά από πέντε αγώνες εξακολουθεί να δυσκολεύεται να παράγει συνδυαστικό ποδόσφαιρο και οι τελικές της προσπάθειες οδηγούν σχεδόν πάντα σε ατομικές ενέργειες. Και σε αυτού του επιπέδου τα ματς μπορεί να λειτουργεί, αλλά σε αυξημένης δυσκολίας αγώνες, όπως φερειπείν κόντρα στον ΠΑΟΚ προσφάτως, η ομάδα μοιραία καταλήγει ακίνδυνη. Το κέντρο της υπολείπεται ταχύτητας, δημιουργίας και ως εκ τούτου κυριαρχίας, με αποτέλεσμα να επιβαρύνεται ακόμα περισσότερο η ήδη ασταθής άμυνά της, κάτι που είδαμε και χθες.

Η ΑΕΚ με την ψυχολογία και το 2-0 υπέρ της αναγκάστηκε για το μεγαλύτερο μέρος του αγώνα να κλειστεί στο δικό της τρίτο του γηπέδου, να απειληθεί πολλάκις, να δεχθεί γκολ και να κινδυνεύσει ακόμα και να ισοφαριστεί. Και όλα αυτά χωρίς αντίδραση μέχρι να έρθει το τρίτο γκολ. Μετά το σοκ δηλαδή του Ηρακλείου, το οποίο είναι ακόμα εξαιρετικά νωπό, η ομάδα του Μιλόγεβιτς θα την «πάταγε» ξανά, έτσι απλά, χωρίς να τρέχει τίποτα.

Στην παρούσα φάση, αυτό είναι ίσως το ζήτημα που θα πρέπει να απασχολήσει περισσότερο απ’ όλα τον Μιλόγεβιτς. Δεν νοείται απλά η ΑΕΚ να μην μπορεί να «κλειδώνει» ματς κόντρα στους μικρομεσαίους όταν προηγείται, πόσω μάλλον με περισσότερα από ένα γκολ. Να μην μπορεί να κυριαρχεί στον αγώνα, να χαρίζει τα 3/4 του γηπέδου στον αντίπαλο να κάνει παιχνίδι και να περιμένει πότε θα είναι η κατάλληλη στιγμή για να βγει στην αντεπίθεση. Και οπωσδήποτε οφείλει να βρει το «αντίδοτο» άμεσα γιατί είναι δεδομένο ότι μελλοντικά θα της στοιχίσει βαθμούς.