Η παλιοπαρέα έκανε θαύματα…

Ο ιδεολόγος γιατρός με τα συνθήματα του… Δημήτρης Ζαχαριάδης. Η παλιά παρέα… Ο Τάκης, ο Γκαριμπάλντι, ο Σπαθιάς, ο Ντόντος, άλλες μορφές… της εποχής… δεν θέλω να αναφέρω ονόματα θα ξεχάσω σίγουρα κάποιους…

Γράφει ο Νίκος Αγγελίδης

Κάποιοι έκοψαν, δεν έρχονται πια. Αλλοι πιστοί πάντα στο καθήκον… Τσίλιες με κοστούμια και γραβάτες. Τσίλιες με παντελόνια φουσκωτά και μαλλί μπούκλες… Τέλη δεκαετίας ’80. Πριν καν πάρουμε εκείνο το πολυπόθητο πρωτάθλημα που άλλαξε την αγωνιστική ιστορία της ΑΕΚ.
Χρόνια μαγικά. Νοσταλγία. Λατρεία για αυτούς τους ανθρώπους… Τότε πρωτομπήκε το προσφυγικό τόσο έντονα στη ζωή μας… Τότε αναζητήσαμε τις ρίζες μας με τόσο πάθος και πέρασε το μήνυμα μέσα από συνθήματα όπως αυτό… ΑΕΚ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΠΡΟΣΦΥΓΙΑ ΞΕΡΙΖΩΜΕΝΗ… ή το άλλο που προσπαθούσε να “περάσει” ο γιατρός… ΠΟΝΤΟΣ ΜΙΚΡΑΣΙΑ ΠΡΟΣΦΥΓΙΑ Η ΑΕΚ ΕΙΝΑΙ ΙΣΤΟΡΙΚΙΑ. Τρέχαμε να κρεμάσουμε και πανό με αυτά τα “πρωτότυπα” τότε συνθήματα. Παντού… σε όλα τα γήπεδα… Α και το άλλο με τις χρονολογίες, δεν το θυμάμαι καλά αυτό…
Σε μια νύχτα φαντασμένα στο μυαλό μας τα συνθήματα με μπύρες και κουβέντα για τη μοναδική – παντοτινή μας αγάπη σε περιοχές απόμακρες… Ιεροτελεστία… Μέχρι και καπνογόνα είχε τότε το τελείωμα των δείπνων λατρείας. Χασιά, Κρυονέρι, Πάρνηθα… όταν αποσκιρτούσαμε από τις παραδοσιακές Παρασκευές στο Λατίνο… Κάπως έτσι άλλαξα τη ζωή μου, άφησα πίσω μου τους ουρανοξύστες και τις ευκαιρίες ζωής και ήρθα κοντά της… Δεν άντεχα άλλο μακριά της… Άλλος αέρα φυσάει στα Φιλαδέλφεια… Μοναδικό συναίσθημα αίγλης και ζεστασιάς σε όλο τον πλανήτη…

Εποχές… ντύσιμο, μαλλί… Άλλες καταστάσεις. Κοιτάς μετά από χρόνια και απορείς…

Και τώρα; Τι έμεινε; Ο τοίχος έχει τη δική του ιστορία… Δεν αλλάζει αυτό… Οι μικρότεροι μαθαίνουν, βλέπουν, προστατεύουν αυτά που έγιναν για όλους μας νόημα ζωής…
Ο τοίχος μετά από χρόνια βάφτηκε κίτρινος, ανέλαβε η νέα γενιά να τον φροντίζει (σαν τα μάτια της) και να τον προστατεύει… Έγινε σήμα κατατεθέν μιας περιοχής που έχει την ΑΕΚ της… σήμα κατατεθέν…

Πάντα σε εκείνες τις γειτονιές, στα στενάκια της προσφυγούπολης νιώθεις δέος. Θαρρείς πως θα ΄ρθει κάποιος παλιός να σου μιλήσει, να σου ανοίξει την καρδιά του, να σου πει για τις λαμαρένιες στέγες και τις λασπωμένες υποτυπώδεις αυλές των σπιτιών, για τον βασιλικό στις αυτοσχέδιες γλάστρες, για τα όνειρα ζωής, μιας ζωής κατατρεγμένης…

Εκεί γράφτηκε ιστορία… Παντού. Όλα τα έχει αυτή η περιοχή… Λίγο πιο πάνω το μνηνείο των ηρώων από το μπλόκο της Καλογρέζας. Όπου κι αν πας αυτός ο τόπος σου μιλάει. Τα μεζεκλίκια σε διάφορες γωνίες, η κεντρική Λεωφόρος με το δικό της χρώμα, η αγορά που σε μεταφέρει στη Βαρβάκειο με έναν πολύ πιο εναρμονισμένο τόνο…

Οδός Μικράς Ασίας…  ΑΕΚ… Η ζωή μας όλη…