Για τα παιδιά μεσ’ στα κελιά

Μπορεί να είμαι ο πλέον ακατάλληλος να συζητήσει για μπάσκετ, όπως έχω ξαναπεί, αλλά η εικόνα της Κυριακής δεν γινόταν να με αφήσει αδιάφορο. Μια πραγματική παρέλαση τόσο μέσα στο παρκέ όσο και στην εξέδρα. Η Πάτρα από μόνη της είναι μια αξιοζήλευτη ξεχωριστή σελίδα στο οπαδικό βιβλίο της ΑΕΚ κι ας έχω να πάω από τα Χριστούγεννα του 2001 που κερδίσαμε με γκολ του Λάκη. Έδωσαν ψυχή και σώμα κόντρα σε προκλήσεις οι φίλοι της Ένωσης, τόσο στο μπάσκετ, όσο και στο χάντμπολ λίγα χιλιόμετρα πιο πέρα και πήραν δύο καθαρές και μεγάλες νίκες. Από αυτές που δείχνουν στον αντίπαλο γιατί η ΑΕΚ είναι μεγάλη ομάδα ακόμα και σε χρονιές που οι συνθήκες σε αναγκάζουν να μην είσαι φαβορί.

Δεν μπορείς παρά να υποκλιθείς στην δίψα των ΑΕΚΤΖΗΔΩΝ να ζήσουν λίγο μαζί της. Ειδικά σε εκείνους που η επαφή με την ΑΕΚ περιορίζεται σε ένα σύνθημα έξω από το κελί που τους έριξε η ζωή. Ειδικά σε εκείνους που το ακούνε από το παράθυρο κάποιου νοσοκομείου. Είναι ανάσα ζωής για κάποιους η ΑΕΚ και αν και είμαι γέννημα θρέμμα Πειραιώτης, μπορώ με βεβαιότητα να πω ότι στην επαρχία η καρδιά χτυπάει δυνατότερα. Όχι μόνο για τους οργανωμένους που έτσι κ αλλιώς θα ακολουθήσουν και θα μπουν σε πούλμαν, τρένα, καράβια και ότι άλλο χρειαστεί για να δουν την ΑΕΚ, αλλά για όλο τον κόσμο που την αγαπάει. Αυτό κάνει τόσο ξεχωριστή την Πάτρα, τα Τρίκαλα, την Κρήτη, την Αλεξανδρούπολη, την Χίο, την Καρδίτσα, το Άργος, τα Γιάννενα και άλλες λιγότερο άλλες περισσότερο, όλες τις περιοχές της Ελλάδας.

Στην δική μου καρδιά και το δικό μου μυαλό τέτοια πόλη θα είναι ΠΑΝΤΑ και η Λάρισα. Κι ας παραμένει όνειρο η επαναστέγαση, κι ας με πλήγωναν προσωπικές συμπεριφορές. Κι ας είναι ακόμα έτη φωτός μακριά από τις πραγματικές ανάγκες του οπαδικού κινήματος της ΑΕΚ. Έχω εκεί αδέρφια που ζοριστήκαμε μαζί, που προσπαθήσαμε παρέα, που πετύχαμε κάποια λίγα ΜΑΖΙ και που κάθε φορά που βλέπω μήνυμα ή τηλέφωνό τους, η καρδιά μου χτυπάει και ελπίζει να ακούσει ότι κατάφεραν αυτό που δεν καταφέραμε τότε.

Μεγαλωμένος στον Κορυδαλλό και μετά από κάποια χρόνια πλέον κατέληξα. Είναι δύσκολο να είσαι Αεκτζής σε περιοχές που οι άλλοι είναι περισσότεροι, αλλά το να είσαι ΑΕΚ στην επαρχία είναι ΕΥΛΟΓΙΑ. Εκεί λοιπόν που από την Παρασκευή θα χτυπάνε χιλιάδες καρδιές και θα σε περιμένουν την Δευτέρα, πρέπει να πας ΑΕΚΑΡΑ μου και να καθαρίσεις. Πρέπει να σβήσεις την εμφάνιση του Φαλήρου και να πάρεις 3 βαθμούς εκεί που δεν τα κατάφερε ο Ολυμπιακός. Πρέπει να ξαναφέρεις το χαμόγελο στα χείλη μας. Πρέπει να παίξετε και για αυτούς που οι υπουργοί και οι αθλητικοί νόμοι δεν τους αφήνουν να έρθουν κοντά σου. Για αυτούς που θα ακούνε από τα σπίτια τους 90 λεπτά να βγάζουν κόμπλεξ για την ΑΕΚ πρέπει να τους δώσεις δύναμη. Πρέπει να τους δώσεις την χαρά της σιγής των αντιπάλων. Πρέπει να τους δώσεις κίνητρο να πάνε την Τρίτη στην δουλειά ή το σχολείο χαμογελαστοί. Όπως ακριβώς στον φίλο που σκαρφάλωσε στην μάντρα της φυλακής για να απαντήσει στα αδέρφια του που ήταν απ’ έξω.

Υ.Γ. Οι φίλοι της ΑΕΚ από την επαρχία που περιμένουν μια φορά τον χρόνο ή ακόμα και καμία, να παίξει κάπου κοντά τους η ομάδα, είναι μια κατηγορία μεγάλη που αξίζει σεβασμό. Εκείνοι όμως που περνάνε μεγάλο μέρος της ζωής τους μέσα σε ένα πούλμαν ή ένα τρένο για να βρεθούν δίπλα της ΚΑΘΕ μα ΚΑΘΕ Κυριακή είναι άνθρωποι που πρέπει να αγαπάμε και να σεβόμαστε. Ιννάκι μου να ζήσετε, να είστε πάντα ευτυχισμένοι και χαμογελαστοί. Τόσο εσύ όσο και ο Αλέξανδρος. Να είστε πάντα καλά να χαίρεστε και να σας χαίρετε το αετόπουλο σας.

By KKRK