Πέσαμε στη Γ΄Εθνική μας είπαν γιατί έτσι έπρεπε… Δεν το κατάπιαμε όλοι, αλλά κάποιοι κιτρινόγαυροι ξεσπάθωναν τότε με μηνύματα ερχομού και συντριβής των εχθρών…

Γράφει ο Νίκος Αγγελίδης

Για μια γηπεδάρα σε επίπεδα ευρωπαϊκών μεγάλων συλλόγων ακούσαμε, αλλά μέχρι σήμερα έχουμε εστιάσει στο κυνήγι του γραφικού Βασιλόπουλου.

Για μια ομαδάρα που θα τρίβαμε τα μάτια μας διαβάσαμε, άλλα μέχρι στιγμής τα μόνα τρίγωνα που βλέπουμε είναι τα τρίγωνα Πανοράματος όταν θέλουμε να γλυκαθούμε γιατί δεν αντέχουμε άλλο με αυτό που βλέπουμε, πονάνε τα μάτια μας…

Για πρωτάθλημα ακούσαμε, αλλά μείναμε με αυτά της Β’ και της Γ’ Εθνικής. Και μετράμε 23 χρόνια…

Τα παιδιά μας έχουν μεγαλώσει βλέποντας την ΑΕΚ σε επίπεδο Πανιωνίου.

Φάγαμε στη μάπα Βιντιάδηδες, Αδαμίδηδες, Δημητρέλους (του δώσαμε και πόστο του μάγκα φέτος!), Κοζώνηδες και λοιπούς γίγαντες… Και τρώμε ακόμη στη μάπα Αλεξίου και λοιπούς. Και τουμπέκα, δεν μιλάει κανείς…

Διαλύθηκαν όλες οι ομάδες της Ερασιτεχνικής… Η πρωταθλήτρια ΑΕΚ (κάποτε…) χάνει με κατεβασμένα χέρια από κάποια Ελπίδα… και ελπίδα δεν υπάρχει καμία… Μια την είχαμε στην ΑΕΚ, την κυνηγήσαμε και αυτή μετά από 35 χρόνια…

Οι Μπακαούκες μόνο που δεν έφαγαν ροχάλες για όσα προσέφεραν, η πρωταθλήτρια Αναγνωστοπούλου αθλήτρια που τίμησε την ΑΕΚ στους Ολυμπιακούς Αγώνες πήρε πόδι για την Κερατέα, το Βόλεϊ Ανδρών μια από τα ίδια, μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας…

Μόνο το Futsal που έχει κονόμα πετάει…

Άντε στην οργή… Ψάξτε λίγο τι σημαίνει ΑΕΚ. Βαρεθήκαμε να την βλέπουμε τριτοτέταρτη… Με ψέμματα δεν γίνεται τίποτα… Με πορδές βάφονται αβγά αλλά είναι στο χρώμα το καφέ…

Απηυδήσαμε πια με αυτό το χάλι που δεν βλέπετε σε όλα τα επίπεδα… Που είναι η ΑΕΚ μας;