Γιάμαλης και Ντέμης βίοι παράλληλοι!

Όταν μέσα σου κοχλάζει όμοια χαλασμός η διαφορετικότητα, τότε, σε κάθε έκφανση και στάδιο της ζωής σου, πηγαία αυτή η διαφορετικότητα διαχέει τα ενάρετα σωθικά της και δείχνει πως στα εσώτερά της έχει, τελικά, το σπέρμα της Aλήθειας, της Αποστολής…

Η πρώτη μεγάλη απτή απόδειξη προς την κατεύθυνση της λαμπαδοποίησης, αυτής της ιδέας, της δόξας, του μεγαλείου, αλλά και της διαφορετικότητας, που κόμισε η ΑΕΚ στον Ελληνικό αθλητισμό των αρχών του 20ου αιώνα μέσα στα γήπεδα, δεν άργησε να φανεί με την μορφή του πρώτου ιστορικού “ΕΥ ΑΓΩΝΙΖΕΣΘΑΙ” του ποδοσφαίρου μας!

Το 1926 διεξάγεται αγώνας της ΑΕΚ με τον Ολυμπιακό στο γήπεδο της Λεωφόρου, που πρωτοχρησιμοποίησε σαν έδρα της, στον οποίο αγώνα η “Κιτρινόμαυρη Ομάδα” γνωρίζει την ήττα με 5-2. Όμως αυτός ο αγώνας έχει περάσει στην ιστορία σαν μια ιδανικότερη πρώτη έκφραση του “ευ αγωνίζεσθαι” στο Ελληνικό ποδόσφαιρο, με πρωταγωνιστή τον μέγιστο τερματοφύλακα της ΑΕΚ, τον Γιώργο Γιάμαλη, (1907 – 1985). Είχε σημειώσει ένα απ’ τα πέντε γκολ ο Ολυμπιακός, με τον Γιώργο Ανδριανόπουλο, αλλά η μπάλα είχε περάσει από τρύπα των δικτύων, χωρίς να το αντιληφθεί κανείς…

Ο μόνος που το είδε ήταν ο τερματοφύλακας της ΑΕΚ, ο θρυλικός “Βαλεντίνο” όλων των Ελλήνων φιλάθλων, αφού η ομοιότητά του με τον Ιταλό Καζανόβα ήταν καταπληκτική, έτρεξε τότε στον διαιτητή και του ζήτησε να μετρήσει το γκολ του Ολυμπιακού, διότι είχε δει την μπάλα να περνά μέσα απ’ τα δίχτυα!!! Αμέσως ο Γιώργος Ανδριανόπουλος, ο σκόρερ και αρχηγός του Ολυμπιακού, ζήτησε απ’ την διαιτητή να σταματήσει ο αγώνας, κάλεσε όλους τους συμπαίκτες του στην σέντρα και τον Γιάμαλη, για να του δώσουν συγχαρητήρια και να τον χειροκροτήσουν!!!

Ο Γιώργος Γιάμαλης γεννήθηκε στα Θεραπειά της Πόλης το 1907. Πρωτόπαιξε ποδόσφαιρο στην Ελληνική ομάδα ΗΦΑΙΣΤΟΣ της Πόλης, ενώ συγχρόνως αγωνίζονταν στην Ροβέρτειο Σχολή, που φοιτούσε, σαν τετρακοσάρης με την ομάδα στίβου. Στην ΑΕΚ ήρθε το 1926, μαζί με τον Κώστα Νεγρεπόντη και αγωνίστηκε με τα Κιτρινόμαυρα χρώματα μέχρι το 1932, όταν ήταν βασικός τερματοφύλακας στο τελικό Κυπέλλου με τον Άρη, στον οποίο η ΑΕΚ κατέκτησε τον πρώτο τίτλο της ιστορίας της, για να σταματήσει αμέσως μετά την ποδοσφαιρική του καριέρα, σε ηλικία μόλις 25 ετών! Πρότυπο αθλητή και ανθρώπου έκανε καριέρα σαν στέλεχος στην ΔΕΗ. Έφυγε απ’ την ζωή το 1985.

Η δημοτικότητά του ήταν τόσο μεγάλη μεταξύ όλων ανεξαιρέτως των Ελλήνων φιλάθλων της εποχής, ώστε δημιούργησαν και ποίημα για τα εκπληκτικά σωματικά και αθλητικά του προσόντα:

Έχουν γκλοκήπερ έναν νέο εκπληκτικό
μελαχρινό, ομορφομάτη και γλυκό
που αν αριβάρουν και σουτάρουν
τους παίζει αυτός σαν γάτα με τον ποντικό!

Τραβούνε πέναλτι που δεν τον συγκινεί
και στου αγώνος την πιο κρίσιμη στιγμή
ορθός εκείνος σαν Βαλεντίνος
ποζάρει δίπλα στο φιλέ σαν το πανί…

Η δεύτερη περίπτωση “ευ αγωνίζεσθαι” στα Ελληνικά γήπεδα συνέβη εβδομήντα τέσσερα χρόνια κατόπιν, με πρωταγωνιστή και πάλι έναν εμβληματικό παίκτη της ΑΕΚ, τον Ντέμη Νικολαϊδη. Στον τελικό Κυπέλου στις 10 Μαϊου 2000 με την ομάδα του Ιωνικού στο Ολυμπιακό Στάδιο! Ήταν το τριακοστό λεπτό του αγώνα, το αποτέλεσμα στο 0 – 0, όταν ο Ντέμης Νικολαϊδης χρησιμοποιώντας το χέρι έστειλε την μπάλα στα δίχτυα του τερματοφύλακα Φώτη Στρακόσια του Ιωνικού. Ο διαιτητής Δούρος μέτρησε κανονικά το γκολ δείχνοντας σέντρα, αλλά προς γενική έκπληξη των θεατών του αγώνα, ο Νικολαϊδης έτρεξε και του είπε να μην μετρήσει το γκολ, γιατί το είχε σημειώσει με το χέρι! Προκάλεσε αίσθηση πραγματικά στο Πανελλήνιο η ενέργεια αυτή του “Ευ Αγωνίζεσθαι”, ενέργεια για την οποία τιμήθηκε, δυο χρόνια μετά στην Φρανγκφούρτη, με το περίφημο βραβείο <>, απ’ την Διεθνή Επιτροπή!

Το μεγαλείο της ΑΕΚ, ως εκ τούτου, συνυφάνθηκε με την απαρχή της ιστορίας του ποδοσφαίρου μας. Έκτοτε, επί ενενήντα έξι συναπτά χρόνια βαδίζει αυτό τον δρόμο της εντιμότητας, της ενάργειας, του δικαίου, του ευ αγωνίζεσθαι, ιδιότητες που, φευ, η ίδια η πολιτεία όχι απλά δεν εμφορείται, αλλά, με σπουδή και βιασύνη σπεύδει να ξανατυλίξει το δύσμοιρο Ελληνικό ποδόσφαιρο και πάλι στα δίχτυα της αράχνης, γιατί έτσι προστάζουν οι υπόγειες διαδρομές, όμοιες των οποίων εμβρόντητος ο Έλληνας φίλαθλος κατακεραύνωνε, στο επαίσχυντο παρελθόν, αλλά “οι επίσημοι ταγμένοι” κώφευαν, γιατί απλά σε μια αμφίδρομη σχέση με την σαπίλα ψωμίζονταν αμφότεροι… Και δυστυχώς τα τελευταία γεγονότα του υπουργού μας, ενσπείρουν και πάλι τον πανικό πως, εκ νέου, οδηγούμαστε σε έναν πρωτοφανή και αισχρό φαβοριτισμό σε βάρος του Ελληνικού ποδοσφαίρου, απ’ τα ίδια κέντρα, γιατί έτσι επιτάσσουν οι υπόγειες, επαναλαμβάνομε διαδρομές τους… Μόνο να γνωρίζουν πως τώρα πλέον απαξάπαντες είναι και υποψιασμένοι και ετοιμασμένοι…

Θοδωρής Γεωργάκης